အခန်း (၁)
"မင်း... ထီးလေး ဆောင်းမလား?" ဆိုတဲ့ စကားသံလေးနဲ့အတူ
ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး စတင်ပြိုလဲခဲ့တာပါ။ ထိုစဉ်က ရန်ကုန်ရဲ့ မိုးအေးအေးအောက်မှာ
ကျွန်တော်ဟာ အလုပ်လက်မဲ့၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်။
ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ မိုးခိုနေရင်း ဘေးနားက ရောက်လာတဲ့ သူမဟာ နတ်မိမယ်တစ်ပါးလို
လှပလွန်းနေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အပြုံးနဲ့ ကမ်းပေးတဲ့ ထီးလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့
ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားထဲကို မိုးရေစက်တွေလို စိမ့်ဝင်သွားခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ သူမကို ချစ်ဖို့အတွက်ပဲ မွေးဖွားလာသူတစ်ယောက်လို
ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ "ချစ်ခဲ့မိလို့ မှားခဲ့ပြီ" ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အစပိုင်းဟာ
ဒီလောက်အထိ ချိုမြိန်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့မိဘူး။
အခန်း (၂)
သူမက သူဌေးသမီးတစ်ယောက်ပါ၊ ထမင်းနပ်မှန်အောင်တောင်ရုံးကန်နေရတဲ့သာမာန်ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ပါ။
ဒါပေမဲ့ အချစ်က မျက်စိကန်းတတ်တယ်ဆိုတာ တကယ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ တိတ်တိတ်လေး
တွဲခဲ့ကြတယ်။ မြစ်ကမ်းဘေးမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း "ကျွန်တော်နဲ့တွဲရတာ နောင်တရလား"
လို့ ကျွန်တော် မေးတိုင်း သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး "ဘယ်တော့မှ
နောင်တမရဘူး" လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက်ဆို ဘာမဆို
လုပ်ပေးဖို့ အသင့်ရှိခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုက
ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အကြီးမားဆုံး အတားအဆီး ဖြစ်နေခဲ့တာကို အဲ့ဒီတုန်းက
မေ့လျော့နေခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၃)
သူမရဲ့ မိဘတွေက သိသွားတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက ငရဲတစ်ခုလို
ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သူမကို အိမ်ထဲမှာ ပိတ်ထားပြီး ကျွန်တော့်ကိုတော့
လူမိုက်တွေလွှတ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကြောက်ခဲ့တာက ကိုယ့်အသက်ထက်
သူမရဲ့ စိတ်ဆင်းရဲမှုကိုပါ။ သူမဆီက ဖုန်းလာတိုင်း "ငါတို့ ခဏပဲ ခွဲနေရတာပါ၊
အားတင်းထားပါ" လို့ လိမ်ညာပြီး အားပေးခဲ့ရတယ်။ ဖုန်းချလိုက်တိုင်း နံရံကို
လက်သီးနဲ့ထိုးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျမှုကို အပြစ်တင်ရင်း ငိုခဲ့ရတဲ့
ညတွေဟာ ရေတွက်လို့တောင် မရတော့ဘူး။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော်သူ့ကို တကယ်ချစ်ရင် သူ့သမီးကိုလက်လွှတ်ပေးပါလို
သူအဖေတောင်းဆိုလာတဲ့အခါ ကျွန်တော်ရင်တေကွဲမတက်ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူမဟာ
ကျွန်တော့်ကြောင့်နဲ့ အစားအသောက်ပျက်၊ ကျန်းမာရေးတွေ ချို့တဲ့လာတယ်ဆိုတာ
သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် သူမအနားက
ထွက်သွားမှ သူမ ပျော်ရမှာပါ။ သူမကို တစ်သက်လုံး မုန်းသွားအောင် ကျွန်တော်
သရုပ်ဆောင်ခဲ့ရတယ်။ "မင်းကို ငါ တကယ်မချစ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုပဲ
လိုချင်တာ" လို့ ပြောခဲ့ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားဟာ
အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၅)
သူမ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တဲ့ သတင်းကို ကြားရတဲ့နေ့ ကစပီး ကျွန်တော်စိတ်ဆင်းရဲမှုတေကိုဖြေဖျောက် ဖို့ ကျွန်တော် အရက်ပုလင်းနဲ့ အဖော်ပြုနေခဲ့ရတယ်။ သူမရဲ့
မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံလေးထဲမှာ သူမဟာ လှပနေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတော့
အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။ "ငါ့ကြောင့်ပါလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို
နေ့တိုင်း သတ်နေတယ်။ ချစ်ခဲ့မိလို့ မှားခဲ့ပြီဆိုတာ ဒါကို ပြောတာ ဖြစ်ရမယ်။
ကိုယ်ကလွဲလို့ တခြားသူနဲ့ မပျော်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အတင်းအဓမ္မ
