ဘုံဘဝမှာဖြင့်(စ/ဆုံး)
—————
ကျွန်တော် ဆိုက်ကားနင်းစဉ်ကဖြစ်သည်။ ဆိုက်ကားက နေ့ဖက်နင်းခြင်းမဟုတ်။ ညမှနင်းရခြင်းဖြစ်သည်။ အုံနာက နေ့အနင်းသမားကို ငှားပြီး ညနေ ၆ နာရီပြန်ပို့ခိုင်းသည်။ ကျွန်တော်က ည ၆ နာရီမှ ၁၂ နာရီအထိ တစ်ဆိုင်းယူနင်းရခြင်းဖြစ်သည်။
ညဆိုက်ကားနင်းရသည့်ဘဝမှာ ၉ နာရီမထိုးမီ လူစည်ကားသည့် နေရာများကို ရွေးရသည်။ ဥပမာ ရုပ်ရှင်ရုံလို နေရာမျိုးတွေဖြစ်သည်။ ၉ နာရီ ၁၀ နာရီထိုးလျှင်တော့ ဘူတာဘက်ကို ပြန်ရသည်။ ဘူတာတွင် နောက်ဆုံး ရထားက ၁၀ နာရီဆိုသော်လည်း နောက်ကျတတ်သည်။ နောက်ကျလျှင် ဆိုက်ကားနင်းကြေးက မြင့်မြင့်လေးရ တတ်သည်။
ဘူတာရုံဖြစ်သောကြောင့် လူစုံသည်။ ကျွန်တော် ဂိတ်ထိုးသည့် ဗာဒံပင်ဂိတ်သည် ဘူတာအပြင်တွင်ရှိပြီး ဂိတ်ရင်းနှင့် ဝေးသည်။ ဂိတ်ရင်းက သူတို့ဘူတာတွင် ပုံမှန်နင်းသူများ ကြီးစိုးထားသည်။ ကျွန်တော်တို့လို ကြားနင်းသမားတွေက ဗာဒံပင်ဂိတ်တွင်သာထိုးရသည်။ သူတို့ဘက်ကလူတွေ ဈေးမတည့်မှ အောက်ကြေးနှင့် လိုက်ရသည့် ဂိတ်လည်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က ဓာတ်တိုင်အောက်တွင် စာဖတ်နေသည်
“ဆိုက်ကားအားလား”
စာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး
“အားတယ်” ဟုပြောလိုက်ပြီးမှ ဆိုက်ကားပေါ်က ဆင်းမပေးဘဲ ထိုင်နေမိသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် မလိုက်ချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူ့ကို ကောင်းကောင်းသိပါသည်။ ဘူတာတွင် လာပြီး ကျက်စားနေသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သော ကြောင့် ကျွန်တော်က မလိုက်ချင်သဖြင့်
“ဘယ်လဲ” ဟုမေးလိုက်သည်။
“ကန္နားကိုလိုက်မလား … သုံးကျပ်ပေးမယ်”
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကန္နားလမ်းက တစ်ကျပ်ခရီးဖြစ်သည်။ တစ်ကျပ်ခရီးကို သုံးကျပ်ပေးမည် ဆိုသဖြင့် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဈေးဦး မပေါက်သေး။ ကျွန်တော်က ဆိုက်ကားပေါ်မှ ဆင်းပေးလိုက်ပြီး ကူရှင်ကိုလှန်ပေးလိုက်ကာ
“တက်” ဟု ပြတ်ပြတ်ပြောလိုက်သည်။
ကောင်မလေးက ဆိုက်ကားပေါ်တက်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ဆီက ပေါင်ဒါနံ့တွေက နှာခေါင်းထဲကို ထောင်းခနဲ ဝင်လာသည်။ လမ်းတွင် သူက
“နည်းနည်း စောင့်ပေးမလား … အပြန်လိုက်မယ် … ဘူတာပဲ ပြန်ပို့ပေး … ငါးကျပ်ပေးမယ်”
“ဘယ်လောက်စောင့်ရမှာလဲ”
“နာရီဝက် လွန်ရောကျွံရောပေါ့”
“အေး … သိပ်ကြာရင်တော့ မစောင့်ဘူး”
“စောင့်လိုက်ပါ နာရီဝက်ဆိုတာ အလွန်ဆုံးပြောတာ”
“အေးလေ … စောင့်မယ်”
ကန္နားကို ရောက်လာသည်။ ဆိုက်ကားရပ်လိုက်ရာ သူကခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သွားမည်အပြု ကျွန်တော်က
“ဟေ့ … ပိုက်ဆံပေးခဲ့ဦးလေ”
“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး … ကျွန်မ အောက်ဆင်းလိုက်ဦးမယ်။ ပြန်လာရင် ရမှာပေါ့”
ကျွန်တော်က သူတို့ကို မယုံရဲပါ။ သူတို့လို ကောင်မလေးတွေ ဘူတာတွင် ဟေးလား ဟားလားနှင့် နေထိုင်ကြပုံ တွေကို နေ့တိုင်း မမြင်ချင်မှ အဆုံးဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က သူတို့နှင့်ရောလေ့မရှိ။
ဆိုက်ကားနင်းသည့် ကာလတစ်လျှောက် သူတို့လို ကောင်မလေးတွေကို ပထမဆုံး တင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူလိမ်ပြေးမည်တော့ မထင်။ နေ့တိုင်း ဘူတာတွင် တွေ့နေရသဖြင့် ကိစ္စမရှိ။
ကန္နားလမ်းက ပဲ့ထောင်ဂိတ်ဖြစ်နေသည်။ အမှန်တော့ ကောင်မလေးက ပဲ့ထောင်ဂိတ်တွင် အလုပ် လာဆင်းခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ဤအဖြစ်တွေက ရင်နှင့်မဆံ့အောင် ကြုံနေ ကြားနေရသည်။ ဆင်းရဲတွင်း နက်လေ ပိုပြီးပျက်စီးလေ။
သိပ်မကြာလိုက်။ ချောင်းထဲတွင် ဝုန်းဝုန်း ဒိုင်းဒိုင်းနှင့် အော်သံတွေကြားလိုက်ရသည်။ ကောင်မလေးက ချောင်းထဲက ပြေးတက်လာသည်။ ဆိုက်ကားပေါ် ခုန်တက်လိုက်ပြီး
“နင်း … နင်း … မြန်မြန်နင်း” ဟု သူက အော်သည်။ အောက်ဖက်တွင် အော်သံတွေကြားနေရသည်။
ကျွန်တော်က ထိတ်သွားပြီး
“ဘာဖြစ်လို့လဲ … ဘယ်ကို နင်းရမှာလဲ” ဟု မေးသည်
“နင်းပါ ဘူတာကို မြန်မြန်နင်း”
ကျွန်တော်က ထိတ်လန့်ပြီး ဆိုက်ကားကို နင်းသည်။ ကောင်မလေးကလည်း ရင်ကို ဖိထားသည်။ မီးရောက် အောက်ရောက်မှ ကြည့်လိုက်ရာ သူ့လက်တွင် သွေးတွေ တွေ့နေရသည်
“ဘာဖြစ်လာတာလဲ”
“နင်းပါ … စကားရှည်လိုက်တာ … ရဲစခန်းကိုနင်း … ကျွန်မ ဓားနဲ့ထိုးလာလို့”
“ဟာ”
ပြဿနာကတော့ပေါ်နေပြီ။ ဘာတွေ ဖြစ်လာမှန်းလဲမသိ။ ကောင်မလေးက
“-ာ ဆိုပြီး အထင်သေးတာ ဘာရမလဲ … တောက်”
ကျွန်တော် ကြောက်လာသည်။ ဆိုက်ကားနင်းရင်း နောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူတွေ ပြေးလိုက်လာ သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်က မတ်တတ်ထပြီး အပြင်းနင်းလာရသည်။
ဘူတာကို ရောက်လာ သည့်အခါ ကောင်မလေးက ပြေးဆင်းသွားပြီး ဘူတာထဲ ဝင်သွားသည်။ ကျွန်တော်ကလည်း ဆိုက်ကား ပေါ်ကဆင်းပြီး ဗာဒံပင်နောက် အမှောင်ရိပ်ကို ပြေးခိုလိုက်ရသည်။
လူတွေ တစ်အုပ်ကြီး တုတ်တွေ၊ ဓားတွေနှင့် လိုက်လာပြီး ဘူတာထဲရှိ ရဲစခန်းကို ဝင်သွားကြသည်။
ဘူတာထဲရှိ ရဲစခန်းတွင် လူတွေအများကြီးဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော်က အသာလေး လူအုပ်ထဲ ဝင်ချောင်း ကြည့်ရာ ကောင်မလေးနှင့် လူတစ်သိုက် ပြဿနာတွေရှင်းနေကြသည်။ ရဲတွေ ထွက်သွားသည်။
အတော်လေးကြာတော့ ရဲတွေ ပြန်ရောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့ကိုရဲတစ်ယောက် ရောက်လာသည်
“စောစောက မိချိုကို ဆိုက်ကားနဲ့ နင်းပို့တာ မင်းလား” ဟု လာမေးသည်
“ဘယ်က မိချိုလဲဗျ”
“ဘယ်က မိချိုရမှာလဲ -ာ မိချိုလေ … သောက်ကောင်မ ပြဿနာရှာလာတယ်။ ဟိုမှာ ဓားနဲ့ ထိုးခဲ့လို့။ အဲဒါ မင်းက ကောင်မလေးကို ဆိုက်ကားနဲ့ တင်ခေါ်ပြီး နင်းပြေးတာတဲ့။ လာလိုက်ခဲ့ … မင်းက ဘာလဲ … -ာခေါင်းလား”
“ဟာ … ကျုပ် ဒီမှာ ဆိုက်ကားနင်းနေတာ ခေါင်းမဟုတ်ဘူး … သူလာငှားတယ် … ကျုပ်လိုက်တယ် … ဒါပဲ”
“အေး အဲဒါ စခန်းထဲရောက်မှရှင်း … မင်းက ဓားနဲ့ထိုးတဲ့ တရားခံကို ဆိုက်ကားနဲ့ တင်ပြီးတော့ နင်းပြေးလာတာ သက်သေတွေ ရှိနေတယ်”
ကျွန်တော် ထိုညက ရဲစခန်းတွင် တစ်ညအိပ်လိုက်ရသည်။
မိုးလင်းမှ ပြန်လွှတ်ပေးသည်။ ခြင်ကကိုက်၊ ဟိုမေးသည်မေး။
အမှန်တော့ ကျွန်တော်က မာကြောကြော ပြောသောကြောင့် သူတို့က ပညာပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ မိုးလင်းမှ ပြန်လွှတ်ပေးသည်။
မှတ်မှတ်ရရ
ဆိုက်ကားခ ငါးကျပ်လည်းမရ
ကံကောင်းလို့ ဓားထိုးမှုတွင် ကြံရာပါမဖြစ်
ထိုညက အုံနာကြေးလည်း မပေးနိုင်
လူလည်း ရဲစခန်းတွင် တစ်ညနေဖူးသွားသည်။
နောက်တစ်ညတွင် ကျွန်တော် ဆိုက်ကားဂိတ်ကို ပြန်ရောက်လာရပြန်သည်။ ကျွန်တော့် တည့်တည့်ကို မိချိုလာ နေသည်။ ကျွန်တော်က မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး စာဖတ်နေသည်။
“ဒီမှာ”
ကျွန်တော်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး
“ဘာလဲ” ဟု အော်လိုက်သည်။ သူက ရင်ဘတ်ကြားထဲက ငါးကျပ်တန်တစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး
“ရော့” ဟု လှမ်းပေးသည်
“ဘာလဲ”
“ညက ဆိုက်ကားခ … ကျေးဇူးပဲ … ညက ကန္နားမှာဆိုရင် သူတို့ ကျွန်မကို သတ်မလားဘဲ”
“နင် ဓားနဲ့ထိုးခဲ့တဲ့အကောင် မသေဘူးလား”
“အသေထိုးမလား … ထိုးရင် ရှုပ်သွားမှာပေါ့ … ပညာပေးခဲ့တာ”
“ပြန်ယူသွားပါဟာ … နင့်ဆီက ပိုက်ဆံ မလိုချင်တော့ပါဘူး”
“ဒါဆိုလည်း လိုက်ခဲ့လေ … တွဲကြားထဲ သွားရအောင်”
“ဘာလုပ်ဖို့လဲ”
“ဟင်း … ဟင်း … -ာကို ဘာလုပ်ဖို့လဲလို့မေးတာ ဒီတစ်ခါပဲ ကြုံဖူးတယ်”
“သွားစမ်းဟာ”
ကျွန်တော် ဆိုက်ကားကိုယူပြီး နင်းထွက်ခဲ့သည်။
ရုပ်ရှင်ရုံရှေ့ရောက်သည်။ အမှောင်ထဲက အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဆိုက်ကားကို ထွက်တားသည်။
“မောင်လေး … ဆိုက်ကား အားလား”
“မအားဘူး”
ကျွန်တော် အပြင်းနင်းကာ ထွက်လာခဲ့ရသည်။
မိချိုနှင့် ကျွန်တော် စတင်ပတ်သက်ခဲ့ပုံကို ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်က -ာတစ်ယောက်ကို -ာထက်ပိုပြီး မမြင်နိုင်ပါ။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် လက်ဝဲစာပေတွေ အလွန်ဖတ်သည်။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကွန်မြူနစ်တစ်ယောက်ဟူ၍ပင် ခံယူထားသည်။
လူတန်းစားအမြင်တွေ၊ အလွှာတွေအကြောင်း ကောင်းကောင်းဖတ်ဖူးပါသည်။ သိန်းဖေမြင့်၊ မြသန်းတင့်၊ နိုင်ဝင်းဆွေ၊ ဗန်းမော်တင်အောင်၊ မြသန်း၊ ဂေါ်ကီ၊ တော်စတွိုင်း၊ ချက်ကော့၊ မိုပါဆွန်း စာပေများတွင်လည်း ပျော်မွေ့ နေသူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် -ာတွေအကြောင်း စာတွေ့ကောင်းကောင်းသိသည်။
ဘူတာတွင် ဆိုက်ကားနင်းစဉ်က ဘူတာဝန်းကျင်၌ ကျင်လည်နေကြသည့် -ာ တွေကိုလည်း များစွာ ကြုံဖူးပါ သည်။ သူတို့ဘဝတွေနှင့် စာထဲက ဘဝတွေခြားနားသည်။ လက်တွေ့ဘဝ -ာတွေကတော့ ပိုပြီး သနားစရာ ကောင်းသည်။
သူတို့က ရဲလည်းကြောက်ရ၊ ဆိုက်ကားသမားလည်း ကြောက်ရ၊ ကုန်ထမ်းလည်းကြောက်ရသည်။ သူတို့ ဤနယ်မြေတွင် အဆင်ပြေစွာ ရပ်တည်နိုင်ရေးအတွက် အားလုံးကို ပြုံးပြီးပေါင်းရသည်။ အချို့ဆိုလျှင် ပါးစပ်ပြောနှင့်ပင် သေလောက်သည်။ ပက်ပက်စက်စက် ပါးစပ်အရသာခံ ပြောတတ်သူများထဲတွင် ဘူတာ လူမိုက် ချစ်လေးကအဆိုးဆုံးဖြစ်သည်။ ချစ်လေးက ဘူတာအပိုင်စား လူမိုက်ခေါင်းဆောင်။ သူအိပ်ချင်သည် ဆိုလျှင် ကောင်မလေးတွေက အလှည့်ကျ လာပေးရသည်ဟုပင်ဆိုကြသည်။
ကျွန်တော့ကို ဘူတာ ဆိုက်ကားသမားတွေက ကျောင်းသားဟုခေါ်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်တော်က ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင် ဆိုက်ကားလာနင်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဆိုရှယ်လစ်ခေတ်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းတွေကလည်း မကြာခဏပိတ်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကျွန်တော်လည်း ချစ်လေးကိုကြောက်သည်။ သူက ဗလတောင့်တောင့်။ ခေါင်းတုံး ဆံတောက်နှင့်ဖြစ်သည်။ မျက်နှာတွင် ကျောက်ပေါက်မာတွေရှိသည်။ ကုန်ရုံ အလုပ်သမားခေါင်းဆိုသော်လည်း အားလုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုခေတ်က မှောင်ခိုခေတ်ဖြစ်သောကြောင့် မှောင်ခိုပစ္စည်းတွေကို ဘူတာထဲက နည်းမျိုးစုံနှင့် ထုတ်ရာတွင် ချစ်လေးနှင့် အပေါင်းအပါတွေက ဂိုဏ်းဖွဲ့ပြီး ရှာဖွေရေးလွတ်အောင် လုပ်ပေး ကြသည်။
ဥပမာ ဘူတာထဲတွင် ရှာဖွေရေးရှိသည်ဆိုပါစို့။ ချစ်လေးနှင့်အဖွဲ့က အလံချိုးရုံအလွန်လောက်ကတည်းက ထွက်ပြီး ရထားကိုအော်သည်။ ရှာဖွေရေးရှိသည်ဆိုသည့်အကြောင်း သူတို့ အချက်ပြထားသည်။ ရထား ခေါင်းတွဲမောင်းသူနှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ဘူတာမရောက်ခင်ကတည်းက စလိုးဒေါင်းခေါ် ရထားကို နှေးပေး သည်။ မှောင်ခိုတွေက ပစ္စည်းတွေနှင့် ခုန်ဆင်းကြသည်။
တစ်နေ့ ချစ်လေးက ကျွန်တော့်ထံ တန်းတန်းမတ်မတ်လာပြီး
“ဟေ့ … ကျောင်းသား … ညကျရင် ပစ္စည်းလိုက်သယ်မလား”
“ဘယ်မှာလဲ”
“ရွာသစ်မှာ … တစ်ခေါက်ကို ၅၀ လောက်ရမယ်”
“လိုက်မယ် … ကိုချစ်လေး တာဝန်ယူလား”
“ယူတယ် … ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ၂၀ ပေးရမယ်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ”
“ဒါထုံးစံပဲကွ … မင်းကို ရိုးသားမယ်ထင်လို့ ခေါ်တာ … ဘယ်လိုလဲ … ဆိုက်ကား တစ်ခေါက် ၂၀ ပေးနိုင်မလား”
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကျွန်တော် တစ်ညထွက်ချိန် ၂၀/ ၂၅ ရအောင် မနည်း နင်းရသည်။ ဆိုက်ကား အုံနာ ကြေးက ၁၀ ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ သူ့ကို ၂၀ ပေးသည်ဆိုစေ ကိုယ့်အတွက် ၃၀ ကျန်မည်။
