မယားကောင်း
**မယားကောင်း**
**အခန်း (၁) - အိမ်ဆိုတဲ့ နွေးထွေးမှု**
ကျွန်တော့်ဘဝမှာ "မိုး" နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာဟာ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်လို့ တစ်ချိန်က ယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်။ မိုးက နုနုနယ်နယ်၊ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ စကားပြောရင်လည်း လေသံလေးကအစ ညင်သာလွန်းတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်သက် (၅) နှစ်အတွင်းမှာ မိုးဟာ ဇနီးကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်တွေကို အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်။
မနက်ဖြန်တိုင်း ကျွန်တော် အလုပ်မသွားခင် မီးပူတိုက်ထားတဲ့ အင်္ကျီက အသင့်၊ နံနက်စာက အငွေ့တထောင်းထောင်းနဲ့။ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာရင်လည်း မောပန်းသမျှ အရည်ပျော်သွားစေမယ့် အပြုံးလေးနဲ့ ဆီးကြိုတတ်တာ မိုးပါ။
"ကိုကြီး... မောလာပြီလား၊ ရေနွေးကြမ်းလေး သောက်မလား"
အဲ့ဒီအသံလေးကို ကြားရရုံနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းမှုတွေဟာ လွင့်စင်သွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လောကမှာ ကံအကောင်းဆုံး အမျိုးသားတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... လူ့လောဘဆိုတာ တင်းတိမ်ရိုး ထုံးစံမရှိဘူးဆိုတာ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
---
**အခန်း (၂) - သံယောဇဉ်ရဲ့ အက်ကြောင်း**
အိမ်ထောင်သက် ကြာလာတာနဲ့အမျှ မိုးရဲ့ အေးချမ်းမှုတွေက ကျွန်တော့်အတွက် ရိုးအီစရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မိုးက အမြဲတမ်း အိမ်ထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပြုစုနေတာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အပြင်လောကရဲ့ ရောင်စုံအလင်းတန်းတွေကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားလာခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ "ဇင်" နဲ့ တွေ့ခဲ့တာပါ။ ဇင်က မိုးနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်။ ထက်မြက်တယ်၊ ခေတ်မီတယ်၊ စကားပြောရင် ပွင့်လင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခဏခဏ တွေ့ဖြစ်ရင်းကနေ ကျွန်တော် ဇင်နဲ့ ငြိတွယ်ခဲ့မိတယ်။
"ကိုကြီး မိန်းမက သိပ်ရိုးတာပဲနော်၊ ကိုကြီးလို လူမျိုးနဲ့ဆိုတာထက် အိမ်ဖော်နဲ့ ပိုတူတယ်"
ဇင်ရဲ့ အဲ့ဒီစကားကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော် မိုးကို အပြစ်မြင်စိတ်တွေ စဝင်လာတယ်။ မိုးရဲ့ ရိုးသားမှုတွေကို "တုံးအမှု" လို့ မြင်လာတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ မိုးက ပြာပြာသလဲ ပြုစုရင်တောင် ကျွန်တော် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
---
**အခန်း (၃) - လျှို့ဝှက်ချက်ရဲ့ အဆိပ်**
ကျွန်တော် နောက်ကျမှ အိမ်ပြန်လာတဲ့ ညတွေ များလာတယ်။ ဖုန်းကိုလည်း အမြဲတမ်း lock ချထားပြီး မိုးကို ပေးမကိုင်တော့ဘူး။ မိုးကတော့ ဘာမှမမေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရိပ်မိနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။
"ကိုကြီး... ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေ သိပ်များနေတာလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"
မိုးက စိုးရိမ်တကြီး မေးတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်အော်မိတယ်။
"မင်း မသိတာတွေကို ဝင်မမေးစမ်းနဲ့ မိုး၊ ငါ ပင်ပန်းနေတယ်!"
မိုး ငြိမ်ကျသွားတယ်။ သူမ မျက်တောင်လေးတွေ တုန်ခါသွားတာကို မြင်ပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့် စိတ်တွေက ဇင်နဲ့ အပြင်မှာ ပျော်ပါးနေတာတွေကိုပဲ တမ်းတနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ မိုးရဲ့ ကောင်းကွက်တွေကို တမင် မျက်ကွယ်ပြုပြီး သူမကို နာကျင်အောင် စတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့မိတယ်။
---
**အခန်း (၄) - အမှားရဲ့ နက်ရှိုင်းမှု**
တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် ဇင်နဲ့အတူ ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ရှိနေတုန်း မိုးဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်တိုတိုနဲ့ ဖုန်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီညက အိမ်ကို လုံးဝ ပြန်မသွားဖြစ်ဘူး။
နောက်တစ်နေ့ မနက် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ မိုးက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်စောင့်နေတာ မျက်လုံးတွေတောင် ဖောင်းအစ်နေပြီ။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေက အေးစက်ပြီး ခဲနေခဲ့ပြီ။
"ကိုကြီး... ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘာအပြစ်လုပ်ခဲ့လို့လဲဟင်"
မိုးရဲ့ အသံက တိုးညှင်းပေမဲ့ နာကျင်မှုတွေ အပြည့်။ ကျွန်တော် ရှက်စိတ်ကို ဒေါသနဲ့ ဖုံးကွယ်ပြီး အော်ပစ်လိုက်တယ်။
"အေး... မင်းက ဘာမှမလုပ်လို့ကို ငါက ငြီးငွေ့နေတာ! မင်းနဲ့ နေရတာ ပျင်းစရာကြီး မိုး၊ မင်းက မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့တောင် မတူဘူး!"
