"သေကံမရောက် သက်မပျောက်" ဆိုတဲ့ စကားပုံဟာ တစ်ခါတလေ ကျမတို့ဘဝထဲကို အရမ်းရက်စက်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ဝင်လာတတ်ပါတယ်။ ဘဝမှာ တစ်ခါမှ စကားစမြည် မပြောဖူးသူ၊ လမ်းမှာတွေ့ရင် တာဝန်အရ ပြုံးပြရုံသာရှိတဲ့သူ၊ ကိုယ့်အပေါ် အငြိုးအတေးမရှိသလို ကိုယ်ကလည်း သူ့အပေါ် ဘာအဖုအထစ်မှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို သေကြောင်းကြံစည်ခဲ့တယ်ဆိုရင် သင်ယုံမလား။
ဒါဟာ ဝတ္ထုမဟုတ်ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကျော်က ရှမ်းပြည်နယ်ရဲ့ အေးမြလှတဲ့ တောင်ကြီးမြို့က ဟိုတယ်ကြီးတစ်ခုမှာ ကျမ ကိုယ်တိုင် ကြုံခဲ့ရတဲ့ သွေးပျက်စရာ ညတစ်ညရဲ့ မှတ်တမ်းပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျမ နာမည်က "နန်းခမ်း" ပေါ့။
၁။ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ၏ နောက်ကွယ်မှ ဖိအားများ
"နန်းခမ်း... ဒီညအတွက် VIP စာရင်းတွေ အကုန်သေချာပြီလား"
ဂျာမန်လူမျိုး ဟိုတယ်အထွေထွေမန်နေဂျာ မစ္စတာ ဝဂ္ဂနာရဲ့ အသံက ဖုန်းထဲကနေရော၊ အပြင်ကနေပါ ဟိန်းထွက်နေပါတယ်။ ဒီဇင်ဘာ ၃၁ ရက်၊ နှစ်သစ်ကူးညဆိုတာ ဟိုတယ်လောကသားတွေအတွက်တော့ "စစ်မြေပြင်" ပါပဲ။ တောင်ကြီးရဲ့ ချမ်းစိမ့်လှတဲ့ ညဦးပိုင်းမှာ ကျမတို့ အဖွဲ့သားတွေအားလုံး ချွေးပြန်နေကြရတယ်။
ကျမက မန်နေဂျာရဲ့ အတွင်းရေးမှူးဆိုတော့ ဖိုင်တွေ၊ လက်မှတ်တွေ၊ ဧည့်သည်စာရင်းတွေကြားမှာ ခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတာ။ မစ္စတာ ဝဂ္ဂနာက စနစ်ကြီးလွန်းသူမို့ ကျမမှာ မှတ်စုစာအုပ်လေးကိုင်ပြီး သူ့နောက်က တကောက်ကောက် လိုက်နေရတယ်။
"ဒီနှစ် ပွဲက ပိုစည်မယ် နန်းခမ်း။ နာမည်ကြီး ရော့ခ်အဖွဲ့ ပါတာမို့ လုံခြုံရေးကို အထူးသတိထားရမယ်။ နင်နဲ့ နင့်သူငယ်ချင်း မေမြတ် တို့အဖွဲ့ ဂိတ်ဝမှာ လက်မှတ်စစ်တဲ့ တာဝန်ယူပေးဦး"
"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ" လို့ ဖြေလိုက်ပေမယ့် ကျမ ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့တယ်။ ပွဲက အရမ်းကြီးလွန်းတော့ တစ်ခုခု လွဲချော်မှာကို ကြောက်မိတာပါ။
၂။ မထင်မှတ်ထားသော လူသတ်သမား
အဲဒီညက ပွဲခင်းထဲမှာ လူတွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ မီးရှူးမီးပန်းတွေ၊ သီချင်းသံတွေနဲ့ တောင်ကြီးမြို့ကြီး တစ်ခုလုံး ဆူညံလို့။ ကျမတို့ သူငယ်ချင်းတစ်သိုက် ဂိတ်ဝမှာ ဧည့်သည်တွေကို ပြုံးပြုံးလေး ကြိုဆိုနေကြတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ဟိုတယ်ရဲ့ မီးဖိုချောင်ဘက်မှာတော့ ကံကြမ္မာဆိုးက စတင်နေပါပြီ။ ကျမတို့နဲ့ တစ်ခါတလေမှ ဆုံဖူးတဲ့ စားဖိုမှူးကြီးရဲ့ လက်ထောက် ကိုကျော်ဇော။ သူဟာ လူအေးကြီးပါ။ စကားနည်းပြီး အလုပ်ကိုပဲ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်တတ်သူ။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှောင်ထု ရှိတတ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီညက သက်သေပြခဲ့ပါတယ်။
