သူဌေးဝါဒ (၂၀)(စ/ဆုံး)
——————–
ထိုနှစ်က ရေအလွန်ကြီးသောနှစ်ဖြစ်သည်။ မိုးကလည်းကြီးသည်။ အိမ်မိုးရန် တောင်ထန်းဖိုးငွေမတတ် နိုင်သေးသဖြင့် အမိုးပေါက်တွေကိုဖာထေးကာ စာအုပ်တွေကို ဟိုရွှေ့ သည်ရွှေ့နေရသည်။ ထိုကြားထဲရေက တက်လာသည်။ ကျွန်တော်နေသည့်ရပ်ကွက်ကအမြင့်ပိုင်းတွင်ရှိနေသဖြင့် ရေမရောက်နိုင်သေး။
ကျွန်တော်တာဝန်ကျရာ မူလတန်းကျောင်းလေးသည်ပင် ရေမြုပ်သွားသည်။ နှစ်ထပ်ကျောင်းကြီးမှာ အောက်ထပ်မြုပ်တော့မည်။ စာသင်ဘောတွေ၊ ခုံတွေကို အပေါ်ထပ်ကို ရွှေ့ကြရသည်။ ရပ်ကွက်ထဲတွင်လည်း ရေများဝင်ပြီး အိမ်တွေ မြုပ်နေသောကြောင့် လူတွေ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို အပြောင်းအရွှေ့ လုပ်နေရသည်။
ကိုယ့်အပူနှင့်ကိုယ် ကျွန်တော့်ကျောင်းဘက်ကို လာရောက်ကူညီနိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် ကျွန်တော်နှင့် အထွေထွေ လုပ်သား နှစ်ယောက်တည်း ခုံတွေကိုထမ်းပြီး ကျောင်းအပေါ်ထပ်ကိုတင်နေစဉ် ဦးလေးသိန်းက လှေတစ်စင်းနှင့် ရောက်လာသည်။
“ဆရာ … တစ်ယောက်တည်း လုပ်နေရသလား”
“ကိုစိုးသိန်းလည်းရှိပါတယ်”
“ကျွန်တော့် အလုပ်သမားတွေ လွှတ်ပေးရမလား”
“နေပါ ဦးလေးသိန်းရယ် … ပြီးတော့မှာပါ။ ဒါနဲ့ ရေတွေ မိုးတွေနဲ့ ဘယ်ကိုလာတာလဲ”
“ကျွန်တော့် ဆေးလိပ်ခုံက ဆေးလိပ်သမတွေရဲ့အိမ်တွေ အခြေအနေလိုက်ကြည့်တာ”
“အားလုံး ရေနစ်ကုန်ပြီ ဦးလေးသိန်းရေ”
“ဟုတ်တယ်ဆရာရေ … ဒါနဲ့ ဆရာပြန်ရင် ကျွန်တော့်အိမ်ကို ဝင်လာပါဦးလား … ကျွန်တော် ဆရာနဲ့ တိုင်ပင်စရာ ရှိလို့”
“ဝင်ခဲ့မယ်လေ ဦးလေးသိန်း”
ကျွန်တော်နှင့် ကျောင်းလုပ်သား ကိုစိုးသိန်းတို့ အောက်ထပ်မှ သိမ်းဆည်းစရာတွေကို သိမ်းပြီးနောက် ကျွန်တော်က ရေပြင်ကျယ်ကြီးထဲမှာပင် လက်ပစ်ကူးကာ ရေချိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝတ်ခြောက် တွေကို လဲပြီး ဦးလေးသိန်း ဆေးလိပ်ခုံကို လှေတစ်စင်းငှားကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဦးလေးသိန်းက မှာထားသဖြင့် သူ့ခြံစောင့်က ကျွန်တော့်ကို ဦးလေးသိန်းတိုက် အပေါ်ထပ်ကို ခေါ်သွားသည်။
“လာ … ဆရာရေ … ဆရာလာမယ်ပြောတယ်”
ဦးလေးသိန်း ဇနီးဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ကိုကြိုဆိုပြီး ဧည့်ခန်းတွင်ထိုင်ခိုင်းသည်။