“လိုက်မယ်ဗျာ … ပေးမယ်”
“အေး … အဲဒါဆိုရင် ၇ နာရီလောက်ကို ရွာသစ်က တာဘေးအရောက်လာခဲ့။ အဲဒီမှာတွေ့မယ်”
ကျွန်တော်က ထိုနေ့ညအတွက် တက်ကြွနေမိသည်။ တစ်ခေါက်တည်း ၃၀ လောက်ရမည်။ ကျန်တဲ့အချိန် ဆက်နင်းလျှင် ကျွန်တော့အတွက် ညထွက်ကိုက်နိုင်သည်။
၆ နာရီအထိုးတွင် ဆိုက်ကားကို နေ့သမားထံမှ လွှဲပြောင်းယူလိုက်ပြီး ဂိတ်ထိုးကာ စောင့်နေသည်။ ဈေးဖြစ်ဖြစ် ဘုရားဖြစ်ဖြစ် လူတစ်ယောက်လောက် စောင့်ပြီး ရွာသစ်ကိုကူးရန် လူမျှော်နေသည်။
“ကိုကျောင်းသား … ဆိုက်ကားအားလား”
လာမေးသူက မိချိုဖြစ်နေသည်။
“မအားဘူးဟ”
“ကိုကျောင်းသားရယ် … လုပ်မနေပါနဲ့ … ကျွန်မ ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ ဈေးထဲကို လိုက်ပို့ပေးစမ်းပါ”
“တခြားဆိုက်ကား ငှားသွားဟာ … ငါလူစောင့်နေတာ”
“ကိုကျောင်းသား လုပ်ပါ … ဟိုကိုချိန်းထားတာ နောက်ကျနေပြီ။ သူများတွေက ပိုက်ဆံမရရင် လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မကလည်း အလုပ်ဖြစ်မှ ပိုက်ဆံရမှာ။ ခုဆို ထမင်းဆာတာတောင် ထမင်းဖိုး မရှိဘူး။ ကိုကျောင်းသား လိုက်ပို့ပေးပါနော် … အကြွေးနော် … ပြန်လာမှ ပိုက်ဆံရမယ်”
ကျွန်တော်က ရွာသစ်ဘက်ကို သွားစရကလည်းရှိ။ လူကလည်း ပြတ်နေသဖြင့်
“တက်ဟာ … နင်က လိုက်မပို့လည်း စကားများမှာ … တက် … တက်”
“ကိုကျောင်းသားက သဘောကောင်းပါတယ် … အဲဒါကြောင့် ချစ်နေရတာ”
“နင် စကားမများနဲ့ဟာ … ငါက ကြုံလို့တင်သွားမှာ”
“ချစ်လေးတို့နဲ့ ချိတ်ထားတယ် မဟုတ်လား”
“နင်ဘယ်လိုသိလဲ”
“မနေ့က စကားပြောနေတာ မြင်သားပဲ … ၉ နာရီလောက် ကြုံရင် ဝင်ကြိုပါလား။ အောင်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်စောင့်နေမယ်လေ”
“တော်ပါ … နင့်ကိုတော့ စောင့်ရမယ်ဆို ကြောက်လွန်းလို့”
“လုပ်ပါ … ညထွက် ၁၀ လောက်ပေးပါ့မယ်”
“မကြိုဘူးဟာ နင့်ဘာသာ ကြိုက်တဲ့ဆိုက်ကားနဲ့ပြန်”
“ကိုကျောင်းသားကလေ စိတ်ကြီးပဲ … စောင့်နေမယ် သိလား”
ကျွန်တော်က သူ့ကို ဈေး လမ်း ၂၀ ထိပ်တွင် ချပေးခဲ့ပြီး။ ရွာသစ်လမ်းဘက် ထွက်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် တာလမ်းကို ရောက်ချိန်တွင် ချစ်လေးနှင့် လူ နှစ်ယောက်ကို တွေ့ရသည်။
“ကျောင်းသား … တာဘေးမှာ အမှောင်ရိပ်ထဲ ဆိုက်ကားထိုးထား … ရထားပေါ်က အထုပ်တွေကို ငါတို့ ထမ်းလာရင် ဝိုင်းကူဦး … မင်း ဝင်ထမ်းရင် ဘော်ဒါကြေး ထပ်ရမယ်”
ည ၈ နာရီကျော်ကျော်လောက်တွင် ရထားဝင်လာသည်။ ချစ်လေးက သူ့လက်ထဲမှ လက်နှိပ်မီးကို အချက် ပြရင်း
“တိုးမောင် … ဒီမှာဆင်း” ဟုအော်သည်။
ရထားပေါ်က အထုပ်တွေကျလာသည်။ လူတွေ သုံးလေးယောက် ခုန်ဆင်းလာသည်။ ရထားလမ်းဘေး အထုပ်တွေကို ကျွန်တော်တို့ သွားပြေးထမ်းသည်။ ကြည့်လိုက်မှ ဆိုက်ကားက ကျွန်တော် တစ်စီးတည်း မဟုတ်။ ၁၀ စီးလောက်ရှိသည်။
အထုပ်တွေကို ဆိုက်ကားပေါ် အပြည့်အမောက်တင်သည်။ လူတစ်ယောက်က ဆိုက်ကားနောက် ဖင်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရင်း
“နင်း … လေ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟုအော်သည်။ ကျွန်တော် အားယူကာတွန်းပြီး ဆိုက်ကားပေါ်တက်လိုက် သည်။ ဘာထုပ်တွေမှန်းမသိ။ နောက်မှ ရာဘာစိမ်းထုပ်တွေမှန်း သိရသည်။
“ဘယ်နင်းရမှာလဲ”
“ညောင်ဝိုင်းကိုနင်း”
ကျွန်တော်တို့ ဆိုက်ကားတွေ တန်းစီပြီး ထွက်လာသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် ချစ်လေးက စက်ဘီးဖြင့် လမ်းပြသွားသည်။
ညောင်ဝိုင်းကို ဆိုက်ကားတွေရောက်သည့်အခါတွင် ချစ်လေးက
“ကျောင်းသား … ဘူတာရောက်မှ ပိုက်ဆံရှင်းမယ် … သွားတော့” ဟုပြောသည်။
ကျွန်တော် ဆိုက်ကားကို နင်းခဲ့ပြီးမှ သတိရသဖြင့် ဈေးထဲကို ထွက်ခဲ့သည်။ အောင်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့တွင် မယောင်မလည် အထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မိချိုမရှိ။ ထို့ကြောင့် ဆိုက်ကားကို ဆက်နင်းလိုက်ရာ အမှောင်ထဲက မိချိုထွက်လာသည်။
