အခန်း (၁
ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးက "ညောင်ပင်သာ" ဆိုတဲ့ ရွာကလေးဟာ မိုးရာသီမှာ စိမ်းစိုပြီး သာယာလွန်းလှပါတယ်။ သုတဟာ သူရေးလက်စ ဝတ္ထုအတွက် စိတ်ကူးသစ်တွေ ရှာဖွေဖို့ ဒီရွာလေးကို ရောက်ရှိလာခဲ့တာပါ။ တစ်နေ့ညနေမှာတော့ မြစ်ကမ်းဘေးက ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ မိုးခိုနေရင်း ထီးတစ်ချောင်းနဲ့ လျှောက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူမကတော့ မေ ပါ။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ရိုးရှင်းသလောက် မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို တောင့်တနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေပါတယ်။
သုတက "မိုးက တော်တော်သည်းတာပဲနော်" လို့ စကားစလိုက်တဲ့အခါ မေက အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ "ဟုတ်တယ်ရှင့်၊ ဒီရွာမှာ မိုးရွာရင် မြစ်ရေကလည်း တက်လာတတ်တယ်၊ သတိထားရတယ်" လို့ သူမက ခပ်အေးအေးလေး ပြန်ဖြေပါတယ်။ ထိုခဏမှာပဲ သုတဟာ သူမရဲ့ အသံထဲက နူးညံ့မှုကို သတိထားမိသွားပါတယ်။ မေဟာ ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်လေး ဝတ်ဆင်ထားပေမယ့် သူမဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ မြန်မာဆန်ဆန် အလှတရားက သုတကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ဦးဟာ မိုးခိုရင်း ခဏတာ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ မေက ဒီရွာမှာ ကလေးတွေကို စာသင်ပေးနေတာ ဖြစ်ကြောင်း သိရတဲ့အခါ သုတရဲ့ ရင်ထဲမှာ သူမအပေါ် လေးစားမှုတွေပါ တိုးဝင်လာခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၂)
မေရဲ့ ဘဝဟာ အပြင်ပန်းကကြည့်ရင် ပြည့်စုံလွန်းပါတယ် သူမရဲ့ ခင်ပွန်း ဦးဟိန်း သည်မေရဲ့မိဘများထံတွင်မေ့ကိုအတင်းအကျပ်တောင်ရန်းထိမ်းမြားလက်ထပ်ထားချင်းပင်ဖြစ်သည်။။ သူမရဲ့ ခင်ပွန်း ဦးဟိန်း က ရွာမှာ အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်ပြီး သူမကို ဘာမှ လိုလေသေးမရှိ ထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးဟိန်းဟာ အချိန်အတော်များများကို မြို့ပေါ်က သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေမှာပဲ ကုန်ဆုံးစေပြီး မေနဲ့ စကားပြောဖို့တောင် အချိန်မပေးနိုင်ပါခဲ့ဘူး။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း ပင်ပန်းလို့ဆိုပြီး အိပ်ပျော်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းနဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေ ပြောနေတာနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ပါတယ်။
မေဟာ အိမ်ကြီးထဲမှာ အစေခံတွေနဲ့ပဲ နေသားကျနေပေမယ့် သူမရဲ့ စိတ်နှလုံးကတော့ အဖော်မဲ့နေခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတလေ သူမဟာ ပြတင်းပေါက်ကနေ မြစ်ပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း "နေတက်ပီး
အချစ်မပါတဲ့အိမ်ထောင်ရေးကိုတွေးရင်းစိတ်ပျက်စွာ မေးခွန်းထုတ်နေခဲ့မိပါတယ်။ ဦးဟိန်းဆီက လိုချင်တာက ငွေကြေးမဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးတဲ့ စကားတစ်ခွန်း၊ ဂရုစိုက်တဲ့ အကြည့်တစ်ချက်သာ ဖြစ်ပေမယ့် ဦးဟိန်းကတော့ ဒါတွေကို အရေးမပါတဲ့ အရာတွေလို့ပဲ မှတ်ယူထားပါတယ်။ ဒီလို အထီးကျန်မှုတွေကြားမှာ သုတနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့တာဟာ မေရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားထဲကို မိုးရေအနည်းငယ် ဖျန်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၃)
နောက်ရက်တွေမှာတော့ သုတဟာ မေစာသင်တဲ့ ကျောင်းလေးဆီကို မကြာခဏ သွားရောက်ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ကလေးတွေအတွက် စာအုပ်တွေ၊ ခဲတံတွေ လက်ဆောင်ပေးရင်း မေနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးလာခဲ့ပါတယ်။ သုတက သူရေးထားတဲ့ ကဗျာတိုလေးတွေကို မေကို ဖတ်ပြလေ့ရှိပြီး မေကလည်း သူမ နှစ်သက်တဲ့ စာရေးဆရာတွေအကြောင်း ရင်ဖွင့်တတ်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ဦးဟာ စကားပြောရင်းနဲ့ အချိန်တွေ ကုန်သွားတာကိုတောင် သတိမထားမိကြတော့ပါဘူး။
