အခန်း (၁)
"မေမေ... သမီး ဗိုက်ထဲက အရမ်းနာတယ်" ဆိုတဲ့ ဆုလာဘ်ရဲ့
အသံတိုးတိုးလေးက မေသက်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို လှုပ်ခါလိုက်သလိုပါပဲ။ ဆေးရုံရောက်လို့
စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သမီးလေးရဲ့ ကျောက်ကပ် နှစ်ဖက်စလုံး
အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ သတင်းဆိုးက မေသက်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ
ထုရိုက်လိုက်သလို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ခွဲစိတ်စရိတ်က သိန်းပေါင်းရာချီ ကုန်ကျမယ်တဲ့။
ဆင်းရဲတဲ့ မုဆိုးမတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မေသက်အတွက် အဲ့ဒီငွေပမာဏက ကောင်းကင်ပေါ်က
ကြယ်တွေကို လှမ်းဆွဲရသလို ခက်ခဲလွန်းလှပါတယ်။ သမီးလေးရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့
မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း "သမီးကို မေမေ မသေစေရဘူး" လို့
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်ပေမယ့်၊ မျက်ရည်တွေကတော့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ
စီးကျနေခဲ့ပါတယ်။ လူ့ဘဝမှာ ငွေမရှိခြင်းဟာ အကြီးမားဆုံးသော ကျိန်စာတစ်ခုဆိုတာ
မေသက် အဲ့ဒီညကပဲ အသည်းထဲအထိ သိလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၂)
"ငွေလိုချင်ရင်တော့ ငါပြောတဲ့လမ်းကို လိုက်ခဲ့မလား"
လို့ မေသက်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း မရွှေ က ကမ်းလှမ်းလာတဲ့အခါ၊ မေသက်ရဲ့ နှလုံးသားက
တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလမ်းဟာ သိက္ခာနဲ့ ဘဝကို ရင်းရမယ့်လမ်းမှန်း သူသိပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ ပိုက်တွေတန်းလန်းနဲ့ အသက်ရှူနေရတဲ့ သမီးလေးရဲ့
မျက်နှာက မေသက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အမြဲရှိနေတယ်။ "ငါ့သိက္ခာက သမီးလေးရဲ့
အသက်ထက် မပိုပါဘူး" လို့ တွေးရင်း၊ မေသက်ဟာ သူမရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး
တန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့ အရှက်နဲ့ အကြောက်ကို စွန့်ပယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ညဘက်တွေမှာ
အလှပြင်ပြီး သူစိမ်းအမျိုးသားတွေကြားထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါ၊ မေသက်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်
သေနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းစားနေရပေမယ့်၊ သူမရဲ့
စိတ်ကတော့ သမီးလေးရဲ့ ဘေးမှာပဲ အမြဲရှိနေခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၃)
"မေမေ... ဘာလို့ ညတိုင်း အလုပ်သွားရတာလဲ၊ သမီးနဲ့အတူ
အိပ်ပါလား" လို့ ဆုလာဘ်က အားမရှိတဲ့ အသံလေးနဲ့ မေးတိုင်း မေသက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ
မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ "မေမေက သမီးအတွက် ဆေးဖိုးရှာနေတာလေ၊ သမီး
မြန်မြန်နေကောင်းလာရင် မေမေတို့ အတူတူ ခရီးသွားကြမယ်လေ" လို့ လိမ်ပြောရင်း
ပြုံးပြရတာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အခက်ခဲဆုံး အလုပ်ပါပဲ။ မေသက်ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ
သူစိမ်းတွေရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ညစ်ပတ်နေပြီလို့ ခံစားနေရပေမယ့်၊ အဲ့ဒီလက်တွေနဲ့ပဲ
သမီးလေးရဲ့ ပါးပြင်နုနုလေးကို ပွတ်သပ်ပေးခဲ့တယ်။ သမီးလေးကတော့ သူမရဲ့ မိခင်ဟာ
ဘယ်လို ငရဲခန်းထဲမှာ ရုန်းကန်နေရတယ်ဆိုတာ မသိဘဲ၊ မေမေ့ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ
အတော်ဆုံးသူရဲကောင်းလို့ ယုံကြည်နေခဲ့တာပါ။
အခန်း (၄)
အမှန်တရားဆိုတာ ကြာကြာဖုံးထားလို့ မရပါဘူး။ မေသက် ညဘက် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို
ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေက သိသွားကြတဲ့အခါ "မိန်းမပျက်" ဆိုတဲ့
တံဆိပ်ကပ်ခံလိုက်ရတယ်။ အလှူပွဲတွေ၊ လူမှုရေးပွဲတွေမှာ မေသက်ကို မြင်ရင် လူတွေက
ဖယ်ဖယ်သွားကြပြီး၊ ကွယ်ရာမှာတော့ ရွံရှာဖွယ်ရာ စကားလုံးတွေနဲ့ ပြောဆိုကြတယ်။
အထူးသဖြင့် ရပ်ကွက်ထဲက ဒေါ်လှ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးက မေသက်ကို
မြင်တိုင်း "သားသမီးရှိပြီး ဒီလိုအလုပ်မျိုး လုပ်ရလား" လို့ လူကြားထဲ
အော်ဟစ်စော်ကားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက မေသက်ရဲ့ နားထဲမှာ ဓားနဲ့
မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် မေသက် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ သူမမှာ ပြန်ပြောဖို့
သိက္ခာလည်း မရှိတော့သလို၊ အချိန်လည်း မရှိပါဘူး။ သူမရဲ့ တစ်ခုတည်းသော
ရည်မှန်းချက်က သမီးလေးရဲ့ ခွဲစိတ်ခငွေ ပြည့်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်း (၅)
ခွဲစိတ်ဖို့ ငွေအားလုံး ပြည့်ခါနီးအချိန်မှာ မေသက်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက
စတင်ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ အစားမစား၊ အိပ်ရေးမဝဘဲ အလုပ်တွေ ဆက်တိုက်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်က
သူမကို လဲကျစေခဲ့တယ်။ ဆေးစစ်လိုက်တဲ့အခါ မေသက်ကိုယ်တိုင်မှာလည်း ပြင်းထန်တဲ့
အသည်းရောဂါ ရှိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ "ကျွန်မကို မကယ်ပါနဲ့ဆရာ၊
သမီးလေးကိုပဲ ကယ်ပေးပါ" လို့ ဆရာဝန်ကို တောင်းပန်ရင်း မေသက်
ငိုကြွေးခဲ့မိတယ်။ မိမိရဲ့ ဘဝကို သမီးလေးအတွက် အကုန်ပုံအောပေးလိုက်ပေမယ့်၊
ကံကြမ္မာက သူမကို သမီးလေး နေကောင်းလာတာကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦးမလားဆိုတာ
သံသယဖြစ်စရာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မေသက် ခံစားရတဲ့ အထီးကျန်မှုက လောကမှာ ဘယ်အရာနဲ့မှ
မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါဘူး။
အခန်း (၆)
ဆုလာဘ်က အသက်ငယ်ပေမယ့် အရမ်းသိတတ်တဲ့ ကလေးလေးပါ။ တစ်နေ့မှာတော့ သူမရဲ့ အနားမှာ
လာပြုစုပေးနေတဲ့ သူနာပြုဆရာမတွေ ပြောတာကို ကြားပြီး မေမေ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို သူမ
သိသွားခဲ့တယ်။ ဆုလာဘ်က မငိုခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မေမေ ဆေးရုံခန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့အခါ
သူမက မေမေ့လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ပြီး "မေမေ... သမီးကြောင့် မေမေ
အရမ်းပင်ပန်းနေပြီနော်၊ သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီစကားလုံးက မေသက်ကို အစိမ်းလိုက် ခွဲလိုက်သလိုပါပဲ။ "သမီးလေးရယ်...
