ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ရာကက်(စ/ဆုံး)
—————————–ကျွန်တော့်ဘဝတွင် မမေ့နိုင်သော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်မှာ ရာကက်ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ကျွန်တော်က ၈ တန်းရောက်မှ တွေ့သည်။ အရပ်ရှည်ရှည် ကလန်ကလားနှင့် ကြည့်ရသည်ကတော့ အတော်လေး အဆင် မပြေသူဖြစ်သည်။ရာကက်ထူးခြားချက်မှာ သင်္ချာတော်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က သင်္ချာအလွန်ညံ့သည်။ ထို့ကြောင့် နံနက်ဆိုလျှင် ကျောင်းကိုစောစောလာပြီး ရာကက်ထံမှ သင်္ချာတွက်ပြီးသား စာအုပ်ကိုယူကာ ကူးချပြီး တင်ရသည်။ သင်္ချာဆရာကလည်း အရိုက်ကြမ်းသည်။ အိမ်စာတွက်မလာလို့ကတော့ တင်ပါးတွင် အရှိုးရာ ထင်ပြီ။ရာကက်က မြောက်ပိုင်းတွင်နေပြီး၊ ကျွန်တော်ကတောင်ပိုင်းတွင်နေသည်။ သူနှင့်ကျွန်တော်အပြင် နောက်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်မှာ ယုချိန်ဖြစ်သည်။ သူက ကျွန်တော်တို့ထက် ပိုဝေးသည့် မဇင်းပိုင်းတွင် နေသည်။ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းသုံးယောက်၏ ထူးခြားချက်မှာ နေ့ခင်းမုန့်စားလွှတ်သည်နှင့် ကျောင်းမှ အိမ်ကို အမြန်လမ်းလျှောက်ပြန်ပြီး ထမင်းစားကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထမင်းစားပြီး မြောက်ပိုင်းလမ်းထိပ်တွင် ပြန်စု၊ ကျောင်းကို လမ်းပြန်လျှောက်၊ ကျောင်းရောက်သည်နှင့် ကျောင်းတက်သွားသည်။တစ်ချိန်က ပဲခူးဈေးအဆင်း တံတားဘေးတွင် ဗန်းသေးသေးလေးနှင့် အပ်ချည်၊ အပ်၊ ချိတ်၊ နဖာကလော်၊ ကြယ်သီးစသည့် တိုလီမိုလီလေးတွေရောင်းသော ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း၊ မနက်ခင်းတိုင်း ကျောင်းမလာမီ ဆိုင်ခင်းကာ ဈေးထိုင်ရောင်းတတ်သည့် သူငယ်ချင်း၊ ကျောင်းပိတ်လည်း လမ်းဘေးထိုင်ကာ ဈေးရောင်း နေတတ်သည့် ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းရာကက်ကို ယနေ့တိုင် သတိရနေမိသည်။ရာကက်မိသားစုက ဈေးထဲတွင် အပ်ချည်လုံး၊ အပ်၊ ကြယ်သီးစသည့် တိုလီမိုလီတွေရောင်းသည်။ ကျွန်တော့် မိဘတွေကလည်း ဈေးတွင် ဗာဂျီးနီးယားဆေးမှုန့်ရောင်းသည်။ တရုတ်လေး ယုချိန်အဖေက ဈေးတွင် ဘဲသား ရောင်းသည်။ ကျွန်တော်တို့သုံးယောက်စလုံး ဈေးတွင် ကြီးပြင်းလာကြသူများလည်း ဖြစ်သည်။ယခုတော့ ယုချိန်နှင့် ကျွန်တော်က ကျောင်းဆရာ၊ စာရေးဆရာတွေဖြစ်ပြီး၊ သူငယ်ချင်း ရာကက်ကတော့ သူဌေးကြီးဖြစ်နေပြီ။ သူ့ဘဝကလည်း လမ်းဘေးမှ ထိပ်ကိုရောက်ပြီးချမ်းသာလာသူအဖြစ် စာရေးလျှင် စာအုပ် တစ်အုပ်လောက်ရနိုင်သည်။သူနှင့် ပတ်သက်ပြီး မမေ့နိုင်စရာ အကြောင်းတစ်ခုမှာ“အပျော်အပါးအတွက် ဘယ်တော့မှ အိမ်က ပိုက်ဆံမတောင်းနဲ့” ဆိုသည့် စကားဖြစ်သည်။သူက မိခင် မုဆိုးမကြီးနှင့်အတူ ညီအစ်ကို မောင်နှမများစွာဖြင့် နေထိုင်ရသူဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော်က“ရာကက်ရာ ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်လိုက်တာကွာ” ဟု ပြောမိသည်။ထိုအချိန်က အထက်တန်းမှ တစ်ကျပ်ခွဲနှင့် နှစ်ကျပ်သာဖြစ်သည်။ ငါးမူးတန်း၊ တစ်ကျပ်တန်းတွေက တန်းစီပြီး ဝင်ရသည်။ မြောက်ပိုင်းတွင် သူတို့အိမ်အနီးရှိသည့် ရုပ်ရှင်ရုံမှာ “အောင်ချမ်းသာ” ဖြစ်သည်။ တစ်ပတ်လျှင် ရုပ်ရှင် အသစ်တစ်ခါတင်သည်။ ရုပ်ရှင်ကြိုက်သောကျွန်တော်က ပိုက်ဆံမရှိသဖြင့် ညည်းသည်ကို သူက“မင်းမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိလဲ”“တစ်ကျပ်ပဲရှိတယ်”“ပေး ငါ့ကို”သူက ကျွန်တော့်ထံမှ ပိုက်ဆံတစ်ကျပ်ကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အိတ်ထဲမှ ငါးကျပ်တန်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး“လာ သွားမယ်” ဟုပြောလိုက်သည်။ရုပ်ရှင်ရုံကို ရောက်သည့်အခါ သူဘာလုပ်သည် ထင်သနည်း။ တစ်ကျပ်ခွဲတန်းနှင့် နှစ်ကျပ်တန်းပေါက်က လက်မှတ် ရောင်းသည့်စနစ်ဖြစ်သည်။ လက်မှတ်ကို လူတွေက တိုးနေကြသည်။ ရုပ်ရှင်ကလည်းကောင်းသည်။ လူတွေကလည်း ထိုခေတ်က တန်းစီတာရှားသည်။ လက်မှတ်ပေါက်ကို တိုးကာ ဝှေ့ကာ လက်မှတ်ယူကြသည်။ရာကက်က လူပိန်ပိန်၊ ကလန်ကလား၊ ခြေတံလက်တံရှည်ရှည်။ သူက အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ကျွန်တော့် အားပေးပြီး“ရော့ ကိုင်ထား” ဟုဆိုကာ လက်မှတ်ဝင်တိုးသည်။သူ့ထံတွင် ၆ ကျပ်ပါသွားသည်။ တစ်ကျပ်ခွဲတန်းမှ လေးစောင်ကို ခက်ခက်ခဲခဲတိုးကာ ရအောင်ယူခဲ့သည်။“ဟေ့ကောင် လေးစောင်တောင် ဘာလုပ်မှာလဲ”သူက အင်္ကျီကိုပြန်တောင်းကာ ဝတ်လိုက်ပြီး“လာ လိုက်ခဲ့” ဟုခေါ်ပြန်သည်။ရုပ်ရှင်ရုံနှင့် မနီးမဝေးတွင် သူက“လာ … လာ လက်မှတ်တွေ ရမယ် … တစ်ကျပ်ခွဲတန်း ၃ ကျပ် … တစ်ကျပ်ခွဲတန်း ၃ ကျပ်”ထိုအချိန်တွင် လက်မှတ်ကကုန်သွားသဖြင့် လက်မှတ်ပေါက်ကလည်း ပိတ်နေပြီ။ကျွန်တော်က ရှက်လွန်းသဖြင့် သူနှင့်ဝေးဝေးမှရပ်ကာ ကြည့်နေမိသည်။သူက လက်မှတ် နှစ်စောင်ရောင်းလိုက်သည်။ ၆ ကျပ်ရသည်။ သူ့အရင်း ၅ ကျပ်ကို အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်သည်။ ကျွန်တော့်ကို တစ်ကျပ်ပြန်ပေးသည်။“လာ ရုံထဲဝင်မယ်”“မင်းကွာ လက်မှတ်မှောင်ခိုရောင်းတာ မရှက်ဘူးလား”“ရှက်စရာလားကွ … သူများဆီက ခိုးတာမှ မဟုတ်တာ … ငါလည်း အပင်ပန်းခံတိုးထားတာ … သူတို့ကလည်း ကျေနပ်လို့ ပေးကြည့်တာ။ အတင်းရိုက်ပြီး ယူခိုင်းတာမှ မဟုတ်တာ။ ခုဆိုရင် မင်းလည်း ငွေမကုန်၊ ငါလည်း ငွေမကုန် ရုပ်ရှင်ကြည့်လို့ရပြီ”ယင်းသည် ရာကက်၏ ငွေရှာနည်းဖြစ်သည်။ကျွန်တော် ကျောင်းဆရာဘဝနှင့် ရုန်းကန်နေရချိန်တွင် ရာကက်က တိုက်နှင့်ဖြစ်နေပြီ။ သူက ၉ တန်းလောက် ကတည်းက ကျောင်းထွက်သည်။ စာလည်းတော်သားနှင့် ဘာကြောင့် ကျောင်းထွက်ရသလဲဟု သူ့ကို မေးကြည့်မိသည်။ သူကရယ်နေသည်။“ငါ့မိသားစုကများတယ် … ကျောင်းတက်ဖို့ထက် ပိုက်ဆံရှာဖို့လိုတယ်” သူက ဤမျှလောက်သာ ပြောသည်။ကျောင်းဆရာဘဝ ဒုက္ခတွေပတ်လည် ဝိုင်းနေချိန်တွင် မီတာတွေချပေးနေပြီဆိုသည့် သတင်းကြားလိုက် ရသည်။ ကျွန်တော့်အိမ်က လျှပ်စစ်မီးမရှိ။ ထို့ကြောင့် လျှပ်စစ်မီးလေး လိုချင်မိသည်။ သို့သော် လျှောက်ထား တိုင်းတော့ မရ၊ အထက်က မချဟုဆိုသည်။တစ်နေ့တွင် လျှပ်စစ်ဌာနမှ မိတ်ဆွေတစ်ဦးက“ဆရာက လမ်းရိုးကြီးအတိုင်း လျှောက်တာကိုး” ဟုဆိုသည်။ ကျွန်တော်က နားမလည်သဖြင့်“ဘာပြောတာလဲ ကိုသိန်းဌေး” ဟု မိတ်ဆွေကို ပြန်မေးရသည်“ဆရာ … ဆရာ့လက်ထဲမှာ နှစ်သောင်းလောက် မရှိဘူးလား”ကျောင်းဆရာလစာ ၇၀၀ ကျော်လောက်သာရသူကို လက်ထဲတွင် ငွေနှစ်သောင်းလောက် မရှိဘူးလားဟု လာပြောသည်မှာ ရန်စကားလာပြောသလို ဖြစ်နေသည်။“မရှိပါဘူးဗျာ”“ဆရာ့ဆီမှာ ငွေနှစ်သောင်းသာရှိ … နေ့ချင်းအပြီး မီတာလာတပ်ပေးလိမ့်မယ်”“တရားမဝင်နည်းတွေလား”“ဒီခေတ်မှာ တရားဝင်ဆိုတာ အာဏာရှိမှရတာဆရာ … ဆရာသာ အထက်က ပါတီကောင်စီနဲ့သာပိုင်ကြည့် ချက်ချင်းရမှာပေါ့”“အင်း ကျွန်တော်ကလည်း အဲသည်လိုလူတွေကို အောက်ကျခံရမှာ ချေးထက်ရွံတယ်”“ဆရာ့စိတ်ကို သိတယ်လေ … ဒါကြောင့် ဘယ်တော့မှ မီးရမှာ မဟုတ်ဘူး”ကျွန်တော့်မှာ ထိုနေ့ကတည်းက စိတ္တဇဖြစ်တော့သည်။ မှန်အိမ်လေးနှင့် စာကြည့်နေရသည့်ဘဝက လွတ်ချင်ပြီ။ ငွေ နှစ်သောင်းအတွက် ငွေစုငွေချေးကလည်း ချေးရန်မဖြစ်နိုင်။ သူငယ်ချင်း ကျောင်းဆရာ တစ်ယောက်၏ ဇနီးဖြစ်သူ မီးဖွားစရိတ်မရှိသဖြင့် စုငွေကိုထုတ်ပေးလိုက်သည်က မကြာသေး။နောက်ဆုံး အကြံရသဖြင့် အလွန်ခင်မင်ရင်းနှီးသော ဆရာတစ်ဦးထံ ငွေသွားချေးသည်။ ထိုဆရာက ဆရာထဲတွင် မိန်းမနောက်ခံကောင်းသဖြင့် ချမ်းသာသည်ဟုဆိုနိုင်သည်။ ပြီးတော့ သူ့မိန်းမက ငွေတိုး ချေးသည်။ သူနှင့်ကျွန်တော်ကလည်း အလွန်ခင်မင်ကြသည်။“ဆရာ ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံ နှစ်သောင်းလောက်ချေးပါ”“ကျွန်တော့်မိန်းမက အလွတ်မချေးဘူး … အပေါင်တင်ရတယ်”“အပေါင်တင်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ အိမ်ပဲရှိတာ”“ခဏ … သွားပြောကြည့်ဦးမယ်”သူ့မိန်းမက သူနှင့်အတူ လိုက်လာသည်။“အပေါင်မရှိရင် မချေးပါဘူး … ဒါပေမဲ့ ကိုမောင့် သူငယ်ချင်းပဲ ကူညီရမှာပေါ့”ကူညီမည်ဆိုသဖြင့် ကျွန်တော် ပျော်သွားသည်။ သူက သူ့လက်တွင် ဝတ်ထားသည့် လက်ကောက် သုံးကွင်းကို ချွတ်ပြီး“ရော့” ဟုပေးသည်“လက်ကောက်တွေ ဘာလုပ်ရမလဲ”“သွားပေါင်လိုက်လေ … နှစ်သောင်းလောက်တော့ရမှာပါ”ကျွန်တော် နားလည်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ခဲ့သည်။ အိမ်ဝတွင်“ဆရာ … ကိုရီဆီသွားပါလား … ကိုရီက ဆရာနဲ့ ရင်းနှီးတယ်လေ … သူတို့လည်း ငွေတိုးပေးတာပဲ … ဆရာ့ကို ကူညီမှာပါ”ကျွန်တော်လည်း နောက်ဆုံး ကြိုးစားကြည့်မည်ဆိုသည့် သဘောဖြင့် ကိုရီထံ ထွက်ခဲ့သည်။“ကိုရီရေ”“ဟာ … ဆရာ … လာ … မလာစဖူး”“ဒီလိုဗျာ”ကျွန်တော်က အကြောင်းစုံကို ပြောပြသည်။ သူက နားထောင်ပြီး အိမ်ထဲဝင်သွားသည်။ အိမ်ထဲတွင် သူ့ဇနီးနှင့် နှစ်ယောက်သား တိုးတိုးလေးတွေ ပြောနေသည်။ ကိုရီပြန်ထွက်လာသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံကိုင် လာသည်။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာသွားသည်။“ရော့ … ဆရာ”သူကျွန်တော့်ကို ပေးသည်က ငွေ နှစ်ထောင်သာဖြစ်သည်“ကိုရီ ကျွန်တော် ချေးတာ နှစ်သောင်းလေ”“ဒါ ချေးတာ မဟုတ်ဘူး … ပေးတာ … ဆရာ့ကို ကူညီလိုက်တာ … ပြန်ပေးစရာ မလိုပါဘူး”ကျွန်တော် ဒေါသထွက်သွားမိသည်။ မာနကိုသာမက သိက္ခာကိုပါ စော်ကားလိုက်သလို ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် ငွေနှစ်ထောင်ကို သူ့ရှေ့တွင်ချကာ ပြန်လာခဲ့သည်။စိတ်ထဲတွင် မီတာကို ဖျောက်လိုက်သည်။ တောင်ငူလမ်းမကြီးအတိုင်း လမ်းလျှောက်ပြန်လာရင်း အတိတ်ကို သတိရနေမိသည်။ တစ်ချိန်က ဤလမ်းအတိုင်း နေ့ခင်း ထမင်းစားလွှတ်ချိန်တွင် မုန့်ဝယ်မစားနိုင်ကြ သောကြောင့် သူငယ်ချင်းသုံးယောက် နှစ်မိုင်လောက်ခရီးကို လမ်းလျှောက်ပြန်ပြီး ထမင်းစားကြသောဘဝကို အမှတ်ရနေသည်။“တီ … တီ … တီ”ကျွန်တော့်ဘေးမှ ကားတစ်စီးထိုးရပ်လိုက်ပြီး“ဟေ့ကောင် ရဲဘော်” ဟု ခေါ်သံကြားလိုက်ရသည်ကျွန်တော့်ကို ရဲဘော်ဟု ခေါ်သူတွေ သူငယ်ချင်းထဲတွင် သိပ်မရှိ။ ရာကက်ပဲခေါ်သည်“ဟေ့ကောင် ရာကက် … ဘယ်ကလာသလဲ”“လာတက် … ကားပေါ်တက်”သူက ကျွန်တော့်ကို လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် အတင်းခေါ်သွားသည်“ငါ သတိရနေတာ … မင်းနဲ့ ထမင်းစားလွှတ်ရင် လမ်းလျှောက်ပြန်ကြတာကို”“အေး … အဲဒီတုန်းက အကျိုးပဲကွ ခုလည်း လမ်းလျှောက်ရင် မြန်တုန်း … နေဦး တို့မတွေ့တာ”“၁၀ နှစ် လောက်ရှိတော့မယ်ထင်တယ်”“မင်းရော ကျောင်းဆရာပဲလား … ဘယ်ကပြန်လာတာလဲ … မျက်နှာလည်း မကောင်းပါလား”ကျွန်တော်က သူ့ကို မီတာအတွက် ငွေသွားချေးတာ လက်ကောက်ပေး၊ ကူငွေပေးနှင့် အဆင်မပြေမှုတွေကို ပြောပြမိသွားသည်။ ရာကက်က“လက်ဖက်ရည်ဖိုးရှင်းမယ်ဟေ့” ဟု စားပွဲထိုးလေးကို ခေါ်လိုက်သည်“ဟေ့ကောင် ငါ့မှာ လက်ဖက်ရည်ဖိုးတောင် မရှင်းနိုင်ဘူး”“သိပါတယ်ကွာ”သူက ကျွန်တော့်ကို“ခဏလေးကွာ” ဆိုကာ ကားဆီကို ပြေးသည်။ ထို့နောက် ပြန်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံ တစ်ထပ်လှမ်း ပေးသည်“ဘာလဲကွ”“မင်းလိုနေတဲ့ ငွေနှစ်သောင်း”“မင်းဆီက ငါမချေးပါဘူး … ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေပဲ … မင်းဆီက အကူအညီ မလိုဘူး”“ယူပါကွာ … ဘာအတိုးမှလည်း မရှိဘူး … ဘယ်တော့ပြန်ပေးလို့လည်း မပြောဘူး … ဘာအနှောင်အဖွဲ့မှလည်း မရှိဘူး … အေးတစ်ခုတော့ရှိတယ် … ဘယ်တော့ဖြစ်ဖြစ် မင်းတတ်နိုင်မှ ပြန်ပေး … မင်းပေးနိုင်တဲ့ အချိန်မှ ပြန်ပေး … ပြန်တော့ ပေးရမယ် … တစ်ခုပဲ ငါ့ကို ကတိပေး”“ဘာလဲကွ”“ငါ မင်းကို ငွေချေးတယ်ဆိုတာ ငါ့ ညီအစ်ကို မောင်နှစ်မ ဆွေမျိုးတွေ မသိစေနဲ့”“ဘာဖြစ်လို့လဲကွာ”“ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငွေမချေးဖူးဘူးကွ”ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတော့ သူ့ထံက ငွေနှစ်သောင်း ယူလာခဲ့ပါသည်။ မီတာက တစ်ပတ်အတွင်း လာတပ်သည်။ အိမ်တွင် လျှပ်စစ်မီးလေးနှင့် ဖြစ်သွားသောကြောင့် ပျော်ရွှင်ရပါသည်။ကျွန်တော် ရာကက်ကို နောက် ၃ လ ကြာမှ ငွေနှစ်သောင်းပြန်ပေးနိုင်သည်။ ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ပြန်ရှာပေးလိုက် ရသည်။ မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်းကိုတော့ စာမဖွဲ့လိုတော့ပါ။ကျွန်တော် သူ့ကို ပိုက်ဆံနှစ်သောင်း သွားပေးသည့်နေ့က“အဆင်ပြေလို့လားကွာ”“အဆင်မပြေတိုင်း မပေးတော့ဘူးဆိုရင် သံသရာအထိ အကြွေးပါသွားမှာပေါ့”“အေးပါကွာ မင်းအဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ”သူက ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံကို လက်ခံလိုက်သည်။ ထိုနောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ဖြစ်သည်မှာ ယနေ့တိုင် ဖြစ်ပါသည်။တင်ညွန့်၁၉.၁၁.၂၀၂၀