မိုးရေစက်တွေ မှန်ပြတင်းမှာ စီးကျနေသလို သော်တာ့ပါးပြင်ပေါ်မှာလည်း မျက်ရည်တွေ စီးကျနေခဲ့တာ နာရီပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီ။ သူမရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာတော့ ဆွေးမြည့်နေတဲ့ စာအိတ်အဟောင်းလေးတစ်အိတ် ရှိနေတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ သူမရဲ့ဘဝကို အမှောင်ချခဲ့တဲ့ "အရက်စက်ဆုံးသော လူသား" ဆီက နောက်ဆုံးစာတစ်စောင် ရှိနေတာပေါ့။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က... သော်တာဟာ ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေး။ သူမ ချစ်ခဲ့တဲ့သူကတော့ "ထက်မြတ်" ဆိုတဲ့ ဆင်းရဲသား ပန်းချီဆရာလေးတစ်ယောက်။ သော်တာ့မိဘတွေက ဒီအချစ်ကို သဘောမတူခဲ့ပေမဲ့ သော်တာကတော့ ထက်မြတ်ရဲ့ ပညာရှိဆန်မှုနဲ့ နူးညံ့မှုတွေကို ယုံကြည်ပြီး အိမ်ကနေ လက်ဗလာနဲ့ ဆင်းခဲ့တယ်။
"ကိုယ် မင်းကို တစ်သက်လုံး မျက်ရည်မကျစေရဘူး... သော်တာ"
အဲဒီစကားက ထက်မြတ်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ကတိစကား။ သူတို့နှစ်ယောက် ရုန်းကန်ခဲ့ကြတယ်။ ထက်မြတ် ပန်းချီဆွဲနိုင်ဖို့ သော်တာက အောက်ခြေသိမ်းအလုပ်တွေ လုပ်ပြီး ထောက်ပံ့ခဲ့တယ်။ ထက်မြတ် နာမည်ကြီးလာတော့ သော်တာ့မှာ ရောဂါတစ်ခု ရလာခဲ့တယ်။ နှလုံးရောဂါတဲ့။
ခွဲစိတ်ဖို့ ငွေအများကြီးလိုတဲ့အချိန်မှာ ထက်မြတ်က အရမ်းကို အောင်မြင်နေတဲ့ ပန်းချီဆရာကြီး ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီအချိန်ကစပြီး ထက်မြတ် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ သူ သော်တာ့ကို အချိန်မပေးတော့ဘူး။ နောက်ဆုံး... သော်တာ ခွဲစိတ်ခန်းထဲ ဝင်ရမယ့်ညမှာပဲ ထက်မြတ်က တခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့အတူ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူချန်ထားခဲ့တဲ့ စာတိုလေးက တစ်ကြောင်းတည်း။
"ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကြားမှာ မင်းလို နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က အနှောင့်အယှက်ပဲ... ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်။"
သော်တာ့ကမ္ဘာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်။ သူမကို သေတွင်းထဲ ပစ်ချသွားတဲ့ ထက်မြတ်ကို သူမ နာကျင်စွာ ကျိန်ဆဲခဲ့မိတယ်။ "ရှင်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အရက်စက်ဆုံးသော လူသားပဲ" လို့ နှလုံးသားထဲကနေ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့... ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အမည်မသိ အလှူရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးအလှူကြောင့် သော်တာ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သော်တာ့ရင်ထဲမှာ အချစ်မရှိတော့ဘူး။ နာကျည်းမှုတွေနဲ့ပဲ ဘဝကို ရှေ့ဆက်ခဲ့တယ်။
၁၀ နှစ်အကြာ... ယနေ့
ထက်မြတ်ရဲ့ ရှေ့နေက သော်တာ့ဆီကို စာအိတ်တစ်အိတ် လာပေးခဲ့တယ်။ ထက်မြတ် ကွယ်လွန်သွားပြီတဲ့။ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သော်တာ့ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တုန်ခါသွားခဲ့ရတယ်။
"သော်တာ... မင်း ဒီစာကို ဖတ်နေရချိန်မှာ ကိုယ် မရှိတော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က မင်း ခွဲစိတ်ဖို့ ငွေလိုနေချိန်မှာ ကိုယ့်မှာ ငွေမရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒီထက် ပိုဆိုးတာက ကိုယ့်မှာလည်း ကုမရတော့တဲ့ ဦးနှောက်ကင်ဆာ ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတာပဲ။
မင်းကို ကိုယ်မရှိတဲ့နောက်ပိုင်း နာကျင်နေမှာထက်... ကိုယ့်ကို မုန်းပြီး အားမာန်နဲ့ အသက်ရှင်စေချင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းအမုန်းခံပြီး ကိုယ် ထွက်သွားခဲ့တာပါ။ ကိုယ် နိုင်ငံခြားသွားတယ်ဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆေးရုံမှာ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့တာပါ။
အခု မင်းရင်ဘတ်ထဲမှာ ခုန်နေတဲ့ နှလုံးသားလေးကို သတိထားမိလား? အဲဒါ ကိုယ့်ရဲ့ နှလုံးသားလေးပါ။ မင်းကို ကိုယ် အနားမှာ မစောင့်ရှောက်နိုင်တော့ပေမဲ့ ကိုယ့်နှလုံးသားနဲ့တော့ မင်းကို ထာဝရ ကာကွယ်ပေးသွားချင်လို့...။"
သော်တာ့လက်ထဲက စာရွက်လေး လွတ်ကျသွားတယ်။ သူမ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိတယ်။ သူမ အမုန်းဆုံးလို့ သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ "အရက်စက်ဆုံးသော လူသား" ဟာ တကယ်တော့ သူမကို အသက်ရှင်စေဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ သိက္ခာ၊ အချစ်နဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သူ့ရဲ့ အသက်ကိုပါ ပေးဆပ်သွားခဲ့တဲ့ "အချစ်ဆုံးသော လူသား" ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။
အပြင်မှာ မိုးတွေကတော့ သည်းထန်စွာ ရွာနေဆဲ...။