“ဦးလေးသိန်းရောအဒေါ်”
“အဲဒီမှာလေ … မိုးထဲလေထဲက ပြန်လာပြီး ဖျားချင်သလိုလိုဆိုပြီးတော့ ဆေးသောက်ပြီး ဝင်အိပ်နေလေရဲ့။ ဆရာလာရင် နှိုးဖို့ပြောထားတယ်”
“အို မနှိုးပါနဲ့ … ကျွန်တော်နောက်မှလာခဲ့မယ်”
“ကျွန်တော် နိုးနေပါပြီဆရာ”
ဦးလေးသိန်းက အခန်းထဲက ထွက်လာသည်။
“ငါ့ကို ကော်ဖီပူပူလေးတစ်ခွက်လောက် … ဆရာရော ဘာသောက်မလဲ”
“မသောက်တော့ဘူးဦးလေးသိန်း … ထမင်းစားချိန်နီးနေလို့။ ကျွန်တော့်ကိုခေါ်တာ ဘာကိစ္စလဲ”
“ဒီလိုဆရာရေ … ကျွန်တော့်ဆေးလိပ်ခုံက လုပ်သားတွေ သိပ်ဒုက္ခရောက်နေကြတယ်။ စားစရာ ဆန်လိုတယ်။ အဲဒါ ဆရာ့ကျောင်းကနေ ဆန်ဝေပေးလို့ ဖြစ်မလား။ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာကလည်း ခြေချစရာတောင်မရှိဘူး”
“ဦးလေးသိန်းက ဆန်ဘယ်လောက်တောင်ဝေမှာလဲဗျ”
“ကျွန်တော့် ဆေးလိပ်သမတွေသာမက တစ်ရပ်ကွက်လုံးကိုဝေမယ်ဗျာ။ အဲဒါ ပထမဆုံး ဆန်အိတ်တွေ ထားဖို့နဲ့ စောင့်ရှောက်ဖို့က ဆရာ့ကျောင်းပဲ မျက်စိထဲမြင်တယ်။ လုံခြုံတယ်ထင်လို့ပါ။ နောက်ပြီး ဝေတဲ့ကိစ္စမှာလည်း ဆရာ့ကို ကူညီစေ့ချင်တယ်။ ကျွန်တော်က ပေါင် ၁၁၀ အိတ် ၅၀ လောက် လှူဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်”
“ဟာ အများကြီးပဲ”
“ဟုတ်တယ်ဆရာ … ကျွန်တော် ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေအတွက် ဆိုပြီးတော့ အစိုးရဆီကနေလျှောက်ထားတာ။ ခုတော့ ရေဘေးအတွက်လှူလိုက်တော့မယ်”
“ကောင်းတယ်ဗျာ … ဒါနဲ့ ဘယ်သူတွေကို လှူပေးရမလဲ”
“ကျွန်တော် ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲကို ရောက်ခဲ့ပြီးပြီ။ အိမ်ထောင်စုတွေကို စာရင်းလိုက်ကောက်ကြည့်လိုက်တာ ၆၀ လောက်ရှိမယ်။ ဒါက ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ရောက်လာတာတွေ။ ဆရာ့ကို ကူညီစေ့ချင်တာက ကျွန်တော်လည်း နေမကောင်းတော့ ကုန်သွယ်ရေး ဂိုဒေါင်ကနေ ဆန်ထုတ်တာကအစ၊ ကျောင်းပေါ် ရောက်အောင်သယ်ပြီး … နောက်ဆုံး ဝေတဲ့အထိက ဆရာကပဲ ဦးဆောင်ပြီး လုပ်ပေးစေချင်တာပါ”
“လုပ်ပေးရမှာပေါ့ဗျာ … အပိုင်းထဲက ဒုက္ခရောက်နေတဲ့သူတွေကလည်း ကျွန်တော့်ကျောင်းက ကလေး တွေရော သူတို့ မိဘတွေရောလေ … ကျွန်တော် ကူညီမယ်”