“ကိုကျောင်းသား … ဒီမှာ”
“နင် ပြဿနာ မရှာလာပါဘူးနော်”
“ဒီမှာ စောင့်နေတာ အကြာကြီးပဲ”
“နင့်ကို ဘယ်သူက စောင့်ခိုင်းလို့လဲ”
“ဆီချက်ကျေွးချင်လို့ … လာ … မင်းလမ်းမှာ မောင်ပိန်ဆီချက်စားမယ်”
“မစားချင်ဘူးဟာ”
“ဘာလဲ … ကျွန်မနဲ့ အတူ စားရမှာမို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး … မဆာလို့ပါ”
“ဒါဆိုလည်း ရော့ … ဆိုက်ကားခ ၁၀”
ကျွန်တော်က ဆိုက်ကားခကို ယူပြီး သူ့ကိုတင်ကာ ဘူတာကိုပြန်ထွက်လာသည်။
“ကိုကျောင်းသား … တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဆို”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘာဖြစ်လို့ ဆိုက်ကားနင်းနေတာလဲ”
“နင်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီအလုပ် လုပ်နေသလဲ”
“စား ဝတ် နေရေးပေါ့”
“အေးလေဟာ … ငါလည်း ဒီအတိုင်းပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ စကားမဆက်မိ။ ကျွန်တော်က ပြောချင်စိတ်လည်းမရှိ။ ဘူတာရောက်သော် သူက ဆိုက်ကား ပေါ်က ဆင်းသွားသည်။
နောက် နာရီဝက်လောက်အကြာတွင် ချစ်လေးက စက်ဘီးနှင့် ရောက်လာသည်
“ရော့ … ကျောင်းသား … ဒီမှာ ၃၀ … မင်း အထုပ်ဝင်ထမ်းလို့ ဘော်ဒါကြေး ၅ ကျပ်ပိုယူ”
“မယူပါဘူးဗျာ … ၃၀ ပဲပေးပါ။ ငါးကျပ် ခင်ဗျားတို့ သောက်လိုက်ပေါ့”
“အေးလေ … နောက်လည်း မင်းလိုက်မှာလား”
“လိုရင်ခေါ်ပေါ့”
ကျွန်တော်က အိတ်ထဲကို ၄၀ လောက်ဝင်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ကျေနပ်နေမိသည်။ ဆိုက်ကားထဲက ဝတၳုစာအုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ မှတ်မှတ်ရရ နိုင်ဝင်းဆွေရေးသည့် “နွေတည” ဝတၳုဖြစ်သည်။ ဖတ်လက်စ စာရွက်နေရာက ခေါက်ထားသည်ကိုဖြန့်ပြီး ဖတ်နေမိသည်။ စာထဲတွင် စိတ်ဝင်စားနေစဉ်
“ကိုကျောင်းသား … ကိုကျောင်းသား” ဟုခေါ်သံကြားလိုက်ရသည်။
“မိချို … ဘာဖြစ်လာပြန်ပြီလဲ”
“ကျွန်မကို ကူညီပါဦး … အိမ်မှာ အမေ မူးလဲနေလို့တဲ့”
“အဲဒါ ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ”
“အမေ့ကို ဆေးရုံပို့ရမလား မသိဘူး … လုပ်ပါဦး”
“ဟာ ခက်တော့တာပဲ တက် … တက် … ဘယ်ကိုလဲ”
“စက်ပိုင်းကို …. လာလေ သား”
သူက ရှေ့ကတက်၊ သူ့နောက်က ပါလာသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်က နောက်ကတက်၊ ကျွန်တော်က ဆိုက်ကားကို အပြင်းနင်းကာ ထွက်ခဲ့ရပြန်သည်။
စက်ပိုင်းရပ်ကွက်က တဲစုတွေနှင့် အလွန်ရှုပ်သော ရပ်ကွက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က သူညွှန်သည့်လမ်းအတိုင်း နင်းသွားသည်။
“ဒီမှာရပ်တော့ … ဆက်ဝင်လို့ မရတော့ဘူး … ဒီမှာ နေခဲ့တော့”
မိချိုနှင့် ကောင်လေးက ရပ်ကွက်ထဲ ပြေးဝင်သွားသည်။ ရပ်ကွက်ကလည်း မှောင်တောင်တောင်။ မီးခွက် အလင်းရောင်လေးတွေပဲ တွေ့ရသည်။ ခဏအကြာတွင်
“ဦးလေး … အမေက လိုက်ခဲ့ပါဦးတဲ့”
စောစောက ဆိုက်ကားနောက်မှ လိုက်ခဲ့သော ကောင်လေးက ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က သူ့နောက်က အပြေးလေး လိုက်ခဲ့ရသည်။ စုတ်ပြတ် ယိုင်နဲ့နေသည့် တဲတစ်ခုအတွင်း မိချိုက မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ထားရင်း
“အမေ … အမေ … သတိထားလေ” ဟု အော်နေသည်။
အဘွားကြီးက မျက်ဖြူလန်နေပြီ
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
“အမေ ဝမ်းတွေသွားပြီးတော့ သတိမရတော့ဘူး … ကယ်ပါဦး ကိုကျောင်းသား”
“ဟာ … ဆေးရုံပို့ရမှာပေါ့ … ငါလာမယ် … ငါလာပွေ့မယ်”
ကျွန်တော်က အဘွားကြီးကို သွားပွေ့လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်လက်မောင်းနှင့် ပုဆိုးများတွင် အရည်ပျစ်ပျစ်တွေ စီးကျလာသည်။
“သွား … သွား … နင် ရှေ့ကသွား”
ကျွန်တော်က အဘွားကြီးကို ပွေ့လာပြီး ဆိုက်ကားပေါ်တင်သည်။ ထိုအနီးနား အရေးပေါ်ဆိုလျှင် ဘူတာ ဆရာဝန်ကြီးပဲရှိသည်။