"ရှင်ရေးတဲ့ စာတွေထဲမှာ လူတွေရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို သိပ်ဖော်ပြနိုင်တာပဲ" လို့ မေက တစ်ရက်မှာ ချီးကျူးလိုက်ပါတယ်။ သုတက မေကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း "စာရေးဆရာဆိုတာ လူတွေရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက စကားလုံးတွေကို ဖတ်တတ်ရတယ် မေ... မေ့မျက်ဝန်းထဲမှာလည်း ကျွန်တော် ဖတ်လို့မကုန်နိုင်တဲ့ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရှိနေသလိုပဲ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ မေဟာ ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ မျက်နှာလွှဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ခင်မင်မှုဟာ သာမန်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီဆိုတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ပါပဲ။
အခန်း (၄)
သုတဟာ မေကို ချစ်မိသွားပြီဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် သိလာရတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိတရားကပ်ကာ
ပြန်လည်ပီး အနေအထိုင် ဆင်ခြင်ရန် သတိပေးခဲ့လိုက်သည်။။ မေက အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက်ဖြစ်နေတာကြောင့် သူ ဒီရွာကနေ ထွက်သွားသင့်ပြီလို့ တွေးမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေ့ကို မတွေ့ရတဲ့နေ့တွေမှာ သူဟာ ဘာကိုမှ အာရုံစိုက်လို့ မရတော့ပါဘူး။ တစ်ဖက်မှာလည်း မေဟာ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအပေါ် သစ္စာရှိချင်ပေမယ့် သုတပေးတဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကို ငြင်းပယ်ဖို့ ခက်ခဲနေပါတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ရွာရဲ့ ဘုရားပွဲအတွင်း လူအုပ်ထဲမှာ သူတို့နှစ်ဦး ဆုံမိကြပါတယ်။ ဆီမီးတွေ ထွန်းညှိထားတဲ့ ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်မှာ သုတက မေ့ရဲ့ လက်ကလေးကို ခဏတာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ မေက လက်ကို ရုန်းမထွက်ဘဲ ငြိမ်နေမိပါတယ်။ "ကျွန်တော် မေ့ကို မခွဲနိုင်တော့ဘူး" လို့ သုတက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့အခါ မေရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာခဲ့ပါတယ်။ "ကျွန်မလည်း ကြောက်နေတယ် သုတ... ဒါပေမဲ့ ရှင့်အနားမှာ ရှိနေရင် ကျွန်မ ပျော်တယ်" လို့ မေက ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ထဲက
ဆန္ဒတွေကို တဟုန်ထိုး ဖွင့်ချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အခန်း (၅)
ဦးဟိန်းဟာ ရွာကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ မေရဲ့ အပြုအမူတွေ ပြောင်းလဲနေတာကို သတိထားမိလာပါတယ်။ မေဟာ အရင်ကလို ငြိမ်သက်မနေဘဲ တစ်ခုခုကို တွေးတောပြီး ပြုံးနေတတ်တာ၊ အပြင်ထွက်တာ များလာတာတွေကို သူ သတိပြုမိသွားပါတယ်။ ရွာက လူအချို့ရဲ့ ကောလာဟလ စကားတွေကလည်း ဦးဟိန်းရဲ့ နားထဲကို တစ်စစ ရောက်ရှိလာပါတယ်။ "မင်း အခုတလော ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ မေ" လို့ ဦးဟိန်းက ခက်ထန်စွာ မေးလိုက်တဲ့အခါ မေဟာ ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။
ဦးဟိန်းက သူ့ရဲ့ လူယုံတွေကို သုတနောက်ကို လိုက်ခိုင်းပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ သုတနဲ့ မေတို့ မြစ်ကမ်းဘေးမှာ စကားပြောနေတဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ဦးဟိန်း သိသွားတဲ့အခါမှာတော့ သူရဲ့ ဒေါသဟာ အထိန်းအကွပ်မဲ့ သွားပါတော့တယ်။ သူဟာ မေကို အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး သုတကို ရွာကနေ နှင်ထုတ်ဖို့ စီစဉ်ပါတယ်။ "ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တဲ့သူတွေကို ငါ ဘယ်တော့မှ အလွတ်မပေးဘူး" လို့ ဦးဟိန်းက ကြုံးဝါးလိုက်တဲ့အခါ ညောင်ပင်သာရွာကလေးမှာ မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု စတင်တော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်ရှိသွားပါတော့တယ်။
