အခန်း (၁)
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာ ကိုလင်းတစ်ယောက် လသာဆောင်လေးမှာ ထိုင်ရင်း ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို အငွေ့တလူလူနဲ့ ဖွာနေမိတယ်။ သူ့ဘေးမှာတော့ ဖုန်တွေတက်နေတဲ့ အင်ဂျင်နီယာဘွဲ့လက်မှတ်လေးက မှန်ဘောင်ထဲမှာ ကျိုးပဲ့လို့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဒီဘွဲ့လက်မှတ်ကို ကိုင်ပြီး သူ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်ခဲ့ဖူးသလဲ။ "ငါ မိဘတွေကို လုပ်ကျွေးမယ်၊ ငါ့ညီမလေးကို ကျောင်းကောင်းကောင်း ထားပေးမယ်၊ ငါ့ချစ်သူနဲ့ အိမ်ထောင်တစ်ခု တည်ထောင်မယ်" ဆိုတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အိမ်မက်တွေက သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ အပြည့်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအိမ်မက်တွေက ညနေခင်းရဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေလိုပဲ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ သူ့ရဲ့ သက်ပြင်းချသံကတောင် ကျယ်လောင်နေသလိုပဲ။ အပြင်လောကမှာတော့ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေက အရှိန်နဲ့ တက်နေတယ်၊ အလုပ်အကိုင်တွေက ရှားပါးနေတယ်၊ လုံခြုံမှုဆိုတာက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ ကိုလင်း စဉ်းစားနေမိတာက "နောက်လအတွက် အိမ်လခ ဘယ်လိုပေးမလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကစလို့ "ငါ့ဘဝက ဒီအတိုင်းပဲ ပြီးသွားတော့မှာလား" ဆိုတဲ့ အထိပါပဲ။ သူဟာ လှောင်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို ခံစားနေရတယ်။ ပျံသန်းချင်ပေမဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက ပြာနှမ်းမနေတော့ဘဲ မီးခိုးရောင်တွေ ဖုံးလွှမ်းလို့။ အနာဂတ်ဆိုတာ သူတို့လို လူတန်းစားအတွက်တော့ ဝေးလွန်းတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၂)
ညနက်ပိုင်းမှာ ကိုလင်းရဲ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း မောင်မောင်ဆီကပါ။ "ငါ နယ်စပ်ကို ရောက်ပြီ၊ ငါ့မိဘတွေကို ကြည့်ပေးပါဦးကွာ" တဲ့။ စာတိုလေးက တိုပေမဲ့ ကိုလင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ လူငယ်တွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တိုင်းပြည်ကို စွန့်ခွာနေကြတယ်။ တချို့က တောထဲကို၊ တချို့က ပြည်ပကို၊ တချို့ကတော့ လမ်းမထက်မှာပဲ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ပေးဆပ်ခဲ့ကြရတယ်။
ကိုလင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ လမ်းမကြီးကို ကြည့်ရင်း တွေးမိတယ်။ အားလုံးက ထွက်ပြေးနေကြရတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဖြေရှာနေကြတာလား။ တစ်ချိန်က ရယ်သံတွေနဲ့ စည်ကားခဲ့တဲ့ ဒီလမ်းမလေးဟာ အခုတော့ ခြောက်ကပ်လို့။ ညဆိုရင် အိမ်ရှေ့က ခွေးဟောင်သံကိုတောင် ကြောက်လန့်တကြား နားစွင့်နေရတဲ့ ဘဝ။ "ငါတို့မှာ ဘာအမှားရှိလို့လဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးက သူ့ကို အိပ်မပျော်အောင် နှိပ်စက်နေတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆုံပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ နိုင်ငံရေး၊ ဘောလုံးနဲ့ အနာဂတ်အကြောင်း ပြောခဲ့ကြတဲ့ ညနေခင်းတွေဟာ အခုတော့ မှတ်ဉာဏ်ထဲက ရုပ်ရှင်ဟောင်းတစ်ခုလိုပဲ။ အနာဂတ်မရှိတဲ့ အနာဂတ်ဆိုတာ ဒါမျိုးလား။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရတာလား။
အခန်း (၃)
မနက်ခင်း ရောက်လာတော့ ကိုလင်း မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်ကွင်းတွေ ညိုလို့၊ ပါးပြင်တွေ ချိုင့်ဝင်လို့။ သူဟာ အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ မတူတော့ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းထားရတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ထဲမှာတော့ ပေါင်မုန့်ခြောက် တစ်ဖဲ့ရှိနေသေးတယ်။ သူဟာ အဲဒီပေါင်မုန့်ကို ညီမလေးအတွက် ဖယ်ထားပေးလိုက်တယ်။ "အစ်ကို မဆာဘူး၊ နင်ပဲ စားလိုက်" လို့ ပြောတဲ့အခါ ညီမလေးရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက ဝမ်းနည်းမှုကို သူ မြင်နေရတယ်။
