ပဲ့တင်သံ

 ညနေခင်း နေဝင်ရီတရောအချိန်၊ မန္တလေးမြို့ရဲ့ ဆူညံမှုတွေ ငြိမ်သက်စပြုနေပြီဖြစ်တဲ့ လမ်းကလေးတစ်ခုထဲမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံတစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိုးဖောက်လို့နေပါတယ်။ ကျွန်မ (နွယ်နွယ်) ဟာ အိမ်အပေါ်ထပ် ဝရံတာကနေ တစ်ဖက်ခြံက ဒေါ်သီတာ ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ မကောင်းလှတဲ့ ခံစားချက်တစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေမိတယ်။

ဒေါ်သီတာဟာ တစ်ချိန်က ဒီရပ်ကွက်မှာ ရုပ်ရည်ရော၊ စည်းစိမ်ပါ အားကျရလောက်အောင် ပြည့်စုံခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးကြီးပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူကိုယ်တိုင် ရွံရှာမုန်းတီးပြီး တံတွေးခွက်ပက် ကဲ့ရဲ့ခဲ့ဖူးတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးက သူ့အိမ်တံခါးဝကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။ "ပြုသူအသစ်၊ ဖြစ်သူအဟောင်း" ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာထင်ပါရဲ့။

အတိတ်၏ အရိပ်များ

လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်နှစ်ခုကျော်ကပေါ့။ ဒေါ်သီတာဟာ အစိုးရဌာနတစ်ခုက အရာရှိကတော်၊ မိဘတွေကလည်း ကုန်သည်ကြီးတွေဆိုတော့ ဘဝမှာ လိုလေသေးမရှိပါဘူး။ သမီးလေး နှစ်ယောက်လည်း ထွန်းကားခဲ့တယ်။ ဒေါ်သီတာက ရုပ်လှသလောက် နှုတ်ခမ်းကတော့ သိပ်စပ်ပါတယ်။ စကားပြောရင် တစ်ဖက်သား နာကျင်အောင် ပြောရမှ ကျေနပ်တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်။

ကျွန်မမှာ မောင်လေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ နာမည်က မင်းမင်း တဲ့။ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက နုနုရွရွနဲ့ အနေအေးတဲ့ကလေး။ အစ်မတွေနဲ့ပဲ ဆော့တော့ ဟန်ပန်က မိန်းကလေးဆန်သလို ဖြစ်နေတတ်တယ်။ အဲဒါကို မြင်တိုင်း ဒေါ်သီတာက လှောင်ပြောင်လေ့ရှိတယ်။

"ဟဲ့... နွယ်နွယ်၊ နင့်မောင်ကတော့ ကြီးလာရင် မိန်းမလျာဖြစ်မှာ သေချာပြီ။ ယောက်ျားဘဝရပါရက်နဲ့ အခြောက်ဖြစ်မယ့်ကောင်၊ အရင်ဘဝက ဘာကံပါလာလို့လဲမသိဘူး။ မြင်ရတာကိုက စိတ်ပျက်စရာကြီး" လို့ လူကြားထဲမှာ အရှက်ခွဲတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ မောင်နှမတွေမှာ ငိုချင်စိတ်ကို အောင့်ထားပြီး မျက်နှာလွှဲခဲ့ရပေါင်း များပါပြီ။

အိမ်ထောင်ရေး အက်ကြောင်း

ဒေါ်သီတာ့ အမျိုးသား ဦးကျော်စွာ ကတော့ လူအေးကြီးပါ။ စာအုပ်ဆိုင်လေးဖွင့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူ။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်သီတာကတော့ လင်ဖြစ်သူကို အမြဲအောက်ကျနောက်ကျဖြစ်အောင် ပြောဆိုလေ့ရှိတယ်။

"ရှင့်လို လူဖျင်း၊ လူညံ့ကို ယူမိတာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားဆုံးပဲ။ စာအုပ်ရောင်းတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ သမီးတွေကို ဘယ်လိုကျောင်းထားမလဲ။ ယောက်ျားဖြစ်ပြီး ယောက္ခမခြေမိုးပြီး နေနေရတာကို မရှက်ဘူးလား" လို့ သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာတောင် အော်ဟစ်တတ်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ဦးကျော်စွာဟာ အိမ်မှာ နားခိုရာမရတဲ့အဆုံး သူ့စာအုပ်ဆိုင်က အရောင်းစာရေးမလေး မေသက် နဲ့ သံယောဇဉ် ငြိတွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။ မေသက်က ဒေါ်သီတာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်၊ အေးချမ်းပြီး ဂရုစိုက်တတ်သူလေးပါ။ ဒေါ်သီတာ ဒီသတင်းကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့က မန္တလေးတစ်မြို့လုံး ဟိုးဟိုးကျော်သွားအောင် ကောင်မလေးရှိတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲအထိ သွားပြီး ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခဲ့ပါတယ်။