ဆရာဝန်ကြီးက သဘောကောင်းသည်။ ကျွန်တော်နှင့် ဆေးလိုက်ကုဖူးသည်။ ပန်ချာပီ ဆရာဝန်ကြီးဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က ဆရာဝန်ကြီးနေသည် တန်းလျားရှေ့တွင် ဆိုက်ကားကိုရပ်လိုက်ပြီး
“ဆရာကြီး … ဆရာကြီး” ဟုအော်ခေါ်သည်။
အိမ်ရှေ့မီးပွင့်လာပြီး ဆရာကြီးက ထွက်လာသည်။
“သွား … သွား … ဒီအချိန် မလိုက်ဘူး”
“ဆရာကြီး ကျောင်းသားလေ … ကျောင်းသားပါ”
“ဟေ့ … ကျောင်းသား … ဘာဖြစ်လာသလဲ”
“အဘွားကြီးတစ်ယောက် ဝမ်းတွေလျှောပြီး သတိလစ်နေလို့ ကယ်ပါဦးဆရာကြီး”
“သွား … သွား … ဆေးရုံကို ခေါ်သွား … ငါလိုက်ခဲ့မယ်”
ဆရာကြီးက ညတွင်းချင်း အဘွားအိုကို ဆေးထိုး၊ ဆေးချိတ်တွေလုပ်သည်။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ပိုးသတ်ဆေး တွေနှင့် ဆေးခိုင်းသည်။
ဆေးရုံအပြင် ခုံတန်းတွင် မိချိုနှင့် ကလေးက ထိုင်နေသည်။
“မိချို … စိတ်ချရပြီတဲ့ … တော်သေးတယ် … ဆရာကြီးက ကျေးဇူးတင်ဖို့ကောင်းတယ်”
“ဒုက္ခပဲ ကိုကျောင်းသားရယ် … ဆေးဖိုး ဘယ်လောက်တောင် ပေးရဦးမလဲ မသိဘူး”
“အေးဟ … ငါသွားမေးပေးမယ်”
ကျွန်တော်က အခန်းထဲတွင် မျက်မှန်ကြီးထဲမှ သတင်းစာကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော ဆရာကြီးနား ကပ်လိုက်ပြီး
“ဆရာကြီး”
“ဘာလဲကွ”
“ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်များ ပေးရမလဲခင်ဗျာ”
“ကျောင်းသား”
“ခင်ဗျာ”
“ဒါအစိုးရဆေးရုံ … မင်းက ငါ့ကို ပိုက်ဆံဆရာ ထင်နေသလား”
“မထင်ပါဘူးဆရာကြီးရယ် … ကျွန်တော့်လူနာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကြားထဲက အကျိုးဆောင် တာပါ”
“အေးကွာ … ငါလည်း မင်းလိုပဲ အကျိုးဆောင်စာရင်းထဲထည့်လိုက်ပေါ့ ဟုတ်လား”
ကျွန်တော်က မိချိုထံပြန်လာသည်။ ကောင်လေးက သူ့ပေါင်ပေါ်အိပ်နေသည်။
“ဒါဘယ်သူလဲ”
“ကျွန်မသား”
“ဟင် … နင့်မှာ သားရှိတယ် … အရင်းလား”
“ဟုတ်တယ် …ကိုကျောင်းသား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“အေး … ငါသွားဦးမယ်ဟာ … ဆရာကြီးက ပိုက်ဆံ မလိုဘူးတဲ့။ သွားပေးမနေနဲ့ စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်”
“ပေးစရာလည်း တစ်ပြားမှ မရှိပါဘူး ကိုကျောင်းသားရယ် … ဒီည ဘာမှကို မလုပ်ရသေးဘူး”
“အေး ငါသွားတော့မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ … ကျေးဇူးနော် ကိုကျောင်းသား”
ကျွန်တော်က သူတို့ သားအမိကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ဆေးရုံလှေကားကဆင်းလိုက်သည်။ နောက်ဆုံး အဆင့်ကို ရောက်မှ ရပ်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်လိုက်ကာ မိချိုရှေ့ပြန်ရောက်လာသည်။
“ကိုကျောင်းသား ဘာလဲ”
ကျွန်တော်က အိတ်ထဲကို လက်နှိုက်လိုက်သည်။ ရထားသည့် ပိုက်ဆံအားလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး
“နင် ယူထားဟာ … ဆေးဖိုးထက် အားရှိအောင် ကျေွးဖို့ အရေးကြီးတယ်”
“အို …”
သူဘာမှ မပြောနိုင်မီ သူ့ပေါင်ပေါ်ကို ပိုက်ဆံအထပ်လေးတင်ကာ ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ပြန်အိပ်လိုက်ဦးမည်
မိုးလင်းတော့မည်
ကျွန်တော် ဆိုက်ကားကို အုံနာအိမ်သို့ သွားပြန်အပ်ချိန်တွင် အုံနာက အပြင်ခုံတန်း၌ အရက်ထိုင်သောက်နေ သည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို မျက်ထောက်နီကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး
“ကျောင်းသား … မင်း မှောင်ခိုရာဘာတွေ သွားတင်တယ်ဆို”
“ဟုတ်ကဲ့”
“တကယ်လို့ ရှာဖွေရေးက မင်းဆိုက်ကားကို ဖမ်းပါပြီတဲ့ … ဆိုက်ကားကိုသိမ်းရင် မင်းလျော်နိုင်လို့လား”
“ကိုကံသိန်း … ရှင်းရှင်းပြောပါ … ဘာပြောချင်တာလဲ”
“မင်း … မှောင်ခိုတင်မယ်ဆိုရင် … ငါ့ဆိုက်ကား မနင်းနဲ့တော့”
“လူတိုင်း ဒီလိုပဲ လုပ်စားနေကြတာပဲဗျာ”