ဒီခေတ်ကြီးမှာ "နေကောင်းလား" ဆိုတဲ့ အမေးထက် "အသက်ရှင်နေသေးလား" ဆိုတဲ့ အမေးက ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိလာတယ်။ ကိုလင်း နားလည်လိုက်တာတစ်ခုက အနာဂတ်ဆိုတာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အိမ်မက်တွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီနေ့ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဖြတ်သန်းနိုင်ဖို့၊ မိသားစု ထမင်းဝိုင်းလေးမှာ လူစုံဖို့၊ ပြီးတော့ မနက်ဖြန်မှာ နိုးထခွင့်ရဖို့ပဲ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အဲဒီလို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ ကြားကပဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖေးမနေကြတဲ့ စိတ်ဓာတ်လေးတွေကတော့ ကျန်ရှိနေသေးတယ်။ ဒါဟာ နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အလှတရားတစ်ခုပေါ့။ အနာဂတ်မရှိဘူးလို့ ပြောနေကြပေမဲ့၊ အဲဒီ အမှောင်ထုထဲမှာပဲ လူသားတွေဟာ အလင်းရောင်သေးသေးလေးတွေကို ကိုယ်စီ ထွန်းညှိနေကြရရှာတယ်။
အခန်း (၄)
မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကိုလင်းရဲ့ ချစ်သူ နီနီက သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငိုတယ်။ "ကိုကို... နီနီတို့ တကယ်ပဲ ဝေးကြတော့မှာလား၊ နီနီ့အိမ်က နိုင်ငံခြားထွက်ဖို့ စီစဉ်နေပြီ" တဲ့။ ကိုလင်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့မှာ သူမကို ဆွဲထားနိုင်တဲ့ အင်အားမရှိဘူး၊ ပေးနိုင်တဲ့ ကတိမရှိဘူး။ သူပေးနိုင်တာက နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ဒီမြေပြင်ပဲ ရှိတာ။ "သွားပါ နီနီ... အဲဒီမှာဆို နီနီ့အတွက် အနာဂတ် ရှိနိုင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်ရတဲ့ စကားဟာ သူ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
ဖုန်းချပြီးနောက် ကိုလင်း အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းမှု မဟုတ်ဘူး၊ စနစ်တစ်ခုရဲ့ ဖိနှိပ်မှုအောက်မှာ ကြေမွသွားတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုရဲ့ အော်ဟစ်သံပဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတောင်မှ အနာဂတ်မရှိရင် ဆက်လက်ရှင်သန်ဖို့ ခက်ခဲလွန်းလှပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းလေးတွေ၊ စားခဲ့တဲ့ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်လေး၊ အနာဂတ်မှာ ကလေးဘယ်နှစ်ယောက် ယူမယ်ဆိုတဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ စကားလေးတွေ... အားလုံးဟာ အခုတော့ အနာဂတ်မရှိတဲ့ အနာဂတ်ရဲ့ သားကောင်တွေ ဖြစ်သွားကြပြီ။
အခန်း (၅)
နောက်ဆုံးတော့ ကိုလင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အင်ဂျင်နီယာ ဘွဲ့လက်မှတ်လေးကို မီးရှို့လိုက်တယ်။ ပြာကျသွားတဲ့ စက္ကူစတွေကို ကြည့်ရင်း သူ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အတိတ်ကို စွဲလမ်းနေသရွေ့ နာကျင်နေရဦးမှာပဲ။ "ငါ အသက်ရှင်ရမယ်၊ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ငါ ရှင်သန်ရမယ်" လို့ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်တယ်။ အနာဂတ်မရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ အနာဂတ်ဆိုတာ ငါတို့ ကိုယ်တိုင် သွေးနဲ့ ချွေးနဲ့ ပြန်လည် တည်ဆောက်ရမယ့်အရာပဲလို့ သူ တွေးမိတယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းက ကိုလင်းတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ဇာတ်လမ်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ ဒီကနေ့ ခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာ ရုန်းကန်နေရတဲ့ လူငယ်တိုင်းရဲ့ ပုံရိပ်ပဲ။ အနာဂတ်မရှိတဲ့ အနာဂတ်ဆိုတာ ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့၊ အဲဒီအကြောက်တရားကို ကျော်လွှားနိုင်တဲ့နေ့မှာတော့ ငါတို့အားလုံး လွတ်လပ်တဲ့ ကောင်းကင်သစ်ကို မြင်တွေ့ရမှာပါ။ မိုးမှောင်နေပါစေဦး၊ နေမင်းကတော့ တစ်နေ့ ပြန်ထွက်လာစမြဲပဲ မဟုတ်လား။ ကိုလင်းဟာ လွယ်အိတ်လေးကို လွယ်၊ လမ်းမပေါ်ကို ခြေလှမ်းကျကျ လှမ်းထွက်လိုက်တယ်။ ရှေ့မှာ ဘာရှိမလဲ သူ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ လျှောက်ရမယ်။ ငါတို့အားလုံး လျှောက်ရမယ်။