အခန်း (၁)
နေရာ - ရှမ်းပြည်နယ်၊ ကလောမြို့အနီးရှိ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခု
ကျွန်တော်နှင့် "နှင်းနွယ်" တို့ လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမည်နှင့်လိုက်အောင်ပင် အေးမြပြီး တည်ငြိမ်သူတစ်ဦး။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးလုံး ရန်ကုန်မြို့၏ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရသော ကော်ပိုရိတ်လောကတွင် ဘဝကို အချိန်ကုန်စေခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော်က ကြော်ငြာကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ မန်နေဂျာ၊ သူမကတော့ ဘဏ်ဝန်ထမ်းတစ်ဦး။
နှင်းနွယ်သည် ထူးဆန်းသော မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုတွင် ခေတ်နောက်ကျသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အလွန်ရိုးရှင်းသည်။ တန်ဖိုးကြီး အမှတ်တံဆိပ်များကို သူမ စိတ်မဝင်စား။ "ဒီအင်္ကျီလေးက ဝတ်လို့ကောင်းတုန်းပဲ ကိုကိုရယ်" ဟုဆိုကာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာအောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပုဆိုးနှင့် အင်္ကျီများကို သူမ မြတ်နိုးစွာ ဝတ်ဆင်တတ်သည်။ ကျွန်တော်က ပိုလျှံသော ငွေကြေးဖြင့် အကောင်းစား ကားတစ်စီး ဝယ်ချင်သည့်အခါတိုင်း သူမက ပြုံးပြီး ငြင်းပယ်လေ့ရှိသည်။
"တို့မှာ ရှိတဲ့ ကားလေးက သွားလို့လာလို့ ရနေတာပဲ။ ပိုတဲ့ငွေကို စုထားရအောင်" ဟု သူမက ဆိုတတ်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ စိတ်ထဲတွင် "ငါတို့မှာ သားသမီးလည်း မရှိဘဲ ဘယ်သူ့အတွက် ဒီလောက်ခြိုးခြံနေတာလဲ" ဟု တစ်ခါတစ်ရံ တွေးမိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူမ၏ စုဆောင်းမှုသည် ကပ်စေးနှဲခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ စနစ်ကျခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း နောက်ပိုင်းမှ သိလာရသည်။
အခန်း (၂)
ကျွန်တော်တို့ အသက် ၄၀ ကျော်လာသောအခါ ဘဝက ပို၍ ငြိမ်သက်လာသည်။ နှင်းနွယ်သည် နေ့စဉ်စားသောက်မှုတွင် အသားငါးထက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ဒေသထွက် အစားအစာများကိုသာ ဦးစားပေးချက်ပြုတ်သည်။ ကျွန်တော့်အတွက် အာဟာရပြည့်ဝစေရန် ဂရုစိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ရိုးရှင်းသော တို့စရာနှင့် ငပိရည်ရှိလျှင်ပင် လုံလောက်နေတတ်သည်။
"နှင်းရယ်... ကိုယ်တို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတာပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ချွေတာနေတာလဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးမိသည်။ သူမက ပြုံးလျက် "ကိုကို... တစ်နေ့ကျရင် တို့တွေ အနားယူရမှာလေ။ အဲဒီအခါကျရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးဘဲ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ခုကတည်းက ပြင်ဆင်ရမှာပေါ့" ဟု ဖြေသည်။
ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မသိခဲ့သည်မှာ သူမသည် ကျွန်တော် မသိအောင် ရှမ်းပြည်ဘက်တွင် မြေကွက်ငယ်တစ်ခုကို နှစ်ရှည်အရစ်ကျစနစ်ဖြင့် ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခြိုးခြံမှုတိုင်းသည် ထိုအစိမ်းရောင် အိပ်မက်အတွက် အုတ်တစ်ချပ် သဲတစ်ပွင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အခန်း (၃)
လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကမ္ဘာ့ကပ်ရောဂါနှင့် စီးပွားရေး အကျပ်အတည်းကာလတွင် နှင်းနွယ်၏ အမြော်အမြင်ကို ကျွန်တော် စတင် မြင်လာရသည်။ လူအများအပြား အလုပ်အကိုင် အခက်အခဲဖြစ်ပြီး စားဝတ်နေရေး ရုန်းကန်နေရချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာမူ ဘာအခက်အခဲမှ မရှိခဲ့ပေ။
သူမ စုဆောင်းထားသော ရွှေဒင်္ဂါးအချို့နှင့် စုငွေများက ကျွန်တော်တို့၏ ဘဝကို လုံခြုံစေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း "ဇော်မင်း" တို့ မိသားစုမှာမူ အခက်အခဲပေါင်းစုံ ကြုံနေရသည်။ ဇော်မင်းသည် ငွေရစဉ်က အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခဲ့သူဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ အရေးပေါ်ကာလတွင် လက်ထဲ၌ ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။
"နှင်း... ကိုယ် အခုမှပဲ မင်းကို ကျေးဇူးတင်တတ်တော့တယ်။ မင်းသာ ဒီလောက် မစုထားရင် ကိုယ်တို့လည်း ဇော်မင်းတို့လို ဖြစ်နေမှာ" ဟု ကျွန်တော် ဝန်ခံမိသည်။ နှင်းနွယ်ကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပင် "ဒါဟာ တို့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ ကိုကို" ဟုသာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော် အသက် ၅၅ နှစ်ပြည့်၍ အနားယူသောအခါ နှင်းနွယ်က သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ပြသည်။ ၎င်းမှာ ကလောမြို့အနီးရှိ တောင်ကုန်းပေါ်က တစ်ဧကခန့် ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းနှင့် သစ်သားအိမ်လေးပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။
အိမ်ကလေးသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားခြင်း မရှိသော်လည်း နှင်းနွယ် စိုက်ပျိုးထားသော ချယ်ရီပင်များ၊ နှင်းဆီပင်များနှင့် လိမ္မော်ပင်များက ဝန်းရံနေသည်။ ညနေခင်းတွင် တိမ်တိုက်များက အိမ်ရှေ့အထိ လာရောက် နှုတ်ဆက်တတ်သည်။
"ဒါဟာ နှင်းရဲ့ အိပ်မက်လား" ဟု ကျွန်တော် မေးမိသည်။ သူမက "ဒါဟာ တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝနေဝင်ချိန်အတွက် နားခိုရာပါ ကိုကို။ မြို့ပြရဲ့ ဆူညံသံတွေကနေ ဝေးရာမှာ တို့တွေ အေးအေးချမ်းချမ်း နေနိုင်ပြီလေ" ဟု ဖြေသည်။ ကျွန်တော် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်မိသည်။ ဤအိမ်လေး ရရှိရန် သူမ ဘယ်လောက်တောင် ခြိုးခြံချွေတာခဲ့ရမည်ကို တွေးပြီး မျက်ရည်ပင် ဝေ့မိသည်။
အခန်း (၅)
အသက် ၆၀ ပြည့်သောအခါ နှင်းနွယ်သည် ယခင်ကထက် ပို၍ တည်ငြိမ်လာသည်။ သူမသည် ညနေတိုင်းလိုလို ဒေသတွင်းရှိ တရားရိပ်သာသို့ သွားတတ်သည်။ တစ်နေ့တွင် သူမက ကျွန်တော့်ကို သူမ၏ ဘဏ်စာအုပ်လေး ပေးလာသည်။ ထိုထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ငွေများကို ပရဟိတ လုပ်ငန်းများအတွက် လှူဒါန်းရန် သူမ ဆန္ဒရှိနေသည်။
"နှင်းရယ်... ဒါတွေအားလုံးကို လှူလိုက်ရင် တို့အတွက် ဘာကျန်မလဲ" ဟု ကျွန်တော်က မေးမိသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "ကိုကို... လူ့ပြည်ဆိုတာ ရဖို့အတွက် ကြိုးစားရသလို၊ ရလာတာတွေကို ပြန်စွန့်လွှတ်နိုင်ဖို့လည်း ကြိုးစားရတဲ့ နေရာပါ။ တို့တွေ ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီအိမ်နဲ့ ခြံကို ရဖို့အတွက် ခြိုးခြံခဲ့ကြတယ်။ အခု ရပြီ၊ နေနိုင်ပြီ။ နောက်ဆုံးအချိန်မှာတော့ ဒီပစ္စည်းတွေအပေါ် တွယ်တာမှုတွေကို ဖြတ်နိုင်ဖို့ ကျင့်ကြံရမယ်လေ" ဟု ဆိုသည်။
သူမ၏ စကားက ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကျယ် နိုးကြားစေခဲ့သည်။ နှင်းနွယ်သည် ပစ္စည်းဥစ္စာကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ထိုအရာများ၏ ကျွန်အဖြစ် အနေမခံခဲ့ပေ။ သူမသည် ဘဝကို လုံခြုံအောင် တည်ဆောက်ခဲ့ပြီးမှ ထိုလုံခြုံမှုပေါ်တွင် အခြေခံ၍ စိတ်၏ လွတ်မြောက်ရာကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ဖြတ်သန်းနည်းကို သင်ယူလိုက်ရပါတော့သည်။