အောင်ပွဲခံရင်း သောက်လိုက်တဲ့ အရက်တွေက သူ့ရဲ့ စိတ်ရိုင်းကို နှိုးဆွလိုက်ပုံရပါတယ်။ ပွဲခင်းထဲမှာ ဧည့်သည်တွေနဲ့ အချင်းများရာကနေ မန်နေဂျာတွေက သူ့ကို အတင်းဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ သိက္ခာဟာ ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သူဟာ မီးဖိုချောင်ထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး ရေခဲပန်းပုထုတဲ့ နေရာမှာ သုံးတဲ့ ၃ ပေနီးပါးရှည်တဲ့ ရေခဲဖြတ်လွှကြီးကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့တယ်။
၃။ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်း
ည ၁၀ နာရီခွဲလောက်မှာ ကျမ သူငယ်ချင်း မေမြတ်က ဗိုက်ဆာလို့ ထမင်းစား ဆင်းသွားတယ်။ ကျမ တစ်ယောက်တည်း ဂိတ်ဝမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့အချိန်။ ရုတ်တရက် ဆရာ ဝဂ္ဂနာက အင်္ကျီတွေ ဖရိုဖရဲနဲ့ ကျမဆီ ပြေးလာတယ်။
"နန်းခမ်း! အပေါက်ကို ကောင်တာနဲ့ ပိတ်ထားလိုက်! ဘယ်သူ့မှ အဝင်မခံနဲ့!"
သူက အဲဒီလို အော်ပြီး လှေကားကနေ အပေါ်ထပ်ကို ပြေးတက်သွားတယ်။ ကျမလည်း ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ဘေးက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို အကူအညီတောင်းပြီး လေးလံလှတဲ့ သစ်သားကောင်တာကြီးကို ရှေ့ထုတ်ပြီး လမ်းပိတ်လိုက်တယ်။
ခဏအကြာမှာတော့... ကျမ မြင်လိုက်ရတာက ကိုကျော်ဇောပါ။ သူဟာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ လမ်းလျှောက်လာတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ထဲမှာ လရောင်အောက်မှာ ဝင်းကနဲ ဖြစ်သွားတဲ့ လွှရှည်ကြီးကို ကိုင်ထားတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျမ သိတဲ့ ကိုကျော်ဇော မဟုတ်တော့ဘူး။ သွေးဆာနေတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်လိုပဲ။
"နန်းခမ်း... ဖယ်ပေး"
သူ့အသံက အေးစက်နေတယ်။ ကျမ ရင်တွေ တုန်နေပေမယ့် "အစ်ကိုကြီး... စိတ်လျှော့ပါ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ ချော့ပြောကြည့်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျမစကားကို နားမထောင်တော့ဘူး။
"ဖယ်ပေးလို့ ပြောနေတယ်နော်... ငါ့လမ်းကို ဘယ်သူမှ လာမပိတ်နဲ့!"