“ဝမ်းသာတယ်ဆရာ … ကျွန်တော် နေမကောင်းလို့ပါ။ ပြီးတော့ ရပ်ကွက်လူကြီးတွေ လက်ထဲကို ဝကွက်ပြီး အပ်လိုက်ဖို့ဆိုတာလည်း အရှင်းဆုံးပြောရရင် မယုံဘူးဗျ”
“ကျွန်တော် ဝေတဲ့အခါကျရင် သူတို့မပါလို့ မဖြစ်ဘူး ဦးလေးသိန်း”
“ဆရာ့ကိုကျတော့ အားလုံးက ကြည်ညိုလေးစားကြတယ်လေ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်စကားထက် ဆရာ့စကားကို ပိုပြီး အလေးထားကြတာ”
“အဲဒီလောက်ကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူးဗျာ”
ဦးလေးသိန်းက စားပွဲပေါတင်ထားသော ဖိုင်တွဲကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြေစာ ဘောင်ချာများကို ထုတ်လိုက်သည်။ ကုန်သွယ်ရေးမှ ဆန်ခွဲတမ်း အိတ် ၅၀ ရောင်းချပေးရန် ထောက်ခံစာတွေ၊ ပြေစာတွေ အပြည့်အစုံရပြီးဖြစ် သည်။
“ဆရာ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးရမှာက ဒီဘောင်ချာထဲမှာ ပါတဲ့အတိုင်း ဘဏ်မှာ ငွေသွားသွင်းပေးဖို့ပဲ။ ငွေသွင်းပြီးရင် ဘဏ်ကချလံယူပြီးတော့ ရဲတံခွန်ရုံရှေ့က ကုန်သွယ်ရေးရုံးမှာ ဘောင်ချာတစ်ခါ ထပ်ဖြတ်ရဦး မယ်။ အဲဒီက ဘယ်စက်မှာထုတ်ရမယ်ဆိုပြီး ချပေးလိမ့်မယ်”
“ကျွန်တော် ကျောင်းအတွက် ဆန်ထုတ်ဖူးပါတယ်။ အဲဒီ အစီအစဉ်တွေကို လုပ်နိုင်ပါတယ်”
ဦးလေးသိန်းက စာရွက်စာတမ်းတွေ အပြည့်အစုံ ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပြီးနောက်
“ဒါက ဘဏ်မှာ သွင်းရမယ့်ငွေတွေဆရာ”
ကျွန်တော်က ဘောင်ချာထဲက ငွေသားအတိုင်း ဦးလေးသိန်းပေးသည့် ငွေပမာဏ ကိုက်ညီမှု ရှိ၊ မရှိကို သားရေကွင်းနှင့်စည်းထားသည့် အထပ်တွေအားဖြေကာ တစ်ရွက်ချင်းရေတွက်စစ်ဆေးရန်ပြင်လိုက်သည်။ ဦးလေးသိန်းသည် တိကျသူဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော်က ငွေရေးကြေးရေး ကိစ္စဖြစ်နေသဖြင့်
“ဦးလေးသိန်း ကျွန်တော် စစ်ကြည့်မယ်နော်”
“စစ်ပါ … စစ်ပါ”
ဦးလေးသိန်းက ပြုံးပြီးပြောသည်။
ကျွန်တော်က ငွေများကို ရေတွက်ပြီးနောက် ဘောင်ချာထဲက အရေအတွက်နှင့် ကိုက်ညီသဖြင့် သားရေးကွင်းတွေနှင့် ငွေတွေကို ဘောင်ချာတွေနှင် ပြန်ပတ်ကာ လွယ်အိတ်ထဲထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်
“ဒါပဲ မဟုတ်လား ဦးလေးသိန်း … ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်”
“ဆရာ … နေပါဦး”
“ဘာကိစ္စရှိသေးလို့လဲ”
