“မလုပ်စမ်းပါနဲ့ သမီးရယ်၊ နင်က တက္ကသိုလ်တက်နေတဲ့ကျောင်းသူပဲ၊ အခုဟာက ညဘက်ကြီး အပြင်ထွက်ပြီး အရက်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ရမယ်ဆိုတော့... အဘွားဖြင့် ရင်တုန်လိုက်တာအေ”
အဘွား၏ တုန်ရီနေသော အသံကို အမေက ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“အမေကလည်း အခုခေတ်က အရင်လို အရက်ဆိုင် မဟုတ်တော့ပါဘူး၊ သူတို့က ‘ဘား (Bar)’ လို့ ခေါ်တာ၊ ပြီးတော့ သမီးလုပ်မှာက ကောင်တာမှာ ငွေကိုင်မှာလေ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဟိုမှာ သူ့သူငယ်ချင်း ထွန်းထွန်းလည်း ရှိတာပဲ”
“ထွန်းထွန်းက ဘာအရေးလဲ၊ သူက ယောကျ်ားလေး၊ ကိုယ့်မြေးမလေးက မိန်းကလေး”
“မိန်းကလေးမို့လို့ ပိုလုပ်နိုင်တာပေါ့ အမေရဲ့၊ အခုခေတ်မှာ မိန်းကလေးတွေက လေယာဉ်မောင်းနေကြတာ၊ ကောင်တာမှာ ထိုင်တာ ဘာအရေးလဲ၊ ပြီးတော့ သမီး ကျောင်းလခကလည်း လိုသေးတယ်၊ အမေ့ဆေးဖိုးကလည်း ရှိသေးတယ်၊ ဒီအလုပ်က လစာကောင်းတယ်၊ ထမင်းလည်း ကျွေးတယ်၊ အမေတို့က မရှိရင်လည်း ညည်းနေကြတာပဲ”
အဘွားက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချကာ ဆိတ်ဆိတ်နေလိုက်တော့သည်။
နွယ်နီဦး တစ်အိမ်လုံးမှာ ပြဿနာတက်ရသည့် အကြောင်းရင်းက မြို့လယ်က နာမည်ကြီး "The Crystal" အမည်ရှိ နိုက်ကလပ်နှင့် ဘားတွင် အလုပ်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းကြောင့်ပင်။ နွယ်နီဦးတို့အိမ်တွင် အဖေမရှိတော့သည်မှာ ကြာပြီ။ အမေ၊ အဘွား၊ နှင့် အထက်တန်းကျောင်းသူ ညီမလေးတို့သာ ရှိသည်။ မိန်းမသားချည်း လေးဦး။ ရုန်းကန်ရသမျှသည် နွယ်နီဦး၏ ပုခုံးပေါ်တွင်သာ ရှိ၏။
နွယ်နီဦးသည် တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသူ။ သို့သော် မိသားစု စားဝတ်နေရေးက အကျပ်အတည်းဖြစ်လာသောအခါ ကျောင်းလခပေးရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့သူငယ်ချင်း ထွန်းထွန်းက Crystal ဘားတွင် Cashier (ငွေကိုင်) လိုနေကြောင်း၊ လစာအပြင် ‘Service Charge’ လည်း ရကြောင်း ပြောပြလာသည်။
“နွယ်နီ၊ နင်က ရုပ်လည်းရှိတယ်၊ စကားပြောလည်း ပြေပြစ်တယ်၊ ဒီအလုပ်က နင်နဲ့ ကွက်တိပဲ၊ ငါလည်း အထဲမှာ ဘာတန် (Barman) လုပ်နေတာပဲ၊ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့”
သို့သော် ဘားဆိုသည့် နေရာက မှန်သားနံရံတွေ၊ မီးရောင်စုံတွေနှင့် လှပသလောက်၊ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကလည်း ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
အလုပ်စဝင်သည့်နေ့မှာပင် နွယ်နီဦး နားလည်လိုက်သည်။ ငွေကိုင်ဆိုသော်လည်း ဖောက်သည်တွေကို ပြုံးပြရသည်။ စားပွဲထိုး မိန်းကလေးတွေကတော့ ပိုဆိုး၏။ သူတို့သည် ငွေပိုရရန်အတွက် ဖောက်သည်များ၏ လက်ကမ်းမှုကို ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲနေကြသည်။
“ဟဲ့ နွယ်နီ၊ နင်ကလည်း မျက်နှာက သံပြားကပ်ထားသလားပဲ၊ ပြုံးစမ်းပါဦး၊ ဟိုဘက် ဝိုင်းက လူကြီးတွေက နင့်ကို သဘောကျလို့တဲ့၊ ဒီမှာ... နင့်အတွက် ‘တစ်ပ် (Tip)’ ပေးလိုက်တယ်”
အလုပ်ဖော် စားပွဲထိုးမလေး ‘ဇူဇူး’ က ငွေစက္ကူအချို့ကို ကောင်တာပေါ် တင်ပေးရင်း ပြောသည်။ ဇူဇူးသည် အင်္ကျီကို ခပ်ဟိုက်ဟိုက်ဝတ်ကာ ဖောက်သည်များနှင့် ရောနှောနေတတ်သူ။
“ငါက ငွေကိုင်တာပဲ လုပ်တာလေ ဇူဇူး၊ ဧည့်သည်တွေနဲ့ ရောထိုင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး”
“အို... နင်ကလည်း အလုပ်သဘောပဲဟာ၊ တို့တွေက ဒီလိုပဲ ရုန်းကန်နေရတာပဲ၊ မာနတွေ စားလို့ရတာမှ မဟုတ်တာ၊ ကြည့်စမ်း... ငါ ဒီနေ့ရတဲ့ တစ်ပ်နဲ့တင် ငါ့မောင်လေးအတွက် ဖုန်းဝယ်ပေးလို့ ရပြီ”
