ရန်ကုန်မြို့၏ မြိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ ဝေးရာ၊ ရထားသံ တဂျိဂျိမြည်နေတဲ့ သံလမ်းဘေးက သွပ်မိုးပျဉ်ထောင်အိမ်လေးထဲမှာ နှင်း တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှူရကျပ်နေမိသည်။ နှင်းဟာ မိသားစုမှာ တတိယမြောက်သမီး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ကလူတွေကတော့ သူမကို "အိတ်ပေါက်နဲ့ ဖားကောက်သူ" လို့ သတ်မှတ်ထားကြသည်။
"မနှင်း... ငါ့ကို သုံးသောင်းလောက် အရေးပေါ် ချေးဦး။ နောက်လ ဆက်ဆက်ပြန်ပေးမယ်"
မောင်လေး ကျော်စွာ က ဖုန်းဆက်လာပြန်ပြီ။ သူ့အသံမှာ အရက်နံ့ပါနေသလား၊ နောင်တရိပ်တွေ ပါနေသလား နှင်း မခွဲခြားတတ်တော့။ ကျော်စွာဟာ အဖေ့အတွက်တော့ "သိုးမည်း"၊ အမေနဲ့ အစ်မကြီးတို့အတွက်တော့ "ဂြိုဟ်ကောင်"။ သူရောက်လာရင် ပြဿနာပါလာစမြဲမို့ အားလုံးက နှင်ထုတ်ကြပေမဲ့ နှင်းကတော့ ခါးခါးသီးသီး မလုပ်ရက်ခဲ့ဘူး။
"ကျော်စွာ... ငါ့မှာလည်း လကုန်ဖို့ တစ်ပတ်လိုသေးတယ်ဟာ။ နင့်ကို ပေးလိုက်ရင် ငါ ဒီအပတ် ဘယ်လိုစားရမလဲ"
"ဟာ... မနှင်းကလည်း။ နင့်မှာက လစာကောင်းကောင်းရနေတာပဲ။ ငါက အခု အလုပ်က ထွက်လိုက်ရလို့ပါ"
နှင်း သက်ပြင်းကို အသာချလိုက်သည်။ လစာ "ကောင်းကောင်း" ဆိုတာက အပေါ်ယံပါ။ အိမ်လခ၊ မီးဖိုချောင်စရိတ်၊ ပြီးတော့ အနယ်နယ်အရပ်ရပ်က ဆွေမျိုးတွေရဲ့ အလှူအတန်းနဲ့ အရေးပေါ်ကိစ္စတွေ။ နှင်းရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ် ငွေခဏနားရတယ်ဆိုတာ ညနေခင်း နေဝင်ချိန်ထက်တောင် တိုတောင်းလွန်းလှသည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း မပေးရက်ပေးရက်နဲ့ပဲ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန်လေးကို လွှဲပေးလိုက်ရပြန်သည်။
"သမီး... နင့်အစ်မကြီးရဲ့ ကလေး မွေးနေ့ရှိတယ်လေ။ နင် တစ်ခုခု ဝယ်ပေးဦးမလား"
အမေ့ရဲ့ စကားက နှင်းအတွက်တော့ အမိန့်တစ်ခုလိုပဲ။ အစ်မကြီး မေသက် က ချမ်းသာတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ရောက်နေပေမဲ့ နှင်းဆီက လက်ဆောင်ဆိုရင်တော့ "မောင်နှမချင်း ချစ်တာ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်တတ်သည်။
"အမေ... အစ်မကြီးတို့မှာက အားလုံးပြည့်စုံနေတာပဲ။ သမီး အခုတလော အောင်အောင့်ကို ထမင်းကျွေးနေရလို့ လက်ထဲမှာ မရှိဘူး"
အောင်အောင်...။ သူကတော့ အလုပ်ပြုတ်ပြီး လမ်းပျောက်နေတဲ့ နှင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးမောင်လေး။ အစ်မကြီးက "အသုံးမကျတဲ့ကောင်" ဆိုပြီး အိမ်ပေါ်က နှင်ထုတ်ထားလို့ နှင်းရဲ့ အဆောင်ခန်းကျဉ်းလေးမှာ လာခိုကပ်နေရသူ။