“ဆရာ မနက်ဖြန် ဘဏ်ကိုသွားရမယ်နော်”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ဘာနဲ့သွားမလဲ”
“ကျွန်တော့်မှာ စက်ဘီးရှိတယ်လေ … စက်ဘီးနဲ့ သွားမှာပေါ့”
“ဟုတ်ပြီ … ဘဏ်ကို စက်ဘီးနဲ့ သွားလို့ရတယ်။ ကုန်သွယ်ရေးရုံးကို စက်ဘီးနဲ့ သွားလို့ရတယ်။ နောက်ဆုံး ဆန်စက်ကလည်း ဆရာ စက်ဘီးနဲ့ သွားလို့ရတယ်။ ကဲဗျာ ဆန်အိတ်တွေ ထုတ်လာပါပြီတဲ့။ ဆရာ စက်ဘီးနဲ့ တစ်အိတ်ချင်း ကျောင်းကို ရွှေ့မလို့လား”
“ဟာ အိတ် ၅၀ လုံးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့ခင်ဗျာ။ ဒီနီးနီးနားနား ဆန်စက်က ဆန်ကို ထုတ်ရရင်တော် သေးတယ်။ ပိုလန်ဂိုဒေါင်ကဆိုရင် ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ”
“အဲဒါကို ပြောချင်တာ။ နောက်ပြီး ဘဏ်ကိစ္စ၊ ရုံးကိစ္စတွေက ခုဝင်၊ ခုပြီး မယ်လို့ထင်သလား။ ဆရာ ကံကောင်းမှ နေ့ချင်းပြီးမှာ။ နေ့လယ်စာ စားဖို့ကိစ္စ”
“ရပါတယ် ဦးလေးသိန်းရာ”
“ရပါတယ်မလုပ်နဲ့ … ဆန်ထုတ်ရင် ဂိုဒေါင်ကထုတ်ထုတ်၊ ဆန်စက်ကထုတ်ထုတ် အလုပ်သမားခရှိတယ်။ သယ်ယူဖို့ ကားခတွေရှိတယ်။ ဒီရောက်ရင် လှေနဲ့ အလုပ်သမားနဲ့ ကျောင်းပေါ်ရောက်အောင်တင်ရမှာ ဆရာ တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်သလား”
“မလုပ်နိုင်ပါဘူး”
“ဆရာ လုပ်နိုင်လည်း မလုပ်ရပါဘူး။ နေရာတိုင်း သူ့အတိုင်းအတာနဲ့သူ ပေးရမှာတွေရှိတယ်။ ကုန်ကျရမှာ တွေရှိတယ်။ ခရီးစရိတ်တွေရှိတယ်။ ဒါတွေက ဆရာစိုက်စရာမှ မလိုတာ။ ကျွန်တော်လှူမယ်ဆိုကတည်းက ဒါတွေကို တွက်ပြီးသား။ ရော့ပါဆရာ … ဒါငွေက ဆရာကုန်ကျနိုင်မယ့် စရိတ်တွေအားလုံးအတွက် ငွေတွေပါ”
ဦးလေးသိန်းက ကျွန်တော့်ကို သားရေကွင်းနှင့်စည်းထားသည့် ငွေတစ်ထပ်ကို နောက်ထပ်ထုတ်ပေးသည်။
“အများကြီးပဲ ဦးလေးသိန်း”
“ဆရာ့ကို အားလုံး လွှဲလိုက်ပြီဗျာ … လိုတဲ့နေရာ လိုတာကိုသုံးပါ။ ကျွန်တော့်ကို ပြန်တိုင်ပင်စရာ မလိုဘူး”
ကျွန်တော် နောက်တစ်နေ့တွင် ဆန်ထုတ်ဝေရေးကိစ္စတွေကို စတင်လှုပ်ရှားသည်။
ဌာနဆိုင်ရာများနှင့် ဆက်ဆံရသည်မှာ ဘဏ်ကတည်းက စိတ်ပျက်စရာတွေဖြစ်သည်။ ဘဏ်ဖွင့်ကတည်းက ငွေသွင်းရန်စောင့်လိုက်သည်မှာ နေ့လယ်မှ ကိစ္စပြီးသည်။