နွယ်နီဦး စိတ်ပျက်သွားသည်။ လူတွေက ငွေအတွက် မိမိတို့၏ သိက္ခာကို အလဲအထပ် လုပ်နေကြရပါလား။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်လည်း အိမ်ပြန်လျှင် အမေ့ဆေးဖိုးနှင့် ညီမလေး ကျောင်းမုန့်ဖိုးအတွက် ထိုငွေတွေကိုပင် အားကိုးနေရသည်မဟုတ်ပါလား။
တစ်ညတွင်တော့ ပြဿနာက စတော့သည်။ အရက်မူးနေသော လူတစ်စုက ငွေလာရှင်းရင်း နွယ်နီဦး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ညီမလေးက လှလိုက်တာ၊ ဒီမှာ ငွေကိုင်နေတာထက် အစ်ကိုတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ရင် ပိုမရဘူးလား”
နွယ်နီဦး၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသက ထောင်းခနဲ ထသွားသည်။
“လက်ကို လွှတ်ပါ၊ ကျွန်မက ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ၊ လူဖျက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး”
“ဟားဟား... မာနက ကြီးလှချည်လား၊ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အလုပ်လုပ်နေပြီး ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ၊ မင်းတို့က ငွေပေးရင် ရတာပဲ မဟုတ်လား”
ထိုစကားသည် နွယ်နီဦး၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ဆိုင်လုံးရှိ လူများ၏ အကြည့်က သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။ ဇူဇူးတို့ကဲ့သို့သော သူများက ‘သည်းခံလိုက်ပါ’ ဟူသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကြသလို၊ သူဌေးကလည်း ‘ဧည့်သည်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့’ ဟူသော အမူအရာပြသည်။
နွယ်နီဦး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ငွေကိုင်စက်ကို ပိတ်ကာ နောက်ဖေးသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ထွန်းထွန်းက လိုက်လာပြီး...
“နွယ်နီ၊ နင်ကလည်းဟာ... ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့၊ အသားပဲ့ပါသွားတာ မှမဟုတ်တာ၊ သူတို့က မူးနေလို့ ပြောတာပါ၊ သည်းခံလိုက်ရင် ပြီးတာပဲကို”
နွယ်နီဦး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်သည်။ “ငါ့အသား မပဲ့ပေမဲ့ ငါ့သိက္ခာတွေ ပဲ့ကုန်ပြီ ထွန်းထွန်း၊ ငါတို့က ဆင်းရဲလို့ အလုပ်လုပ်တာ၊ အထင်သေးခံဖို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး”
နောက်တစ်နေ့တွင် နွယ်နီဦး အလုပ်မသွားတော့ပေ။ ညနေစောင်းတွင် ထွန်းထွန်း ရောက်လာပြီး လစာနှင့် အလုပ်ထွက်ခိုင်းသည့် သတင်းကို လာပေးသည်။
“နွယ်နီ၊ သူဌေးက နင့်ကို မခေါ်တော့ဘူးတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ့သူငယ်ချင်း ဖွင့်ထားတဲ့ ‘စတိုးဆိုင်’ တစ်ခုမှာ အလုပ်ရအောင် ပြောပေးမယ်၊ ဟိုမှာကတော့ ဒီလိုမျိုးတော့ မရှိဘူးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ လစာကတော့ နည်းနည်းနည်းလိမ့်မယ်”
နွယ်နီဦး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ငွေရွှင်သော Crystal ဘား၏ မီးရောင်စုံများထက်၊ လစာနည်းသော်လည်း စိတ်အေးရမည့် စတိုးဆိုင်လေးက သူ့အတွက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိမည်ဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။
အမေက ဘေးနားကနေ သက်ပြင်းချရင်း မေးသည်။ “သမီး... အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီလား”
“ဟုတ်တယ် အမေ၊ သမီး နောက်အလုပ်တစ်ခု ပြောင်းလုပ်မယ်၊ လစာတော့ နည်းမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သမီး စိတ်ချမ်းသာရမယ်၊ လူဆိုတာ ဗိုက်ဝဖို့တင် မဟုတ်ဘူး အမေ၊ ရင်ဘတ်ထဲက မာနလေးလည်း အသက်ရှူဖို့ လိုတယ်မဟုတ်လား”
အမေက နွယ်နီဦး၏ ပုခုံးလေးကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင်တော့ မိုးဖွဲဖွဲလေးများ စတင်ရွာသွန်းနေပြီး၊ လမ်းဘေးက ပန်းရိုင်းလေးများသည် မိုးရေထဲတွင် ခေါင်းမော့ကာ ပွင့်လန်းနေကြလေတော့သည်။