"အေးပါ သမီးရယ်။ ဒါပေမဲ့ မေသက်က သူ့မောင်နှမတွေ သူ့ကို အဖတ်မလုပ်ဘူး ထင်နေမှာ စိုးလို့ပါ။ နင်က လူလွတ်ဆိုတော့ ပိုထွက်နိုင်မှာပါ"
"လူလွတ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက နှင်းရဲ့ရင်ကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ လူလွတ်ဖြစ်လို့ ပိုပြီးပင်ပန်းရတာကို ဘယ်သူမှ မမြင်ကြဘူး။ သူများတွေ ရုံးဆင်းရင် ရုပ်ရှင်ကြည့်၊ အပန်းဖြေနေချိန်မှာ နှင်းကတော့ မောင်နှစ်ယောက်အတွက် ဟင်းချက်စရာ ဈေးဖိုးတွက်နေရသည်။
တစ်ညမှာတော့ အစ်မကြီး မေသက်က Facebook ပေါ်မှာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ တင်ထားတာကို နှင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ကားအသစ်ကြီးရှေ့မှာ မိသားစုလိုက် ပြုံးပျော်နေကြတဲ့ ပုံ။
"ကားအသစ်လေးက စီးလို့ သိပ်ကောင်းတယ်" တဲ့။
ထိုအချိန်မှာ နှင်းရဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာတော့ အောင်အောင်က ဟင်းရည်ကျဲကျဲနဲ့ ထမင်းကို ငုံ့စားနေသည်။
"မနှင်း... ငါ အလုပ်ပြန်ရရင် မနှင်းကို ကောင်းကောင်းထားပါ့မယ်" လို့ အောင်အောင်က တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။
နှင်း ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ထမင်းဝိုင်းလေးကိုပဲ ကြည့်နေမိသည်။ တစ်အိမ်တည်းက ထွက်လာတဲ့ မောင်နှမတွေဖြစ်ပေမဲ့ ကံကြမ္မာတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ကွာခြားနေရတာလဲ။ အစ်မကြီးဆီမှာ ကားအသစ်ဝယ်ဖို့ သိန်းရာချီရှိပေမဲ့ မောင်အရင်းတစ်ယောက် အလုပ်ပြုတ်နေတာကိုတော့ "အပျင်းထူလို့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ ပစ်ပယ်ထားခဲ့သည်။
"စားပါ အောင်အောင်ရယ်။ မနက်ဖြန် ငါ ဈေးဝယ်ရင် နင်ကြိုက်တဲ့ ငါးလေး ဘာလေး ရှာဝယ်ခဲ့မယ်"
နှင်းရဲ့စကားက အောင်အောင့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးစာ နွေးထွေးသွားစေသည်။ နှင်းဟာ သူတို့မိသားစုရဲ့ ကောင်းကင်မှာ အလင်းမရှိတော့တဲ့ ဂြိုဟ်မွှားလေးတွေအတွက် နောက်ဆုံးကျန်ရစ်တဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်ပါပဲ။ မိမိကိုယ်တိုင် လောင်ကျွမ်းနေရပေမဲ့ သူတစ်ပါးကို အလင်းပေးဖို့ ဘယ်တော့မှ မငြင်းဆန်ခဲ့တဲ့ ကြယ်ကလေးပေါ့။
အပြင်မှာတော့ ရထားဥသြသံက ဆူညံစွာ မြည်ဟီးသွားသည်။ နှင်းကတော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို ဖွင့်ကြည့်ရင်း မနက်ဖြန်အတွက် ဘယ်လိုရုန်းကန်ရမလဲဆိုတာကို တိတ်တိတ်လေး တွေးနေမိပါတော့သည်။