အပျိုပျက်တဲ့ည (ဝတ္ထုရှည်ကြီး)
နှင်းဆီ ရွာလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရင်း ရင်ထဲမှာ ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေသည်။ ရွာဦးဘုန်းကြီးကျောင်းက ခေါင်းလောင်းသံ သဲ့သဲ့သည် ညနေခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွဲခြမ်းလိုက်သလိုပင်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်၏ လိမ္မော်ရောင် သန်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးသည် သူမအတွက်တော့ အလှဆင်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ နိမိတ်မကောင်းသော အနီရောင်အဖြစ်သာ မြင်ယောင်နေမိသည်။ နှင်းဆီသည် နှင်းဆီရွာ၏ အလှဆုံးဟု အများက သတ်မှတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သို့သော် ထိုအလှတရားသည်ပင် သူမအတွက် တစ်ခါတစ်ရံ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းများနှင့် ဖြူစင်သော အပြုံးများသည် ရွာလူပျိုများ၏ အိပ်မက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုအိပ်မက်များကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရခဲ့ပေ။
"နှင်းဆီ... နင် ပြန်လာပြီလား" အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်တော့ ကိုဘုန်း။ ကိုဘုန်းသည် ရွာက လူရိုးလူအေး စာရင်းဝင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နှင်းဆီအပေါ် အမြဲတမ်း စိတ်ကောင်းရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကိုဘုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရိုးသားမှုနှင့် ကြင်နာမှုတို့ အမြဲခိုအောင်းနေတတ်သော်လည်း နှင်းဆီကမူ ထိုအရာများကို သတိမထားမိခဲ့။ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် မြို့ပြ၏ ခေတ်မီမှုနှင့် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် လူတစ်ဦးက နေရာအပြည့် ယူထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
နှင်းဆီ ချစ်ခဲ့သည်က မြို့ကပြန်လာသော ကျောင်းဆရာ ကိုမင်းသူ။ ကိုမင်းသူက စကားပြောတတ်သည်၊ ယဉ်ကျေးသည်၊ မြို့သားပီပီ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိလှသည်။ ရွာမိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖို့ ကိုမင်းသူ၏ ချိုသာသော စကားလုံးများအောက်မှာ ပျော်ဝင်သွားဖို့က သိပ်မခက်ခဲခဲ့ပါ။ "နှင်းဆီရယ်... မင်းက ဒီတောရွာလေးထဲမှာ နေရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ အလှက မြို့ပြရဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ ပိုပြီး တောက်ပနေမှာ" ဟု သူက ပြောလေ့ရှိသည်။
ထိုစကားလုံးများသည် နှင်းဆီအတွက်တော့ နားဝင်ချိုသော ဂီတသံစဉ်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။ "ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပါ နှင်းဆီ... ကိုယ် မင်းကို တကယ်ချစ်တာပါ။ မြို့ကိုလိုက်ခဲ့မလား၊ ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ကြမယ်လေ" ဟု ကိုမင်းသူ ပြောခဲ့သော ကတိစကားများကို နှင်းဆီ တန်ဖိုးထား ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထိုယုံကြည်မှုသည်ပင် သူမဘဝ၏ အကြီးမားဆုံးသော အလှည့်အပြောင်းကို ဖန်တီးခဲ့တော့မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။
ထိုညက လမင်းကြီးသည် တိမ်တိုက်များနောက်ကွယ်မှာ ပုန်းကွယ်နေသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး အမှောင်ထုက စိုးမိုးထားပြီး လေအေးများကလည်း တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်နေသည်။ ရွာပြင်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ တွေ့ဆုံဖို့ ချိန်းထားခဲ့ကြသည်။ နှင်းဆီသည် မိဘများကို ခိုးထွက်ပြီး ကိုမင်းသူဆီသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။
"ကိုမင်းသူ... နှင်းဆီ ကြောက်တယ်" "မကြောက်ပါနဲ့ နှင်းဆီရယ်... ကိုယ် ရှိတယ်မဟုတ်လား"
ထိုညသည် နှင်းဆီအတွက်တော့ ဘဝ၏ "အပျိုစင်" ဘဝကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသော ညဖြစ်သလို၊ တစ်သက်စာ နောင်တကို ရရှိခဲ့သော ညလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ အချစ်ဟု အမည်တပ်ထားသော ကာမဂုဏ် လှည့်ဖြားမှုတစ်ခုအောက်မှာ နှင်းဆီ၏ အဖြူရောင်ဘဝလေးသည် ညစ်နွမ်းသွားခဲ့ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေခဲ့သော်လည်း ကိုမင်းသူ၏ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး လုံခြုံလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ထိုညသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အမှောင်ထုထဲတွင် မြှုပ်နှံလိုက်သော ညဖြစ်နေခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကိုမင်းသူသည် ရွာမှာ မရှိတော့ပါ။ "မြို့ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခဏပြန်သွားတယ်၊ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်" ဆိုသော စာတိုလေးတစ်စောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရက်တွေ လတွေ ကြာလာသော်လည်း ကိုမင်းသူ ပြန်မလာခဲ့ပါ။ နှင်းဆီ၏ မျှော်လင့်ချက်များသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခြောက်သွေ့လာခဲ့သည်။
ရွာထဲမှာ သတင်းတွေက တောမီးလို ပျံ့နှံ့နေသည်။ "နှင်းဆီတော့ ဗိုက်ကြီးနေပြီတဲ့" "မြို့က ဆရာနဲ့ ခိုးရာလိုက်ဖို့ လုပ်ရင်း အရှက်ကွဲတာလေ" ရှုံ့ချသံတွေ၊ ကဲ့ရဲ့သံတွေကြားမှာ နှင်းဆီ၏ ကမ္ဘာလေးသည် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ထဲက အိမ်ပြင်မထွက်ဝံ့တော့ဘဲ အမှောင်ခန်းထဲမှာသာ ပုန်းအောင်းနေမိတော့သည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ "အပျိုပျက်ခြင်း" ဆိုသည်မှာ တောရွာဓလေ့တွင် သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အပယ်ခံရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကိုမင်းသူ ထွက်သွားပြီး နှစ်လအကြာမှာတော့ နှင်းဆီ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစားချက်များသည် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန်အထိပင် ကြံစည်ခဲ့မိသည်။ "ငါ့ဘဝက ဘာတန်ဖိုးရှိတော့မှာလဲ? အပျိုပျက်တဲ့ညမှာတင် ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်တွေ အကုန်ပါသွားပြီ" ဟု သူမ တွေးမိတိုင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရသည်။
အမေဖြစ်သူကတော့ ဘုရားစင်ရှေ့မှာ နေ့တိုင်း ငိုကြွေးနေသည်။ အဖေဖြစ်သူ ဦးဘတင်ကတော့ အရက်ကိုသာ ဖိသောက်ရင်း နှင်းဆီကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ပေ။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် နှင်းဆီအတွက်တော့ ရိုက်နှက်ခြင်းထက်ပင် ပိုမို နာကျင်ရသည်။ သူမ၏ အမှားတစ်ခုကြောင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး သိက္ခာကျဆင်းခဲ့ရခြင်းအတွက် နောင်တမျက်ရည်များသာ နေ့စဉ် စီးဆင်းနေခဲ့သည်။
တစ်ညနေခင်းတွင် နှင်းဆီသည် ရွာပြင်က ချောင်းကမ်းဘေး၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုနေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကိုဘုန်း ရောက်လာသည်။
"နှင်းဆီ... နင် ပိန်သွားတယ်" "ကိုဘုန်း... ကျွန်မကို မသနားပါနဲ့။ ကျွန်မက အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ" နှင်းဆီက ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောလိုက်သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို "အပျိုပျက်" သွားပြီဟု သတ်မှတ်ထားသဖြင့် မည်သူ့မျက်နှာကိုမျှ မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။
ကိုဘုန်းက သူမဘေးတွင် ခပ်လှမ်းလှမ်းက ထိုင်ရင်း "အပျိုစင်ဘဝဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ နှင်းဆီ။ နင့်ရဲ့ စိတ်နှလုံးသားက ဖြူစင်နေသေးရင် နင်ဟာ တန်ဖိုးရှိနေတုန်းပဲ။ ငါ့အတွက်တော့ နင်ဟာ အရင်က နှင်းဆီပဲ" ဟု အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော စကားများဖြင့် အားပေးသည်။ ကိုဘုန်း၏ မေတ္တာသည် အတ္တမပါဘဲ ပေးဆပ်ခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း နှင်းဆီ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကိုဘုန်းသည် နှင်းဆီ၏ မိဘများရှေ့မှာ ဒူးထောက်ကာ နှင်းဆီကို စောင့်ရှောက်ခွင့် တောင်းခဲ့သည်။ ရွာလူကြီးများ၏ ကဲ့ရဲ့မှုကိုလည်း သူတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။
"ဦးလေး... နှင်းဆီကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ အပ်ပါ။ ဒီကလေးကိုလည်း ကျွန်တော့်သွေးသားလိုပဲ စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" ဟူသော ကိုဘုန်း၏ ကတိစကားသည် ကိုမင်းသူ၏ ကတိများထက် ရာနှုန်းပြည့် ပိုမိုခိုင်မာခဲ့သည်။
နှင်းဆီသည် ထိုအချိန်မှစ၍ နားလည်သွားခဲ့သည်။ "အပျိုပျက်တဲ့ည" ဆိုသည်မှာ သူမဘဝ၏ နိဂုံးမဟုတ်ဘဲ၊ သူမအား တကယ်ချစ်သောသူကို ရှာဖွေတွေ့ရှိစေခဲ့သော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဗိုက်ကလေးကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်း၊ အတိတ်က အမှောင်ထုကို မေ့ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နိဂုံးချုပ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် ဤဝတ္ထုသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းဖြင့် မဆုံးဖြတ်သင့်ကြောင်းနှင့်၊ စစ်မှန်သော မေတ္တာဆိုသည်မှာ အမှားများကို ဖုံးလွှမ်း၍ အနာဂတ်သစ်ကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားပါသည်။ နှင်းဆီ၏ဘဝသည် လဲကျခဲ့သော်လည်း၊ မေတ္တာတရား၏ အကူအညီဖြင့် ပြန်လည် ထွန်းလင်းတောက်ပခွင့် ရရှိခဲ့ပါတော့သည်။