မေမေကသာ သမီးကို တောင်းပန်ရမှာပါ၊ မေမေက သမီးအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ အမေတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး"
လို့ ပြောရင်း နှစ်ယောက်သား ဖက်ငိုခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူတို့ကြားမှာ
ရှိနေတာက အရှက်နဲ့ သိက္ခာတွေ မဟုတ်ဘဲ၊ စစ်မှန်တဲ့ သွေးသားချင်း မေတ္တာတရားတွေသာ
ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်း (၇)
နောက်ဆုံးတော့ ဆုလာဘ်ရဲ့ ခွဲစိတ်မှု စတင်ခဲ့ပါပြီ။ ခွဲစိတ်ခန်းရှေ့မှာ
ထိုင်နေတဲ့ မေသက်ဟာ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဘုရားစာတွေကို ရွတ်ဆိုနေခဲ့တယ်။
"ဘုရားသခင်... ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အသက်တွေကို
ယူသွားချင်ယူသွားပါ၊ သမီးလေးကိုပဲ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးပါ" လို့ တတွတ်တွတ်
ဆုတောင်းနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူမကို ကဲ့ရဲ့ခဲ့တဲ့ လူတွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊
သူမကို စော်ကားခဲ့တဲ့ သူတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ သူမဟာ သမီးလေးအတွက် အသက်ကိုတောင်
ရင်းပေးဝံ့တဲ့ "မိခင်" ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုတည်းနဲ့သာ ရှိနေခဲ့တာပါ။
နာရီပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ခွဲစိတ်ခန်းတံခါး ပွင့်လာတဲ့အခါ
ဆရာဝန်ရဲ့ "ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားက မေသက်အတွက်
နိဗ္ဗာန်ဘုံကို ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၈)
ဆုလာဘ် နေကောင်းလာတဲ့အချိန်မှာတော့ မေသက်ရဲ့ ရောဂါက နောက်ဆုံးအဆင့်ကို
ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ကုတင်ပေါ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲလျောင်းနေတဲ့ မေမေ့ကို ကြည့်ပြီး
ဆုလာဘ်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေခဲ့တယ်။ "မေမေ... သမီးကို ထားမသွားပါနဲ့ဦး"
လို့ အော်ဟစ်နေပေမယ့် မေသက်ကတော့ ပြုံးနေခဲ့ပါတယ်။ "သမီးလေး... မေမေက
သမီးအတွက် အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးခဲ့ပြီ၊ သမီးကတော့ မေမေ့လို လူမျိုးမဖြစ်စေနဲ့...
လူတကာရဲ့ အားကိုးရာ ဖြစ်တဲ့ လူတော်လေး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ" လို့
မှာကြားရင်း မေသက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ဘဝဟာ
အမှောင်ထဲမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရပေမယ့်၊ သမီးလေးအတွက်တော့ အလင်းရောင်တစ်ခုကို
ချန်ထားပေးခဲ့နိုင်ခဲ့ပြီ။
အခန်း (၉)
မေသက် ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ဆုလာဘ်ဟာ မေမေ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို
တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ မေမေ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ သမီးလေးအပေါ် ထားတဲ့
မေတ္တာတွေနဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေရဲ့ စော်ကားမှုကို ဘယ်လိုမျိုး
သည်းခံခဲ့လဲဆိုတာတွေကို ရေးထားတယ်။ "ငါ့ကို လူတွေက မိန်းမပျက်လို့
ခေါ်ကြပါစေ၊ ငါ့သမီးလေးက ငါ့ကို အမေလို့ ခေါ်နေသရွေ့ ငါ့ဘဝက
အဓိပ္ပာယ်ရှိနေမှာပါ" ဆိုတဲ့ စာသားလေးကို ဖတ်ရင်း ဆုလာဘ်ဟာ မေမေ့အတွက်
ဂုဏ်ယူကြောင်း ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ပြီး အော်ပြောလိုက်မိတယ်။ လောကကြီးက
မေသက်ကို ပစ်ပယ်ခဲ့ပေမယ့်၊ သူမရဲ့ မေတ္တာကတော့ သမီးလေးရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း
ရှင်သန်နေတော့မှာပါ။
အခန်း (၁၀)
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ အခုတော့ ဆုလာဘ်ဟာ နာမည်ကျော် ဆရာဝန်မကြီး
တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။ သူမဟာ ဆင်းရဲတဲ့ လူနာတွေကို အခမဲ့ ကုသပေးရင်း "ဒါဟာ
ကျွန်မအမေရဲ့ ဆန္ဒပါ" လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ လူတွေက သူမကို
ချီးကျူးကြပေမယ့်၊ ဆုလာဘ်ကတော့ သူမရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဟာ မေမေ့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေနဲ့
တည်ဆောက်ထားတာမှန်း သိပါတယ်။ မေမေ့ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ပန်းစည်းလေးချရင်း "မေမေ...
သမီးကို ကြည့်နေတယ်မလား၊ မေမေ့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေက အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး"
လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ၊ လေပြေလေးတစ်ချက်က သူမရဲ့ ပါးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေး
လာတိုက်သွားတယ်။ အဲ့ဒါဟာ မေမေ့ရဲ့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေပဲ
ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းသစ်လေးက ပထမဇာတ်လမ်းထက် ပိုပြီး စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းပေမယ့်၊
မိခင်မေတ္တာရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို ပေါ်လွင်စေမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။