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးတွေက မိုးရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ မိုး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။
---
**အခန်း (၅) - အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု**
နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် ပေါ်တင်ပဲ ဇင်နဲ့ တွဲပြလာတယ်။ မိုးကိုလည်း ကွာရှင်းဖို့ စကားပြောလာတယ်။ မိုးကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် အလုပ်မှာ ပြဿနာတက်ပြီး ငွေကြေးအကျပ်အတည်း ဖြစ်သွားတယ်။ ကုမ္ပဏီကနေ အထုတ်ခံရမယ့် အခြေအနေထိ ရောက်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် အားကိုးတကြီးနဲ့ ဇင်ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇင်က ကျွန်တော် ထင်ထားသလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး။
"ကိုကြီးမှာ ဘာမှမရှိတော့ရင် ကျွန်မက ဘာလို့ တွဲရမှာလဲ၊ လမ်းခွဲရအောင်"
ဇင်က ရက်ရက်စက်စက် ပြောပြီး ကျွန်တော့်ကို ကျောခိုင်းသွားတယ်။ ကျွန်တော် လမ်းဘေးမှာတင် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာမှ ကျွန်တော့်ကို အဆုံးထိ ချစ်မယ့်သူဟာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပါပြီ။
ကျွန်တော် အိမ်ကို အပြေးအလွှား ပြန်လာတဲ့အခါ အိမ်တံခါးက ပွင့်နေတယ်။ အိမ်ထဲမှာ မိုး မရှိတော့ဘူး။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ စာအိတ်တစ်အိတ်နဲ့ စာတစ်စောင် ရှိနေတယ်။
---
**အခန်း (၆) - ပြန်လမ်းမရှိသော နောင်တ**
စာထဲမှာ မိုးက ဒီလို ရေးထားခဲ့တယ်။
"ကိုကြီး... မိုး သိတာ ကြာပါပြီ။ ကိုကြီး ပျော်နေရင် ပြီးရောဆိုပြီး မိုး အောင့်အည်း သည်းခံခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကြီးက မိုးကို လူတစ်ယောက်လို့တောင် မသတ်မှတ်တော့တဲ့အခါ မိုး ရှေ့ဆက်ဖို့ အင်အားမရှိတော့ဘူး။ ဒီစာအိတ်ထဲမှာ မိုး စုထားတဲ့ ငွေလေးတွေ ရှိတယ်။ ကိုကြီး အခက်အခဲ ဖြစ်နေတာ သိလို့ မိုး ထားခဲ့ပေးတာပါ။ ကိုကြီး လိုချင်တဲ့ လွတ်လပ်မှုကို မိုး ပေးခဲ့ပါပြီ။ မိုးကို ရှာမနေပါနဲ့တော့..."
ကျွန်တော် စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မိုး တစိမ့်စိမ့် စုထားတဲ့ ငွေလေးတွေနဲ့အတူ ကျွန်တော့်အတွက် ဝယ်ပေးချင်တယ်ဆိုတဲ့ အင်္ကျီအသစ်လေး တစ်ထည်။ ကျွန်တော် အိမ်အနှံ့ လိုက်ရှာပေမဲ့ မိုးရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေ တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး။
မိုးဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆိုးဆုံး အချိန်တွေမှာတောင် ကျွန်တော့်အတွက် တွေးပေးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ရတနာကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားလျက်နဲ့ ခဲလုံးနဲ့ လဲခဲ့မိတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။
---
**အခန်း (၇) - နိဂုံး**
အခုဆိုရင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေခဲ့ပါပြီ။ အိမ်ထဲမှာ မိုးရဲ့ အပြုံးတွေ၊ မိုးရဲ့ ဟင်းနံ့တွေ မရှိတော့ဘူး။ အလုပ်ပြန်လာရင်လည်း ဆီးကြိုမယ့်သူ မရှိတဲ့ အမှောင်ထုကြီးပဲ ရှိတယ်။
ကျွန်တော် မိုးကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ သူမကတော့ လူမသိတဲ့ အရပ်တစ်ခုမှာ ဘဝသစ်ကို စတင်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်စကားတွေကို သူမ ကြားခွင့် မရတော့ဘူး။
ကျွန်တော် မှန်ထဲက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး စုတ်ပြတ်သတ်နေအောင် ခံစားနေရတယ်။ မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ဆုံးရှုံးသွားမှ သိခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တဟာ သေသည်အထိ ပျောက်ပျက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
---
**ဘဝသင်ခန်းစာ**
ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့သူရဲ့ တန်ဖိုးကို ရိုးအီသွားလို့ဆိုပြီး မျက်ကွယ်မပြုပါနဲ့။ ရိုးသားတဲ့ မေတ္တာဆိုတာ အချိန်ကြာလေ တန်ဖိုးရှိလေပါ။ တစ်ခါ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ လူယုံကြည်မှုနဲ့ မေတ္တာဟာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။