နောက်မယား
ဒီအိမ်ကြီးထဲကို နှင်းဝတ်ရည် ရောက်လာတာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသုံးနှစ်တာ ကာလပတ်လုံး သူမဟာ "နှင်းဝတ်ရည်" ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ ရှင်သန်ခွင့် မရခဲ့ဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲက ဓာတ်ပုံထဲမှာ ပြုံးနေတဲ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဆုံးပါးသွားခဲ့တဲ့ မမေ ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာပဲ သူမဟာ အသက်ရှူနေရတာပါ။
ကိုသက်နိုင်က သူမကို လက်ထပ်ခဲ့တာဟာ ချစ်လို့မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမ သိပါတယ်။ မမေနဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်လို့၊ မမေနဲ့ အသံချင်း နည်းနည်းနီးစပ်လို့သာ "အစားထိုး ပစ္စည်း" တစ်ခုအနေနဲ့ ဝယ်ယူခဲ့တာပါ။
"နှင်း... မင်း ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီအရောင်က မမေ ကြိုက်တဲ့ အရောင်မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆို အပြာနုရောင်ပဲ ဝတ်ပါ"
ကိုသက်နိုင်ရဲ့ ဒီလို စကားလုံးတွေက နှင်းဝတ်ရည်ရဲ့ နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ ထိုးသလိုပါပဲ။ သူမ ဘာအရောင် ကြိုက်သလဲဆိုတာကို သူ တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဖူးဘူး။ သူမဟာ ဒီအိမ်မှာ ဇနီးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ၊ သေဆုံးသွားသူရဲ့ ပုံတူရုပ်တုတစ်ခု ဖြစ်အောင် နေ့စဉ် ရှင်သန်နေရသူပါ။
တစ်ခါက နှင်းဝတ်ရည် အရမ်းဖျားဖူးတယ်။ ကိုယ်တွေ ပူကျစ်နေပြီး အိပ်ရာထဲက မထနိုင်တဲ့အထိပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုသက်နိုင်က သူမ အနားကို လာမကြည့်ခဲ့ဘူး။ သူဟာ မမေရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့အတွက် မမေ အနှစ်သက်ဆုံး ပန်းတွေကို လိုက်ရှာဖို့ပဲ အချိန်ပေးနေခဲ့တာ။
"ကိုသက်... ကျွန်မ အရမ်းနေမကောင်းဘူး" လို့ သူမ တိုးတိုးလေး ပြောမိတော့ သူက အေးစက်စွာပဲ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။
"မမေတုန်းကတော့ ဘယ်လောက်ဖျားဖျား ငါ့ကို ဒီလို အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ဘူး။ မင်းက အားနွဲ့ပြပြီး ငါ့အာရုံကို လုယူဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့"
အဲ့ဒီညက နှင်းဝတ်ရည် တစ်ယောက်တည်း အမှောင်ထဲမှာ ငိုခဲ့ရတယ်။ သူမ နားလည်လိုက်တာက... သူမဟာ ဒီအိမ်မှာ ရှိနေပေမဲ့ "မရှိတဲ့သူ" ထက် ပိုပြီး အထီးကျန်နေတာပါပဲ။ ကလေးဖြစ်သူ မောင်မောင်ကလည်း သူမကို "မိထွေး" ဆိုတဲ့ အမုန်းတရားနဲ့ပဲ ကြည့်တယ်။ သူမ ချက်ကျွေးတဲ့ ထမင်းကို "မေမေ့လက်ရာ မဟုတ်လို့ မစားဘူး" ဆိုပြီး သွန်ပစ်တာကို ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ စေတနာတွေဟာ လမ်းဘေးက ဖုန်မှုန့်တွေလိုပဲ တန်ဖိုးမဲ့ခဲ့ရတယ်။
