ချိုမြိန်သော လှည့်ကွက်

ကျွန်မအမည်က မေသက်။ ကျွန်မတို့အိမ်ထောင်သက် (၃) နှစ် ပြည့်တော့မည့်အချိန်၊ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆူညံလှတဲ့ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုထဲမှာ ကျွန်မတို့ နေထိုင်ကြပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသားကတော့ ကိုမင်းခန့် တဲ့။

လက်မထပ်ခင်ကတော့ သူဟာ ကျွန်မအလိုကို အမြဲလိုက်၊ ကျွန်မ ဘာပြောပြော အပြုံးမပျက် နားထောင်ပေးခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး (၂) နှစ်ကျော်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက ပြောင်းပြန်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူဟာ အရင်ကလို ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်တော့သလိုပဲ။ အလုပ်ကပြန်လာရင်လည်း နှုတ်ဆက်စကား တစ်ခွန်းတောင် မပြောဘဲ ဆိုဖာပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်ပြီး ဖုန်းပဲကြည့်နေတတ်တယ်။

ကျွန်မက တစ်နေ့တာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ပြောပြချင်ပေမဲ့ သူကတော့ "မေသက်ရာ... ကိုယ် ပင်ပန်းလာလို့ ခဏလေး အေးအေးဆေးဆေး နေပါရစေဦး" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲကစကားလုံးတွေကို တစ်ဆို့သွားစေတာ ခဏခဏပါပဲ။

မာမာအေးရဲ့ "ယုံတမ်းစကား" သီချင်းထဲကလိုပဲ... မရခင်ကတော့ ထိပ်ပေါ်တင်ထားပြီး၊ ရပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ဖျာလိုပဲ နင်းခြေခံနေရသလို ခံစားချက်မျိုး ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေက အထွတ်အအိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် စာတစ်စောင်

ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ဒီလို ဂရုမစိုက်တဲ့သူနဲ့ ဆက်ပေါင်းနေမယ့်အစား တစ်ယောက်တည်းပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေတော့မယ်လို့ပေါ့။ ဒါကြောင့် စားပွဲပေါ်က စာအုပ်ဖြူတစ်ရွက်ကို ဖြဲယူပြီး စာတစ်စောင် ရေးလိုက်ပါတယ်။

မောင်...

ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ် စိတ်ကုန်သွားပြီ။ ရှင့်ဘေးနားမှာ နေရတာ ကျွန်မအတွက် ဘာမှ စိတ်ချမ်းသာမှု မရှိတော့ဘူး။ ရှင်က ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်လို့တောင် မမြင်တော့သလိုပဲ။ အမြဲတမ်း ရှင့်ရဲ့ အလုပ်နဲ့ ရှင့်ရဲ့ ဖုန်းကိုပဲ အဖော်လုပ်နေတော့ ကျွန်မ ထွက်သွားတာကပဲ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ လိုက်မရှာပါနဲ့တော့။ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။

စာကို ရေးပြီး စားပွဲပေါ်တင်ထားလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့က တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကိုမင်းခန့် ပြန်လာပြီ။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကမူးရှူးထိုးနဲ့ ကုတင်အောက်ကို တိုးဝင်ပြီး ပုန်းနေလိုက်မိတယ်။ သူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို ချောင်းကြည့်ချင်လို့ပါ။

မထင်မှတ်ထားသော တုံ့ပြန်မှု

ကိုမင်းခန့် အခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။ စားပွဲပေါ်က စာကို မြင်တော့ သူ ခဏ ငြိမ်သွားပါတယ်။ စာကို ဖတ်နေရင်းနဲ့ သူ့ဆီကနေ ရယ်သံသဲ့သဲ့ ထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့...

"ဟေး... လွတ်လပ်ပြီကွ! နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒီမိန်းမကြီး ထွက်သွားပြီဟေ့!" လို့ ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်ပါလေရော။

ကျွန်မ ကုတင်အောက်မှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းသွားတယ်။ သူ ဒီလောက်တောင် ကျွန်မကို စိတ်ကုန်နေတာလား။ ပြီးတော့ သူ ဖုန်းထုတ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆက်လိုက်တယ်။

"ဟဲလို... ဇော်ကြီးလား။ ဟေ့ကောင် ရပြီဟေ့။ ငါ့အိမ်က ကောင်မကြီး ထွက်သွားပြီ။ မင်းတို့ကို ငါ ပြောထားတဲ့အတိုင်း ဒီည လာခဲ့ကြတော့။ အေး... မုန့်တွေ၊ ဘီယာတွေ အစုံဝယ်ခဲ့။ ငါတို့ ဒီည တစ်ညလုံး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကဲကြမယ်။ သူက ငါ့ကို စိတ်ကုန်လို့ ထွက်သွားတာတဲ့လေ... ငါက သူ့ကို စိတ်ကုန်နေတာ ကြာလှပြီ။ လိုက်မရှာနဲ့တဲ့... လိုက်ရှာဖို့ နေနေသာသာ အထုတ်တွေပါ ကားဂိတ်အထိ လိုက်ပို့ပေးချင်သေးတာ။ ကဲ... လာခဲ့တော့။ ငါ ခဏနေရင် အပြင်ထွက်ပြီး စားစရာတွေ ထပ်ဝယ်ထားလိုက်မယ်။"

သူ ဖုန်းချလိုက်ပြီး စာရွက်ပေါ်မှာ တစ်ခုခု ထပ်ရေးလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ လေချွန်ရင်း အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားပါတော့တယ်။

အမှန်တရားနှင့် အလှည့်အပြောင်း

ကျွန်မ ကုတင်အောက်ကနေ ငိုရင်း ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက ဒီလောက်တောင် ပျက်စီးနေပြီလား။ သူ ရေးခဲ့တဲ့ စာကို သွားကြည့်လိုက်တော့...

မိန်းမရေ...

ပုန်းမယ်ဆိုလည်း ခြေထောက်တွေကို လုံအောင်ထားဦးမှပေါ့။ အခန်းထဲ ဝင်လာကတည်းက ကုတင်အောက်က မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို မြင်နေရတာ။ မင်းကို စချင်လို့ ဖုန်းထဲမှာ ဇော်ကြီးနဲ့ လျှောက်ပြောနေတာပါ။

အပြင်ကို အချိုရည်နဲ့ မုန့်သွားဝယ်ဦးမယ်။ ပြန်လာရင် ထမင်းအတူတူ စားမယ်နော်။ မင်းမရှိရင် မောင့်ဘဝက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ စိတ်ကောက်မနေနဲ့တော့... ပြန်လာရင် အံ့သြစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်နော်။

ကျွန်မ စာကို ဖတ်ပြီး ရှက်လည်းရှက်၊ ဝမ်းလည်းသာသွားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ချက်ချင်းပဲ မျက်ရည်တွေကို သုတ်၊ ဟင်းတွေကို ပြန်နွှေးပြီး သူအကြိုက်ဆုံး အဝတ်အစားလေးကို လဲကာ အလှပြင်ထားလိုက်တယ်။

ခဏကြာတော့ အိမ်ရှေ့က ခေါင်းလောင်းသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ "တင်းတောင်... တင်းတောင်..."

"ဒီလူကလည်း... အိမ်ထဲဝင်ဖို့ ခေါင်းလောင်းတောင် တီးနေရသေးတယ်" လို့ တွေးရင်း ကျွန်မ အပြေးလေး သွားဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တံခါးဝမှာ တွေ့လိုက်ရတာက ကိုမင်းခန့် မဟုတ်ဘဲ ဘေးအိမ်က အန်တီကြီး ဖြစ်နေတယ်။

"မေသက်... မေသက်... မင်းခန့် လမ်းထိပ်မှာ ကားတိုက်လို့တဲ့ဟဲ့။ လူတွေ ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ မြန်မြန် လာခဲ့ဦး!"

ကျွန်မ ရင်ထဲ ဗုန်းဗုန်းလဲသွားသလိုပဲ။ ဖိနပ်တောင် မပါဘဲ တိုက်ပေါ်ကနေ အော်ငိုရင်း ပြေးဆင်းသွားမိတယ်။ လမ်းထိပ် ရောက်ခါနီးမှာတော့ လူအုပ်ကြားထဲကနေ လက်ထဲမှာ နှင်းဆီပန်းစည်းကြီး ကိုင်ထားတဲ့ ကိုမင်းခန့် ထွက်လာပါတယ်။

"Happy 3rd Anniversary ပါ မိန်းမရေ! မင်းကို Surprise လုပ်မလို့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အကုန် တိုင်ပင်ထားတာ။"

သူ့ရဲ့ ပြုံးစစ မျက်နှာကို မြင်မှ ကျွန်မ ဒေါသတွေ၊ အချစ်တွေ ရောပြွမ်းပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်မိပါတော့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိုးဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အမှတ်တရ နေ့လေးပါပဲ။