သူ့ရဲ့ ဒေါသက အထွတ်အအိပ် ရောက်သွားတဲ့အချိန်၊ ကျမ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ သူက လက်ထဲက လွှကြီးကို အားကုန်လွှဲပြီး ကျမရဲ့ ခေါင်းတည့်တည့်ကို ခုတ်ချလိုက်ပါတော့တယ်။
၄။ ပါကျဲ မဟုတ်သော ဝူခုန်း
အဲဒီအချိန်မှာ ကျမ ဘာလုပ်လိုက်သလဲ ဆိုတာ ခုထိ စဥ်းစားလို့ မရသေးပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝတုတ်မလေးလို့ ထင်ခဲ့သမျှ၊ အဲဒီအချိန်မှာတော့ ကျမဟာ လျှပ်စစ်စီးသွားသလိုပဲ နောက်ကို အားကုန် ခုန်ရှောင်လိုက်မိတယ်။
"ခွမ်း!!!"
ပြင်းထန်လှတဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ ကျမ အနောက်က မှန်နံရံကြီးဟာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတယ်။ လွှသွားက ကျမရဲ့ နှာခေါင်းဖျားလေးကိုတင် ဝီးကနဲ ဖြတ်သွားတာပါ။ အကယ်၍သာ ကျမ တစ်စက္ကန့်လောက် နောက်ကျခဲ့ရင်... ကျမရဲ့ ဘဝဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ။
ကျမ ဘာကိုမှ မကြည့်တော့ဘဲ ရုံးခန်းရှိရာ အပေါ်ထပ်ကို အားကုန်ပြေးတက်ခဲ့တယ်။ ရုံးခန်းထဲရောက်တော့ တံခါးတွေကို သော့ခတ်၊ မေမြတ်ကလည်း လက်ထဲမှာ ခဲတံချွန်ဓားလေးကိုင်ပြီး "နန်းခမ်း... မကြောက်နဲ့ ငါရှိတယ်" လို့ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ အားပေးရှာတယ်။ ကျမတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အဲဒီညက ဖက်ပြီး ငိုခဲ့ကြရတယ်။
၅။ သင်ခန်းစာနှင့် နိဂုံး
နောက်ပိုင်းမှာ ကိုကျော်ဇောကို ရဲတွေက ဖမ်းဆီးသွားခဲ့ပါတယ်။ သူ ပစ်ထုတ်လိုက်တဲ့ လွှကြီးက VIP ဝိုင်းက တီဗွီကြီးကို မှန်ကွဲစေခဲ့ပြီး ဇာတ်သိမ်းသွားခဲ့တာပါ။
တရားရုံး ရုံးချိန်းတွေမှာ သူ့ကို ပြန်တွေ့ရတဲ့အခါ သူက ကျမကို တောင်းပန်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ရှုခဲ့တယ်။ သူဟာ လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တဒင်္ဂ "ဒေါသ" က သူ့ကို လူသတ်သမား ဖြစ်လုနီးပါး တွန်းပို့ခဲ့တာပါ။
ဒီနေ့အထိ ကျမ မှန်နံရံကွဲသံကို ကြားရင် လန့်တတ်တုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်က ကျမကို သင်ပေးလိုက်တာက...
ဒေါသ ဆိုတာ ကိုယ်တိုင်တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဘဝတံတိုင်းကို ကိုယ်တိုင် ပြိုလဲစေတဲ့ လက်နက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာရယ်။
ဘဝမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပါစေ၊ ကံကြမ္မာက အလှည့်အပြောင်း လုပ်ချင်တဲ့အခါ ကျမတို့ဟာ အရွက်ကြွေလေးတွေလိုပဲ လွင့်ပါသွားရတတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။
အခုတော့ အဲဒီ အမာရွတ်ဟောင်းကြီးဟာ ကျမအတွက် "အသက်ရှင်ရခြင်းရဲ့ တန်ဖိုး" ကို သတိပေးနေတဲ့ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်နေပါတော့တယ်။