“အေးလေ … ငါက ပြဿနာမဖြစ်ချင်လို့ ပြောနေတာ … ဘယ်မှာလဲ အုံနာခ”
“ဟိုဗျာ … မနက်ဖြန်မှ ပေါင်းယူပါ … ကျွန်တော် … ပိုက်ဆံ မရှိတော့လို့”
“ချီး တဲ့မှ”
“ခင်ဗျား မဆဲနဲ့ဗျာ … ကောင်းကောင်းပြော”
“မင်းတို့ ဒီအတိုင်းချည်းပဲ … သွား ဆိုက်ကား လာယူမနေနဲ့တော့ မင်းကို မပေးတော့ဘူး … အေး … အုံနာကြေးတော့ ညကျရင် လာပေးပေါ့ … မပေးရင်တော့ ကံသိန်းအကြောင်း သိတယ်နော်”
“ဟေ့လူ … ခင်ဗျားက ပြောရင်းနဲ့ လူပါးဝလာတယ် … ခင်ဗျား ဆိုက်ကား မရဘူးဆိုရင် မနင်းဘူးပေါ့ … ပိုက်ဆံလည်း လာပေးမယ် … မရိုင်းနဲ့ဗျ သိလား … ခင်ဗျား ပြောချင်တာပြောတာကို ငုံ့ခံနေမယ့်ကောင် မဟုတ်ဘူး”
“အောင်မှာ လူပါးဝလို့ … မင်းကဘာလဲ … ငါ့ကို ဘာထင်သလဲ”
“ကိုကံသိန်း … ခင်ဗျားက ဘာမှ မဟုတ်လို့ ဘာမှလည်း ထင်စရာအကြောင်းမရှိဘူး … အေး … စိတ်ချ ခင်ဗျား အုံနာကြေး ပေးလိုက်မယ် … ကျုပ် ကလိန်ကကျစ်မဟုတ်ဘူး … ခင်ဗျား ဒီ့ထက် လူပါးဝလာရင် ကျုပ်လည်း လက်နှစ်ဖက် … ခြေနှစ်ဖက်ရှိတယ်ဆိုတာ မှတ်ထား”
ကျွန်တော်ကလှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ သူ့ကို စကားလည်း ဆက်မပြောချင်။ အိပ်ချင်စိတ်တွေပါပျောက်ကုန်သည်။
တစ်နေ့လုံး လူးလှိမ့်ရင်း အိပ်နေမိသည်။ ပျော်တစ်ချက် နိုးတစ်ချက်။ ညနေစောင်းသည့်အခါတွင် မီးပူထိုးထားသည့် တိုက်ပုံလေးကို သတင်းစာထဲထည့် ညှပ်ပြီး ဒေါ်ခွေးနီအိမ်ကို ထွက်ခဲ့သည်။
“ဒေါ်ကြီး ဒါလေး ထားချင်လို့”
ဒေါ်ခွေးနီက သေသေချာချာ တိုက်ပုံကို ဖြန့်ကြည့်သည်
“ဘယ်လောက်ယူမှာလဲ”
“နှစ်ဆယ်လောက်ပါ”
“မရဘူး … ငါးကျပ်ပဲရမယ်”
“ဒေါ်ကြီး ၁၀၀ လောက်တန်တယ်ဗျ။ တစ်ခါပဲ ဝတ်ရသေးတယ်။ ၁၅ ကျပ်တော့ပေး”
“၁၀ ပဲရမယ် … မရလည်း ပြန်ယူသွားတော့”
ကျွန်တော် အမြတ်နိုးဆုံး တိုက်ပုံလေးကို ၁၀ နှင့်ပေါင်ခဲ့ရသည်။
ဘူတာကိုလာပြီး ကိုကံသိန်းဆိုက်ကားကို ယူနင်းနေသူအား အုံနာကြေး ၁၀ သွားပေးလိုက်ပြီး မီးသတ်အုတ်ခုံ တွင် ထိုင်နေမိသည်။
မီးသတ်ဘေးတွင် ထမင်းဆိုင်ရှိသည်။ ထမင်းဆိုင်မှ ဟင်းနံ့တွေက ကျွန်တော့်ကို ဆာလောင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ကျွန်တော်က စိန်လင်းကိုစောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ စိန်လင်းထံမှ ဆိုက်ကားကို “ခေါက်စား” နှင့် တောင်းနင်းရန် ဖြစ်သည်။
ခေါက်စားဆိုသည်မှာ တစ်ကျပ်ခရီးကို လိုက်လျှင် ပြန်လာပါက ဆိုက်ကားပိုင်ရှင်ကို ငါးမူး (ထက်ဝက်) ပေးရခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ကျပ်ရလျှင် တစ်ကျပ်ပေးရသည်။ ရွေးချယ်စရာလည်းမရှိ၊ ဆိုက်ကား လည်း မရှိသဖြင့် ခေါက်စားယူနင်းရပေတော့မည်။
ကျွန်တော်က ဈေးတစ်ခေါက် ဆိုက်ကားယူနင်းပြီးအပြန် ဆရာဝန်ကြီး ဆေးခန်းဖွင့်ထားသဖြင့် ဆိုက်ကားကို သူ့ဆေးခန်းရှေ့ထိုးပြီး ဆေးခန်းထဲဝင်လိုက်သည်။
“ဆရာကြီး ပြန်တော့မှာလား … ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးမယ်”
“ဟာ … ကျောင်းသား … မပြန်သေးဘူး … အတော်ပဲ … ငါ့ကို ငါးလမ်း လိုက်ပို့ပေးစမ်း”
“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီး”
ကျွန်တော်က ဆရာကြီးဆေးအိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ ဆရာကြီးက ဝဝတောင့်တောင့်ဖြစ်သည်။ ဆေးခန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆိုက်ကားပေါ်တက်သည်။ ကျွန်တော်က ဆိုက်ကားကိုနင်းလာစဉ်
“ကောင်လေး”
“ဗျာ … ဆရာကြီး”
“မနေ့က မင်းလာပို့တဲ့လူနာ ဆုံးသွားပြီကွ … သိလား”
“မသိသေးဘူး ဆရာကြီး”
“မနက်က ၇ နာရီလောက် ဆုံးသွားတာ … ဒါနဲ့ မေးရဦးမယ် … ဘာလဲကွ မင်းနဲ့ ဟိုကောင်မလေးက ဇာတ်လမ်းတွေလား”
“မဟုတ်ပါဘူးဆရာကြီး … သနားလို့ ကူညီတာပါ”
“သနားတာက စတာပဲကွ … စိတ်ပဲသနား သိလား … လူပါမသွားစေနဲ့ … မင်းက လူကောင်းပဲ … ငါက ကြိုးစားတဲ့ကောင်တွေကို သဘောကျတယ် သိလား … ပန်းတိုင် အပျောက်မခံနဲ့ … ဘာဖြစ်သင့်သလဲဆိုတာ အမြဲတမ်းတွေး … ဖြစ်ချင်တာထက် … ဖြစ်သင့်တာကိုပဲလုပ်ကြားလား”