ဒေါ်သီတာ့ရဲ့ ရုန့်ရင်းတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ မေသက်ဟာ အရှက်တကွဲဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့အထိ ကြံစည်ခဲ့ရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ဦးကျော်စွာလည်း ဒေါ်သီတာ့ကို လက်လျှော့ပြီး မေသက်ကို ခိုးပြေးကာ ဝေးရာကို ထွက်သွားပါတော့တယ်။

မျိုးဆက်သစ်နှင့် ဒဏ်ရာ

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ ဒေါ်သီတာ့ သမီးကြီး နှင်းနု ဟာ အပျိုကြီးဖုံး အရွယ်ရောက်လာပြီ။ ဒေါ်သီတာကတော့ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ "အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်သူများ" ကို ဆဲဆိုတဲ့ ပို့စ်တွေအောက်မှာ အမြဲတမ်း အဆဲဆုံး ကွန်မန့်တွေ ရေးလေ့ရှိတဲ့ နာမည်ကြီး အကောင့်ပိုင်ရှင်ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်ပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာပေါ်မှာ ဒေါ်သီတာ့ သမီးကြီး နှင်းနုရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ပျံ့နှံ့လာတယ်။ အိမ်ထောင်ရှိ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ခိုးရာလိုက်သွားတဲ့ သတင်းပါ။ ဒေါ်သီတာ သူတစ်ပါးကို ဆဲခဲ့သမျှ စကားလုံးတွေဟာ အခုတော့ သူ့သမီးဆီကို မြားဦးလှည့်လာပါပြီ။

"မိဘကမှ မဆုံးမတာ၊ အမေကလည်း လင်ကွာမဆိုတော့ သမီးကလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့" ဆိုတဲ့ ကွန်မန့်တွေကို ဒေါ်သီတာ တစ်ရှုံ့ရှုံ့ငိုရင်း ဖတ်နေရရှာတယ်။

ပဲ့တင်ထပ်လာသော စကားလုံးများ

လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းက ကျွန်မ မောင်လေး မင်းမင်း ပြည်ပကနေ ပြန်လာပါတယ်။ သူက အခုတော့ နာမည်ကြီး အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ဇနီးနဲ့ သားလေးတစ်ယောက်တောင် ရနေပြီလေ။ ကျွန်မတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက် ခြံရှေ့မှာ စကားပြောနေတုန်း ဒေါ်သီတာနဲ့ သူ့မြေးလေး (သမီးငယ်က မွေးထားတဲ့သား) တို့ အပြင်က ပြန်လာတာနဲ့ တိုးပါတယ်။

ကျွန်မက ဝတ်ကျေတန်းကျေ နှုတ်ဆက်လိုက်ပေမယ့် ဒေါ်သီတာ့ မျက်နှာကတော့ မကောင်းလှဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒေါ်သီတာ့ မြေးလေးက သူ့အဖွားလက်ကို ဆွဲပြီး...

"ဖွားဖွား... သားကို နှုတ်ခမ်းနီ ဝယ်ပေးမယ်ဆို... သားက ဒီလို အရောင်လေးပဲ ဆိုးချင်တာ... နော်... နော်" လို့ မူနွဲ့နွဲ့ လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကလေးလေးရဲ့ အမူအရာက ငယ်ငယ်က ကျွန်မမောင်လေးကို ဒေါ်သီတာ ကဲ့ရဲ့ခဲ့ဖူးတဲ့ "မိန်းမလျာ" ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးထက်တောင် ပိုပြီး နွဲ့နှောင်းနေပါတယ်။ ဒေါ်သီတာဟာ သူ့မြေးလေးကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာကြီး တစ်ခုလုံး ပျက်ယွင်းသွားတယ်။ ရှက်စိတ်၊ နာကျည်းစိတ်နဲ့ ဝမ်းနည်းစိတ်တွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ ဒေါ်သီတာ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မမောင်လေး (အင်ဂျင်နီယာကြီး) ကို မကြည့်ရဲဘဲ အိမ်ထဲကို အမြန်ဝင်သွားပါတော့တယ်။

ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်သွားမိတယ်။ လူကြီးတွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ "ကိုယ်ပြောတဲ့စကားဟာ ကိုယ့်ဆီကို ပဲ့တင်သံလို ပြန်လာတတ်တယ်" ဆိုတာ ဒါပါလား။ ဒေါ်သီတာ တစ်ချိန်က သူတစ်ပါးသားသမီးကို နှိမ့်ချခဲ့တဲ့ နှုတ်ထွက်စကားတွေဟာ အခုတော့ သူ့ရဲ့ ရင်သွေး၊ သူ့ရဲ့ မြေးဆီမှာ အကောင်အထည်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ပြန်လည် နာကျင်စေခဲ့ပါပြီ။

ဝစီကံဆိုတာ... တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပါလား။