အခန်း(၁)
နံနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာပေမဲ့ နှင်း အတွက်တော့ အလင်းရောင်ဟာ ရန်သူလိုပါပဲ။ သူမ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ကြည့်မိတိုင်း မြင်နေရတဲ့ ပုံရိပ်က ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်။ အသားအရေက ညိုမည်းပြီး ဝက်ခြံအမာရွတ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ပါးပြင်၊ ထူထဲတဲ့ နှုတ်ခမ်းအစုံ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက "ရုပ်ဆိုးမ" လို့ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက အမာရွတ်တွေထက် ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။ သူမဟာ လှချင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက သူမကို ရုပ်ရည်ထက်စာရင် ဖြူစင်တဲ့ စိတ်ထားကိုပဲ ပိုပေးခဲ့ပုံရတယ်။
အခန်း (၂)
နှင်းဟာ ရပ်ကွက်ထဲက ဘိုးဘွားရိပ်သာတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ လူတွေက သူမကို မြင်ရင် မျက်နှာလွှဲသွားတတ်ပေမဲ့ အဘိုးအဘွားတွေအတွက်တော့ သူမဟာ နတ်သမီးတစ်ပါးပါပဲ။ "နှင်းရယ်... ညည်းမျက်နှာလေး မြင်ရရင်ကို ငါတို့က စိတ်ချမ်းသာတာ" လို့ အဘွားတစ်ယောက်က ပြောတိုင်း သူမ ပြုံးမိပါတယ်။ အပြင်ပန်းအလှကို မကြည့်ဘဲ အတွင်းစိတ်ကို မြင်ပေးနိုင်တဲ့သူတွေဆီမှာပဲ သူမ ခိုလှုံရာ ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။
အခန်း (၃)
တစ်နေ့တော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ညမှာ ရိပ်သာရှေ့မှာ ကားတစ်စီး တိုက်မိသွားပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရသွားတဲ့ လူငယ်လေး မင်းသန့် နဲ့ နှင်း စတင်တွေ့ဆုံခဲ့တာပါ။ သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲနေတဲ့ သူ့ကို နှင်းကပဲ ပွေ့ချီပြီး ဆေးရုံအရောက် ပို့ပေးခဲ့တယ်။ သူ သတိမေ့နေတဲ့ တစ်လျှောက်လုံး နှင်းကပဲ ဘေးနားမှာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၄)
မင်းသန့် သတိရလာတဲ့အခါမှာတော့ သူ ဘာမှမမြင်ရတော့ပါဘူး။ မျက်လုံးမှာ ပတ်တီးတွေနဲ့။ သူဟာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုနေတဲ့အချိန်မှာ နှင်းကပဲ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပေးခဲ့တယ်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ရှိပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလေးက သူ့အတွက်တော့ အမှောင်ထဲက တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ မင်းသန့်ဟာ နှင်းရဲ့ အသံလေးကို စွဲလမ်းလာပါတယ်။ သူမ ဖတ်ပြတဲ့ စာအုပ်တွေ၊ သူမရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးတွေက သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာသစ် ဖြစ်လာတယ်။ "နှင်းက အရမ်းလှမှာပဲနော်" လို့ သူ မေးတိုင်း နှင်းက တိတ်တိတ်လေး ပြုံးပြီး "ကျွန်မက သာမန်ပါပဲ" လို့ပဲ ဖြေခဲ့တယ်။ သူမ ကြောက်နေခဲ့တာက သူ မျက်စိမြင်လာတဲ့တစ်နေ့ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်ကြောင့် သူ စိတ်ပျက်သွားမှာကိုပါ။
အခန်း (၆)
မင်းသန့်ရဲ့ မျက်လုံးခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်သွားတဲ့နေ့...။ ပတ်တီးတွေ ဖြေမယ့်အချိန်မှာ နှင်းကတော့ အဝေးကို ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ရုပ်ဆိုးတဲ့ မျက်နှာက သူ မြင်တွေ့ရမယ့် ပထမဆုံး ပုံရိပ် မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းသန့်က သူမရဲ့ လက်ကို ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။ "မင်း ဘယ်မှ မသွားရဘူး၊ ငါ့ကို မင်းရဲ့ အလှဆုံး နှလုံးသားကို အရင်ပြပါဦး" တဲ့။
အခန်း (၇)
မင်းသန့် မျက်လုံးတွေ ပွင့်လာတဲ့အခါ... သူ မြင်လိုက်ရတာက သူမ မဟုတ်ဘဲ နံရံဖြူဖြူတွေပါ။ နှင်းကတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျနေတယ်။ သူ သူမကို မြင်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ခဏတော့ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ နှင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ "ဒါပါပဲ... သူ ငါ့ကို ကြည့်ပြီး ကြောက်သွားပြီ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကမ္ဘာပျက်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၈)
ဒါပေမဲ့ မင်းသန့်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူက သူမဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ပါးပြင်ပေါ်က အမာရွတ်တွေကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်တယ်။ "ဒီအမာရွတ်တွေက ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တုန်းက ရခဲ့တာမလား... ဒီမျက်နှာက ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ။ နှင်း... မင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံး လူသားပဲ" တဲ့။ နှင်းရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ တသွင်သွင် စီးကျလာခဲ့တယ်။
အခန်း (၉)
သူတို့ နှစ်ယောက် ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားတဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင်က ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ "ဒီလောက် ချောတဲ့ကောင်လေးက ဘာလို့ ဒီလို မိန်းကလေးကို ယူတာလဲ"၊ "မိန်းမကတော့ စိတ်ကောင်းရှာတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ကတော့ မကြည့်ရက်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက နှင်းကို အမြဲ နာကျင်စေတယ်။ နှင်းက ရှက်လို့ ခေါင်းငုံ့ထားတိုင်း မင်းသန့်က သူမခေါင်းကို မော့စေပြီး အားလုံးရှေ့မှာ နမ်းလေ့ရှိတယ်။
အခန်း (၁၀)
တစ်နေ့မှာ မင်းသန့်ရဲ့ မိသားစုက နှင်းကို ငွေတွေပေးပြီး လမ်းခွဲဖို့ ပြောကြတယ်။ နှင်းက ပြန်ပြောခဲ့တာက "ကျွန်မမှာ အလှအပ မရှိဘူးဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသန့်ကို ချစ်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကိုတော့ငွေနဲ့ဘယ်တော့မှအလဲအထပ်မလုပ်နိုင်သလိုဖြူစင်တဲ့မေတ္တာတရားကိုအရောင်တေမဆိုးချင် လို့ပါ ။ အဲဒီ ရဲရင့်တဲ့ စကားကြောင့်ပဲ မင်းသန့်ရဲ့ မိဘတွေဟာ နှင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို စတင်နားလည်လာခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၁၁)
သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့မှာ နှင်းဟာ သတို့သမီး ဝတ်စုံဖြူဖြူလေးနဲ့။ လူတွေက သူမကို ကြည့်ပြီး လှတယ်လို့ မပြောကြပေမဲ့ "တကယ့်ကို ကြည်နူးဖို့ကောင်းလိုက်တာ" လို့တော့ တဖွဖွ ပြောကြတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက အပြုံးဟာ ဘယ်မိတ်ကပ်နဲ့မှ ခြယ်သလို့မရတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖော်ပြနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၁၂)
နှစ်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ နှင်းရဲ့ ရုပ်ရည်က ပိုပြီး အိုမင်းလာပေမဲ့ မင်းသန့်ရဲ့ အချစ်ကတော့ ပိုပြီး တိုးလာခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ အိမ်လေးမှာ နှင်းဆီပန်းတွေ ပွင့်နေသလိုပဲ၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထားဖြူစင်မှုကလည်း ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို အေးမြစေခဲ့ပါတယ်။ နှင်း နားလည်သွားတာကတော့... "မလှဘူး စိတ်တော့ ကောင်းတယ်" ဆိုတဲ့ စကားဟာ အားနည်းချက် မဟုတ်ဘဲ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂုဏ်ပုဒ်ဖြစ်ကြောင်းပါပဲ။
"ရုပ်ရည်ဆိုတာ ခဏတာ ဆွဲဆောင်မှု ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ စိတ်ထားဆိုတာကတော့ တစ်သက်လုံးစာ တွယ်တာမှုပါပဲ။"