တွန်းလွှတ်ခဲ့မိတာက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အမှားကြီးတစ်ခုပါပဲ။
အခန်း (၆)
ငါးနှစ်ကြာသွားပေမဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက သူမကို မေ့လို့မရသေးဘူး။
မြို့ဟောင်းလေးထဲက ကျွန်တော်တို့ သွားခဲ့ဖူးတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်လေးတွေ ရှေ့က
ဖြတ်သွားတိုင်း သူမရဲ့ ရယ်သံလေးတွေကို ကြားနေရတုန်းပဲ။ တချို့က ပြောကြတယ်
"အချိန်က ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားပေးတယ်" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့
အချိန်တွေက နာကျင်မှုကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းစေခဲ့ရုံပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ
အသက်ရှင်နေတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းလိုပါပဲ၊ သူမ မရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့
တည်ရှိမှုက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့ဘူး။
အခန်း (၇)
ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ သူမ ကင်ဆာရောဂါနဲ့ ဆေးရုံတက်နေရတယ်ဆိုတာ
သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ရူးမတတ် ဖြစ်ပီးသူမရှိတဲ့ဆေးရုံးကိုအမြန်လိုက်လာခဲ့တယ်။
ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ ပိန်ချောင်နေတဲ့ သူမကို တွေ့လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်တော်
ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အားယူပြီး ပြုံးပြတယ်။
"ရှင် လိမ်ခဲ့တာ ကျွန်မ သိတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ
မမုန်းခဲ့ဘူး" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးလေးတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့
အမာရွတ်ဟောင်းတွေကို ပြန်ဆွလိုက်သလိုပါပဲ။
အခန်း (၈)
ဒီတစ်ခါတော့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို သူ့လက်လေးကို ကိုင်ပီး
ကျွန်တော်အားပေးစကားပြောဖြစ်ခဲ့တယ်
အဲ့အချိန်မှာပဲသူမရဲ့အသက်ရှူသံတေကနောက်ဆုံးအနေနဲ့ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ် ။နောက်ဘဝကျရင်တော့
အဆင့်အတန်းတွေ မခြားနားတဲ့ နေရာမှာ ဆုံကြရအောင်နော်" ဆိုတဲ့ သူမရဲ့
နောက်ဆုံးစကားက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ထာဝရ စွဲထင်နေတော့မယ်။ ကျွန်တော် သူမကို
အဝေးကနေပဲ ချစ်ခဲ့သင့်တာ။ ဒီလောက်ထိ နီးကပ်အောင် မကြိုးစားခဲ့သင့်ဘူး။ သူမကို
ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက သူမကို ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့တာပဲလို့
အခုမှ နောင်တရနေမိတယ်။
အခန်း (၉)
အခုဆိုရင် သူမ မရှိတော့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့
အုတ်ဂူလေးနားမှာ နေ့တိုင်း ပန်းလေးတွေ သွားချပေးနေတုန်းပဲ။ လောကကြီးကတော့
ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေတယ်။ လူတွေကတော့ ရယ်မောနေကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အတိတ်ရဲ့
အကျဉ်းထောင်ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ။ "ချစ်ခဲ့မိလို့ မှားခဲ့ပြီ"
ဆိုတာကို အခုမှ ကျွန်တော် အသဲခိုက်အောင် နားလည်သွားခဲ့တယ်။ ချစ်မိတာက
အမှားမဟုတ်ပေမဲ့၊ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အချစ်ကို ဆွဲကိုင်ထားမိတာကတော့ သေလောက်အောင်
နာကျင်ရတဲ့ အမှားကြီးပါ။
အခန်း (၁၀)
ဒီနေ့လည်း မိုးတွေ ရွာနေပြန်ပြီ။ အရင်လိုပဲ ထီးလေးတစ်ချောင်းကိုင်ပြီး သူမနဲ့
ဆုံခဲ့တဲ့ မှတ်တိုင်လေးမှာ ကျွန်တော် ရပ်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ဘေးနားမှာ
ဘယ်သူမှ ရှိမနေတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က စီးကျနေတာက မိုးရေလား၊
မျက်ရည်လားဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် မခွဲခြားတတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့
ဇာတ်လမ်းက နိဂုံးချုပ်သွားပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေကတော့
မချုပ်ငြိမ်းနိုင်သေးဘူး။ နောင်ဘဝဆိုတာ တကယ်ရှိရင် ကျွန်တော် တောင်းဆုတစ်ခုပဲ
တောင်းပါရစေ... "သူမနဲ့ မဆုံပါရစေနဲ့တော့" လို့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမကို
ထပ်ပြီး မနာကျင်စေချင်တော့လို့ပါ။