“ဟုတ်ကဲ့ဆရာကြီး ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်”
ဆရာကြီးကို ကျွန်တော်ဝင်ကြိုလိုက်ရခြင်းမှာ အသိဉာဏ်ဆီမီးကို မီးခြစ်ပေးပြီး တို့လိုက်သလို ဖြစ်သွားရပါ သည်။ ယနေ့အထိ ဆရာကြီးထံက ရလိုက်သည့် ဘဝအတွက် ဆောင်ပုဒ်တစ်ခုမှာ
“ဖြစ်ချင်တာထက် … ဖြစ်သင့်တာပဲလုပ်” ဆိုသည့် စကားဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဆရာကြီးကိုပို့ပြီး ဆိုက်ကားကို ပြန်အပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာသည်။ မနက်ဖြန် ရန်ကုန်ကိုထွက်မည်။ ကျွန်တော်က ဘူတာနှင့် ဆိုက်ကားဝန်းကျင်လောက်ကို ကမ်ဘာလောကကြီး တစ်ခုဟု ထင်နေသည်။ အမှန်တော့ နွားခြေရာခွက်လေးကို ပင်လယ်ကြီးထင်နေခြင်းပင်။
နောက်တစ်နေ့ ရန်ကုန်ကို ထွက်ခဲ့သည်။
လောကဘဝတွင် ဖြစ်သင့်တာတွေကို ရှာကြံလုပ်သည်။ နောက်ဆုံး ကျောင်းဆရာဖြစ်လာသည်။
မော်လမြိုင်ဆရာအတတ်သင်ကို တစ်နှစ်သင်တန်းပါသည်။
ကျွန်တော် ပဲခူးဘူတာကတစ်ဆင့် မုတ္တမဘူတာကို ရထားစီးရန် ပြင်နေသည်။
ဘူတာပလက်ဖောင်းတွင် ရထားစောင့်ပြီး သေတ္တာလေးပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ်
“ရေရမယ် … ရေရမယ်”
“ရေနွေး … ရေနွေး”
မျက်နှာချင်းဆိုင် သံဆန်ကာနောက်က အော်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက်
“ဟာ … ကိုကျောင်းသား … ကိုကျောင်းသား”
ကျွန်တော်က ကြည့်လိုက်ရာ ရေအိုးလေးရွက်ထားသည့် မိချိုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟေ့ … မိချိုပါလား”
မိချိုက ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့်အတူ ကျွန်တော့်နားကို ရောက်လာသည်။
“ကြည့်နေတာ တူပါတယ်လို့ ကိုကျောင်းသား … ဘယ်လဲ”
“မော်လမြိုင်ကိုဟ”
“ကျွန်မတို့ မတွေ့တာတောင် အတော်ကြာသွားပြီနော် … ဘယ်ပျောက်သွားသလဲ”
“နင်တို့ကို ဆေးရုံပို့ပြီး နောက်တစ်နေ့ ရန်ကုန်ထွက်သွားတာ … အေးဟ … ဘာလိုလိုနဲ့ ငါးနှစ်လောက် ရှိသွားပြီ ထင်တယ် … နေဦး ဒါ နင့်သားလေးလား”
“ဟုတ်တယ်လေ … အမေ့ကို ဆေးရုံပို့တဲ့ညက ပါလာတဲ့အကောင် … အမေဆုံးသွားတာရော သိလား”
“သိတယ် … ဆရာဝန်ကြီးပြောပြတယ်”
“ဆရာဝန်ကြီးတောင် အိန္ဒိယပြန်သွားတယ်လို့ပြောတယ် … ကိုကျောင်းသားလည်း ပျောက်သွားလိုက်တာ ခုမှ ပြန်တွေ့ရတော့တယ် … ရေသောက်ဦး”
“နင် ဒီလို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်စားနေတာတွေ့ရတော့ ဝမ်းသာတယ်ဟာ”
“စီမံချက်တွေက များတယ် … ပြီးတော့ တစ်ခါ အဖမ်းခံလိုက်ရသေးတယ်။ နောက်လုပ်မစားတော့ပါဘူးဆိုပြီး ခံဝန်ထိုးထားရတယ်”
“ဒါနဲ့ ကလေးက ဘယ်နှတန်းရောက်နေပြီလဲ”
“ကျောင်းမနေဘူး … ကျောင်းလည်း မထားနိုင်ဘူး”
“ဟာ ဆိုးလိုက်တာ … ဒါနဲ့ သူ့အဖေကရော ဘာလုပ်သလဲ”
“ဟီး … ဟီး … ကိုကျောင်းသားကလေ … တကယ်ပဲ သိလား … -ာကိုလာပြီး လင်ကောင်ဖော်ခိုင်းနေတာလား … ဟား … ဟား … ဟား”
ထိုစဉ် ရထားဝင်လာသည်။
ကျွန်တော်က မှောင်ခိုများနှင့် ရထားပေါ် လုတက်ရန်ပြင်စဉ်
“ကိုကျောင်းသား ရထားပေါ် အရတက် … ပြတင်းပေါက်ကတက် … ဒီလို လုပ်နေရင် ရထား ထွက်သွားလိမ့်မယ် … ကျွန်မတို့ သေတ္တာနဲ့ အိပ်ရာလိပ်ကို တင်ပေးမယ်”
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကိုခိုပြီး ရထားပေါ်ရအောင်တက်ရသည်။ မိချိုနှင့် သူ့သားက သေတ္တာနှင့် အိပ်ရာလိပ်ကို အောက်ကလှမ်းပေးသည်။ ရထားကြီးက ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော်က ပြတင်းပေါက်က ခေါင်းထုတ်ကာ
“ကျေးဇူးပဲ မိချိုရေ” ဟု တစ်ခွန်းသာ အော်ခဲ့သည်။
နောက်ဘယ်တော့မှ မိချိုနှင့် ပြန်မတွေ့တော့
မိချိုတို့ သားအမိတွေ ဘာဖြစ်နေပြီလဲမသိ
ကျွန်တော်ကတော့ ဆရာကြီးက အနားလာပြီး ပြောနေသလို ကြားနေရသည့် စကားမှာ
“ဖြစ်ချင်တာထက် … ဖြစ်သင့်တာပဲလုပ်”
ကျေးဇူးပါဆရ
ာကြီးခင်ဗျား။
တင်ညွန့်
၂.၃.၂၀၁၉
ပြီးပါပြီ
.