လအနည်းငယ်အကြာမှာ နှင်းဝတ်ရည်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါတစ်ခု ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ပြောပြရင်လည်း "ဂရုစိုက်ခံချင်လို့ ဟန်ဆောင်တာ" လို့ပဲ အပြောခံရမှာ စိုးလို့ပါ။ သူမဟာ တိတ်တဆိတ်ပဲ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို လုပ်ပေးတယ်၊ ကိုသက်နိုင်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မီးပူတိုက်ပေးတယ်၊ မောင်မောင့်အတွက် အကြိုက်ဆုံး မုန့်တွေကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ နှင်းဝတ်ရည်ဟာ သူမရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို ကိုသက်နိုင်ရဲ့ စာရေးစားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့ပြီး၊ သူမရဲ့ အသုံးအဆောင် အနည်းငယ်ကိုယူကာ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့ပါတယ်။ သူမ မသေခင်မှာ "နှင်းဝတ်ရည်" ဆိုတဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမည်လေးနဲ့ တစ်ရက်လောက်ဖြစ်ဖြစ် လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှူချင်လို့ပါ။
နောက်တစ်ပတ်အကြာမှာ ကိုသက်နိုင်ဆီကို ဖုန်းတစ်ကိုယ် လာပါတယ်။ အမည်မသိ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဆေးရုံမှာ ဆုံးပါးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ဒီအိမ်ရဲ့ လိပ်စာပါတဲ့ စာရွက်လေးရှိနေလို့ ဆက်သွယ်တာဖြစ်ကြောင်းပေါ့။
ကိုသက်နိုင် ဆေးရုံကို ရောက်သွားတဲ့အခါ... အဖြူရောင် ပိတ်စဖြူအောက်က နှင်းဝတ်ရည်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိုပြီး အေးချမ်းနေတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ စာတိုလေး တစ်စောင်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်းပဲ။
ကိုသက်နိုင် စာကို ဖြန့်ဖတ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားပါတော့တယ်။
"ကိုသက်... ကျွန်မ နောက်ဆုံးတော့ မမေနဲ့ တူအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီနော်။ အဲ့ဒါကတော့... ကိုသက်ရဲ့ ဘေးနားမှာ အသွေးအသားနဲ့ မရှိတော့ဘဲ 'ဓာတ်ပုံ' တစ်ချပ်အနေနဲ့ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ ရှင်သန်နေတုန်းက ကျွန်မကို နှင်းဝတ်ရည်အဖြစ် မချစ်ခဲ့ရင်တောင်... ကျွန်မ သေသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဓာတ်ပုံထဲက ကျွန်မကို တစ်ချက်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် မေတ္တာနဲ့ ကြည့်ပေးပါဦး။ ရှင်သန်နေတဲ့ 'နောက်မယား' ထက် သေဆုံးသွားတဲ့ 'နောက်မယား' က ရှင့်အတွက် ပိုတန်ဖိုးရှိမယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။"
ကိုသက်နိုင် ခြေမခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ သူ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဧည့်ခန်းက မမေရဲ့ ဓာတ်ပုံကြီးကို ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတယ်။ သူ အမြဲတမ်း အတိတ်ကိုပဲ ဖက်တွယ်နေခဲ့လို့၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ သူ့ကို တကယ်ချစ်ပေးခဲ့တဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်ကို သူကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ။
အခုတော့ အိမ်ကြီးထဲမှာ မမေရဲ့ ဓာတ်ပုံဘေးမှာ နှင်းဝတ်ရည် ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံ ထပ်တိုးလာခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ နှင်းဝတ်ရည်ရဲ့ ဓာတ်ပုံထဲက မျက်လုံးတွေကတော့ မပြုံးနိုင်ခဲ့ဘူး။
သူမဟာ သေဆုံးသွားမှသာ ဒီအိမ်ရဲ့ "တရားဝင် ဇနီးသည်" အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရပြီး၊ ကိုသက်နိုင်ရဲ့ နောင်တတွေကြားမှာ ထာဝရ အကျဉ်းကျသွားခဲ့ရပါတော့တယ်။