အခန်း (၆)
ဦးဟိန်းသည် မေ့ကို အိမ်အပေါ်ထပ် အခန်းကျယ်ကြီးထဲတွင် သော့ခတ်ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။ နေဝင်သွားသော်လည်း အခန်းထဲတွင် မီးမထွန်းဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မေသည် ကုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိသည်။ သူမ ခံစားနေရသည်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် သုတအတွက် စိုးရိမ်စိတ်က ပိုနေသည်။ ဦးဟိန်း၏ ဒေါသကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် မိမိပိုင်ဆိုင်မှုကို ထိပါးလာလျှင် မည်သည့်နည်းနှင့်မဆို ဖျက်ဆီးတတ်သူဖြစ်သည်။
"မေ... မင်း ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရက်တယ်လား" ဟု ဦးဟိန်းက တံခါးအပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်ပြောဆိုသံကို ကြားရသည်။ မေက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် "ကျွန်မကို သတ်ချင်သတ်ပါ ရှင်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့၊ သူက ဘာအပြစ်မှမရှိပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားသည် ဦးဟိန်း၏ ဒေါသကို ပိုမိုမီးလောင်ရာလေပင့် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဦးဟိန်းသည် သူ၏ လူယုံများကို ခေါ်ကာ သုတ တည်းခိုနေသော ရွာစွန်က ဇရပ်ဆီသို့ သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုည၏ လမင်းသည် တိမ်တိုက်များကြားတွင် ဖုံးကွယ်နေပြီး ညောင်ပင်သာရွာကလေးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။
အခန်း (၇)
သုတသည် ဇရပ်ပေါ်တွင် စာရေးရင်း မေ့ကို လွမ်းဆွတ်နေစဉ် လူအုပ်စုတစ်စု၏ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏချင်းတွင်ပင် ဦးဟိန်းနှင့် သူ၏ လူများက ဇရပ်ပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။ ဦးဟိန်း၏ လက်ထဲတွင် တုတ်တစ်ချောင်း ပါလာသည်။ "မင်းက ငါ့မိန်းမကို ဖျားယောင်းတဲ့ စာရေးဆရာလား" ဟု ဦးဟိန်းက မေးရင်း သုတကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သုတသည် လဲကျသွားသော်လည်း ရုန်းထမြောက်ကာ "ကျွန်တော် မေ့ကို ချစ်တယ်၊ ခင်ဗျား သူ့ကို ပေးမထားနိုင်တဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကို ကျွန်တော် ပေးနိုင်လို့ သူ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတာ" ဟု ရဲဝံ့စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် ဦးဟိန်း၏ လူများက သုတကို ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ကြတော့သည်။ သုတသည် သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် လဲကျနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နောင်တရိပ် မရှိပေ။ "ခင်ဗျား သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားလို့ရပေမယ့် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပိုင်ဆိုင်ရမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု သူက အားယူကာ ပြောလိုက်သည်။ ဦးဟိန်းသည် ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်ကာ သုတကို မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ရွာသားအချို့နှင့် ကျောင်းက ကလေးငယ်အချို့ ရောက်လာကြသဖြင့် အခြေအနေမှာ တင်းမာသွားခဲ့သည်။
အခန်း (၈)
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် မေသည် အခန်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သုတ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်သည်။ သူမသည် ညအချိန်တွင် အစေခံမလေးတစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမ ပိုင်ဆိုင်သော ရတနာအချို့ကို ယူဆောင်ကာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသည့်ကြားမှ သုတရှိရာသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
မြစ်ကမ်းဘေးက ဆိပ်ကမ်းဟောင်းလေးမှာ သုတက ဒဏ်ရာတွေနဲ့ လဲလျောင်းနေရှာသည်။ မေ ရောက်သွားတဲ့အခါ သုတက အားနည်းစွာနဲ့ ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ "မေ... ပြေးတော့... ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့ပြီး ဝေးဝေးကို ပြေးတော့" လို့ သူက ပြောပေမယ့် မေက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ "မဟုတ်ဘူး သုတ... ရှင်မရှိတဲ့ ဘဝမှာ ကျွန်မ မရှင်သန်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ အတူတူ သွားကြမယ်" လို့ မေက ပြောရင်း သုတကို တွဲကူကာ လှေငယ်လေးတစ်စင်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် ဦးဟိန်း၏ လူများ လိုက်လာသံကို ကြားနေရသော်လည်း မေသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ မြစ်ပြင်ကျယ်ထဲသို့ လှေကို လှော်ခတ်ထွက်ခွာခဲ့ပါတော့သည်။
အခန်း (၉)
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...။ သုတနှင့် မေတို့သည် မြို့ကြီးတစ်မြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်လေးတစ်ခုတွင် ခိုလှုံနေကြသည်။ သုတ၏ ဒဏ်ရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေဆဲပင်။ မေသည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသော်လည်း နောင်တမရပေ။ သူမသည် အခုမှပင် လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှူနိုင်တော့သည်ဟု ခံစားရသည်။
"မေ... ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးနော်၊ ခင်ဗျား ဆင်းရဲဒဏ်ကို ခံနိုင်ပါ့မလား" ဟု သုတက စိုးရိမ်တကြီး မေးသောအခါ မေက သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "ကျွန်မမှာ ရှင်ရှိရင် ပြည့်စုံပါပြီ သုတ။ ရွှေအိမ်ကြီးထဲမှာ အထီးကျန်နေရတာထက် ဒီတဲလေးထဲမှာ ရှင့်စကားတွေကို နားထောင်နေရတာက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အမည်သစ်များဖြင့် ဘဝကို အစမှ ပြန်လည်စတင်ကြသည်။ သုတသည် စာမူများပြန်ရေးကာ မေကတော့ အနီးနားက ကျောင်းလေးမှာ ကလေးတွေကို ပြန်လည်စာသင်ပေးရင်း သူတို့၏ သေးငယ်သော်လည်း နွေးထွေးသော ကမ္ဘာလေးကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။
အခန်း (၁၀)
နှစ်အနည်းငယ် ကြာသွားသောအခါ...။ သုတသည် အောင်မြင်သော စာရေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အသစ်ထွက်ရှိလာသော ဝတ္ထုမှာ "ညောင်ပင်သာက လွမ်းချင်း" ဟု အမည်ရပြီး လူကြိုက်အလွန်များခဲ့သည်။ ဦးဟိန်းသည်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဒေါသများ လျော့ပါးသွားကာ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အိမ်ထောင်ပြုသွားကြောင်း သူတို့ သတင်းကြားရသည်။
တစ်နေ့ ညနေခင်းတွင် သုတနှင့် မေတို့သည် သူတို့၏ ကလေးငယ်လေးနှင့်အတူ ပန်းခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ နေဝင်ရိုးရီ အလှတရားကို ကြည့်ရင်း မေက သုတ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းလေးမှီလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က မှားသလား မှန်သလားဆိုတာကို လောကကြီးက ဘယ်လိုပဲ သတ်မှတ်ပါစေ... ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ဘဝမှာ အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်လို့ ယုံကြည်တယ်" ဟု မေက ပြောလိုက်သည်။ သုတက မေ့ကို နမ်းရှိုက်ရင်း "အချစ်မှာ အမှားအမှန်မရှိပါဘူး မေ... နားလည်မှုနဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ ရှိတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်လက်ကို တစ်ယောက် ထာဝရ မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားကြမယ်နော်" ဟု ကတိပေးလိုက်ပါတော့သည်။ နေမင်းကြီးသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားသော်လည်း သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ ထာဝရ နွေးထွေးမည့် နေမင်းတစ်စင်း ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပါပြီ။