နေဝင်ချိန်မှသိလိုက်ရတယ်အမေ
ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ပ်တော့ပ် (Laptop) စခရင်ပေါ်မှာ အလုပ်တွေက ပြည့်နှက်နေတုန်း ဖုန်းတုန်ခါသံ ထွက်လာတယ်။ ကြည့်လိုက်တော့ "အမေ" တဲ့။
"ဟူး... နောက်မှပဲ ပြန်ခေါ်တော့မယ်။ အခု အရေးကြီးတဲ့ Report ရေးနေတာ" ဆိုပြီး ဖုန်းကို မှောက်ထားလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ "အမေကတော့ အမြဲတမ်း အိမ်မှာ ရှိနေမှာပဲ၊ ခဏနေမှ ပြန်ခေါ်လည်း ဖြစ်တာပဲ" လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွေးခဲ့မိတာ။
ကျွန်တော့်အမေ နာမည်က ဒေါ်အေးမြ။ နာမည်နဲ့လိုက်အောင်ပဲ အေးချမ်းတဲ့သူပါ။ အမေက ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်ရင် ထွေထွေထူးထူး ဘာမှမပြောတတ်ဘူး။ "သား... ထမင်းစားပြီးပြီလား"၊ "အလုပ်တွေ အရမ်းမပင်ပန်းစေနဲ့ဦး"၊ "နေကောင်းအောင်နေနော်" ဆိုတဲ့ စကားလေးတွေပဲ အမြဲပြောတတ်တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒီစကားတွေကို နားထောင်ရတာ ရိုးအီနေပြီလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။
ညနက်မှ အလုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါ အမေ့ဆီ ဖုန်းပြန်ခေါ်ဖို့ ကျွန်တော် မေ့သွားခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့၊ နောက်နှစ်ရက်... အလုပ်တွေကြားမှာ နစ်မွန်းနေရင်း အမေ့ဆီက ဖုန်းဝင်မလာတော့တာကိုတောင် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
တစ်ပတ်အကြာမှာတော့... ရွာက ဦးလေးဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ "မင်းခန့်... မင်းအမေ ဆေးရုံမှာ။ သတိမရတော့ဘူး။ အမြန်ပြန်လာခဲ့တော့။"
ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ ကားကို အရှိန်ကုန်မောင်းပြီး ရွာကို ပြန်ခဲ့တယ်။ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေနဲ့ အသက်ရှူနေရတဲ့ အမေ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက အပိုင်းပိုင်းအစအန ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အမေ့ရဲ့ လက်ကလေးတွေက ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က မှတ်မိခဲ့တဲ့ နူးညံ့မှုမျိုး မရှိတော့ဘဲ ကြမ်းတမ်းပြီး အေးစက်နေပြီ။
"အမေ... သား ပြန်လာပြီလေ။ အမေ... သားကို ကြည့်ဦး"
ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ အော်ခေါ်နေပါစေ၊ အမေကတော့ မျက်လုံးလေး မှိတ်ထားတုန်းပဲ။ အဲ့ဒီညမှာပဲ အမေ ကျွန်တော့်ကို ထာဝရ နှုတ်ဆက်သွားခဲ့တယ်။
အမေ့ရဲ့ဈာပနပြီးလို့ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ၊ အမေ့ရဲ့ ခေါင်းအုံးဘေးက ဖုန်းလေးကို ကျွန်တော် ကောက်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ ခေါ်ဆိုမှုမှတ်တမ်း (Call Log) ထဲမှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ခေါ်ထားတဲ့ မှတ်တမ်းပေါင်းများစွာ...။
ကျွန်တော် ဖုန်းရဲ့ Voice Message ထဲက အသံဖိုင်တစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော် ဖုန်းမကိုင်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီနေ့က အမေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အသံလေးပါ။
"သားလေး... အမေ ဒီနေ့ ရင်ဘတ်ထဲက နည်းနည်းအောင့်နေလို့။ သား အလုပ်ရှုပ်နေမှာ စိုးလို့ အမေ အကြာကြီး မပြောတော့ပါဘူး။ သားကို သတိရတယ်လို့ ပြောချင်တာပါ။ သားအတွက် အမေ ဆုတောင်းပေးနေတယ်နော်။"
အသံဖိုင်လေး ဆုံးသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် အသံကုန်ဟစ်ပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ "အလုပ်" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်က အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်စကားလေးကိုတောင် မကြားနိုင်အောင် ပိတ်ပင်ခဲ့တာပဲ။
အခု... ကျွန်တော့်မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရှိတယ်။ ငွေတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့... "သား... ထမင်းစားပြီးပြီလား" လို့ မေးမယ့် အမေ့ရဲ့ အသံလေးကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မကြားနိုင်တော့ဘူး။
နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျနေတတ်စမြဲပါ။
ဒီစာကို ဖတ်နေတဲ့ သူငယ်ချင်း... သင့်ဖုန်းထဲမှာ "Missed Call" အဖြစ် ကျန်နေမယ့် အမေ့ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို လျစ်လျူမရှုလိုက်ပါနဲ့။ အမေ ရှိနေတုန်းမှာ အချိန်ပေးပါ။ အမေ မရှိတော့တဲ့ တစ်နေ့မှာ... အဲ့ဒီ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုလေးတွေကို သင် ဘယ်လောက်ပဲ တမ်းတနေပါစေ ပြန်မရနိုင်တော့လို့ပါ။
စာရေးသူ- လူချော ⁽ᴴᵃⁿᵈˢᵒᵐᵉ⁾