ကုန်သွယ်ရေးရောက်တော့လည်း ဆန်ကောင်းရရေး လာဘ်ထိုးရပြန်သည်။ ငစိန်ဆန်အစား ကောက်သွယ် ဆန်ရရေးအတွက် မန်နေဂျာနှင့်ဝင်တွေ့ပြီး ပြောလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံး “ပုပ်မလေး” နည်းဖြင့် အားလုံး ပြေလည်သွားသည်။ ဆန်စက်ကိုသွားထုတ်တော့ ညနေ ၅ နာရီထိုးနေပြီဖြစ်သဖြင့် ထုတ်မရတော့။
နောက်တစ်နေ့ ကားငှားပြီးသွားထုတ်သည့် အခါတွင်လည်း တီအီးတွေပေါ်ကို အစိုးရခွဲတမ်းတွေ တင်နေသည် ဆိုကာ ကျွန်တော့် ဆန်အိတ် ၅၀ ကို မထုတ်ပေးသေးပဲ ကပ်ထားသည်။ အလုပ်သမားခေါင်းတစ်ယောက်နှင့် ရင်းနှီးသဖြင့် သူ့ကိုသွားကပ်ပြောကာ ဆန်စက်စာရေးနှင့်ပေါင်းပြီး ကိုယ့် ဆန်အိတ် ၅၀ ကို ထုတ်ပေးရန် လုပ်ရသည်။ ရိုးရိုးမရ သူလည်း “ပုပ်မလေး” လိုင်းနှင့် သွားရပြန်သည်။
ဆန်ကိုလည်း အိတ်မပေါက်ကောင်းကောင်းရနိုင်ရန် ဂိုဒေါင်စောင့်ကို “ပုပ်မလေး” ရပြန်သည်။
ညနေ ၃ နာရီလောက်မှ ဆန်ထုတ်လာပြီး ကျောင်းကိုရွှေ့ရန်လုပ်သည့်အခါတွင် ရပ်ကွက်လူကြီးတွေနှင့် စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း လှေတွေ၊ လုပ်အားပေးတွေနှင့် ဆန်တွေကို ကျောင်းပေါ်ရွှေ့ရပြန်သည်။ ညမိုးချုပ်မှ အလုပ်ပြီးသည်။
ညမိုးချုပ်တော့လည်း ကျောင်းတွင် ဆန်အိတ်တွေကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့ရန် စိတ်မချသဖြင့် ကျောင်းစောင့်နှင့် ညအိပ်စောင့်ရင်း ရပ်ကွက်လူကြီးကပေးသည့် လူဦးရေစာရင်းနှင့် ဆန်ကို ခွဲတမ်းချရပြန်သည်။ မိုးလင်းခါနီး လောက်မှ စာရင်းပြီးသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက် ၇ နာရီလောက်ကတည်းက ဆန်ဝေလိုက်သည်မှာ နေ့လယ် ၁ နာရီထိုးမှ ပြီးတော့သည်။ ညကတည်းက ညစာလွတ်ပြီး ဆန်တွေအားလုံးကုန်မှ ထမင်းထွက်စားရသည်။
ဆန်အိတ်တွေက အပေါင်ငွေတင်ထားခဲ့ရသဖြင့် ဆန်စက်ကို ပြန်ပို့ရသည်။ စရိတ်ထပ်ကုန်သည်။
ညနေစောင်းသော် ကျွန်တော်လည်း လူပန်း စိတ်ပန်းနှင့် ဦးလေးသိန်းထံ ထွက်လာသည်။
ဦးလေးသိန်းက ကျွန်တော့်ကို အပြုံးနှင့် ဆီးကြိုသည်။
“ဘယ့်နှယ်ဆရာ … တော်တော်လေးမှ ပင်ပန်းသွားသလား”
“မပြောပါနဲ့တော့ဗျာ … ဦးလေးသိန်းကို အားလုံးကိစ္စတွေပြီးသွားကြောင်း လာပြောတာ။ ဒီမှာ ဘောင်ချာတွေ၊ ပြေစာတွေ၊ ကုန်စရိတ်စုစုပေါင်း စာရင်း။ ဟောဒီမှာ ပိုငွေ”
“ဆရာ … ကျွန်တော်က ဆရာလိုက်လုပ်ရတဲ့ကိစ္စတွေအတွက် ကုန်ကျမှာကို မတွက်ထားဘူးထင်သလား”
“မထင်ပါဘူး … ဦးလေးသိန်းက စနစ်ရှိသူပဲ”
“အဲဒီ ပိုငွေဆိုတာ ရှိကို မရှိရဘူးဆရာ … ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လူယုံ မန်နေဂျာကို ခိုင်းရင်တောင် လိုငွေဆိုပြီး စာရင်းတင်တာ။ ဆရာ့ကျမှ ပိုရတယ်လို့”
“ပိုတာ ပိုလို့ပေါ့ဦးလေးသိန်းရယ်”
“ဆရာ ယူသွားပါ … ကျွန်တော့်ကို ပြန်မပေးနေပါနဲ့။ ကျွန်တော်က ကိစ္စအပြတ် လှူတာပါ”
“ဦးလေးသိန်းကို လေးစားပါတယ်။ ခင်မင်တာ တစ်ပိုင်းပါ။ အလုပ်က တစ်ပိုင်းပါ။ သူများလှူတဲ့အထဲ လုပ်အားပါဝင်ခွင့်ရတာ နည်းတဲ့ ကုသိုလ်မဟုတ်ပါဘူး။ ကျန်တာ ကျွန်တော့်အတွက် မလိုပါဘူး”
ကျွန်တော်က အပြတ်ပြောကာ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ ဦးလေးသိန်းက လက်ပိုက်ပြီး ပြုံးကာ ကျန်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်အမိုးက မလုံသဖြင့် ရေတွေယိုကာ စာအုပ်တွေ စိုကုန်သည်။ ညကြီးမင်းကြီး တောင်ထန်းပေါက်တွေကို အောက်မှ ဖက်ထိုးကာ ဖာရသေးသည်။ ထိုညတွင်မှ ကျွန်တော် စိတ်ချလက်ချ အိပ်ရတော့သည်။ မိုးကလည်း ပါးပြီး ရေကလည်း ကျသွားပြီ။
နောက်တစ်နေ့ ကျွန်တော် အိပ်ရာကမနိုးမီ
“ဆရာ … ဆရာ” ဟု အော်သံကြားရသဖြင့် အိမ်ပြင်ကို ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကုန်တင်ကားကြီးနှင့် တောင်ထန်းတွေကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
“ဘာတွေလဲဗျ”
“ဆရာ့အိမ်ကို တောင်ထန်းတွေ လာချတာ”
“ကျွန်တော် မမှာထားပါဘူး”
“ဦးသိန်းက ပို့ခိုင်းလိုက်တာခင်ဗျ”
မကြာမီ ဦးလေးသိန်း လွှတ်လိုက်သော လူ ၅ ယောက် ရောက်လာသည်။ သူတို့က ကျွန်တော့် အိမ်အမိုးကို ဖျက်ချပြီး တောင်ထန်းအသစ်တွေနှင့် မိုးပေးသွားသည်။
အိမ်မိုးပြီးသော် အမှိုက်တွေပါ ရှင်းပေးပြီးမှ ပြန်သွားသည်။
ကျွန်တော် နွေကတည်းက အိမ်မိုးချင်နေသည်။ ပိုက်ဆံ မတတ်နိုင်သဖြင့် ထားလိုက်ရသော အိမ်အမိုးမှာ ယခုတော့ အမိုးသစ်လေးဖြစ်သွားသည်။
နောက်ပိုင်း ဦးလေးသိန်းနှင့်ကျွန်တော်တွေ့တော့
“ဦးလေးသိန်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ” ဟုပြောလိုက်မိသည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ရင်း
“ဘာကိုလဲဆရာ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
တင်ညွန့်
၂၁.၂.၂၀၂၅