အဖေ

 မိုးဖွဲဖွဲကျနေသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်တော် အိမ်ဟောင်းလေးသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်စဉ် ထွက်ပေါ်လာသော ကျွိကျွိမြည်သံက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ခပ်နာနာလေး လာပွတ်ဆွဲသလို ခံစားရသည်။ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာရှိ ဖိနပ်စင်ဟောင်းလေးပေါ်တွင် ဖုန်တွေတက်နေသော ညှပ်ဖိနပ်အိုတစ်စုံရှိနေဆဲ။ အဖေ့ဖိနပ်။ အောက်ခံသားတွေ ပါးလွှာပြီး ဘေးသားတွေ ပဲ့ထွက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အဖေကတော့ ဒါကိုပဲ စွဲစွဲမြဲမြဲ စီးခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က အသစ်ဝယ်ပေးတိုင်း "အကောင်းကြီးရှိသေးတာပဲ သားရယ်၊ ပိုက်ဆံကို ချွေတာစမ်းပါ" ဟု အမြဲငြင်းခဲ့သူ။ အခုတော့ ထိုဖိနပ်လေးသည် အဖေ့ခြေထောက်များကို စောင့်စားရင်း အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ဖိနပ်ကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် အဖေ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းလှသော ခြေဖနောင့်များကို မြင်ယောင်လာကာ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတို့ ဝေဝါးလာခဲ့သည်။

အခန်း (၂)

အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်လျှင် အရင်ဆုံး ရလိုက်သော အနံ့မှာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နံ့ မဟုတ်ဘဲ ဖုန်နံ့နှင့် အထီးကျန်နံ့သာ ဖြစ်သည်။ အဖေရှိစဉ်က ဤမီးဖိုချောင်သည် အမြဲတမ်း အသက်ဝင်နေခဲ့သည်။ အမေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် အဖေသည် ကျွန်တော့်အတွက် အမေရော အဖေပါ ဖြစ်ပေးခဲ့ရသည်။ လက်ဖဝါးကြမ်းကြမ်းကြီးများဖြင့် ကြက်သွန်လှီး၊ ငရုတ်သီးထောင်းကာ ကျွန်တော် ကြိုက်တတ်သော ချဉ်ပေါင်ဟင်းကို ချက်ပေးတတ်ပုံမှာ ယခုထက်ထိ မျက်စိထဲ၌ မြင်ယောင်နေဆဲ။ အဖေ ချက်ကျွေးသော ဟင်းတစ်ခွက်သည် ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်က ဟင်းများထက် ပို၍ အရသာရှိခဲ့မှန်း အခုမှ ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့သည်။ အဖေ့လက်တွေမှာ ဆီပူလောင်ထားသော အမာရွတ်လေးတွေ၊ ဓားရှထာသော ဒဏ်ရာလေးတွေကို ကျွန်တော် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့မိသည်မှာ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခုပါပဲ။

အခန်း (၃)

ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် အဖေ အမြဲထိုင်တတ်သော မှီအိကုလားထိုင်ကြီး ရှိသည်။ ထိုကုလားထိုင်သည် အဖေ့အတွက်တော့ တစ်နေ့တာ အနားယူရာ နေရာလေးပေါ့။ အဖေသည် မျက်မှန်ကို နှာခေါင်းထိပ်တွင် တင်ကာ သတင်းစာကို အာရုံစိုက်ဖတ်နေတတ်သည်။ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာလျှင် "သား... ထမင်းစားပြီးပြီလား၊ ဒီနေ့ အလုပ်မှာ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု လှမ်းမေးတတ်သည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော်ကတော့ ဖုန်းတစ်လုံးနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကာ "အင်း... ပြေပါတယ်" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ်သာ ပြန်ထူးခဲ့မိသည်။ အဖေသည် ကျွန်တော့်ဆီက စကားသံလေးကို မျှော်လင့်နေခဲ့မှန်း၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်နေ့တာအကြောင်းကို နားထောင်ချင်နေခဲ့မှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ထိုကုလားထိုင်ကြီးသည် လွတ်နေပြီ။ အဖေ့အသံကို ဘယ်လောက်ပဲ တမ်းတတမ်းတ ပြန်မကြားရတော့ဘူး။

အခန်း (၄)

အိမ်ပေါ်ထပ်က အဖေ့အခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တော့ အဖေ့ရဲ့ ကိုယ်နံ့လေး သင်းနေသေးသလို ခံစားရသည်။ ဗီရိုထဲတွင် အဖေ အမြဲဝတ်လေ့ရှိသော ပုဆိုးနှင့် အင်္ကျီအဖြူလေးတွေက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေဆဲ။ မိုးရွာတဲ့ညတွေမှာ အဖေက ကျွန်တော့်အိပ်ရာနားကို လာပြီး စောင်လေး သေသေချာချာ ခြုံပေးတတ်တာကို မှတ်မိနေသေးသည်။ ကျွန်တော်က လူပျိုကြီးဖြစ်နေပြီ ဆိုရင်တောင် အဖေ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း ကလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အဖေ့ရဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ယူပြီး ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားလိုက်မိသည်။ အဖေ့ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ပြန်ရချင်ပေမဲ့ အခုတော့ အဝတ်အစားတွေက အေးစက်နေပြီ။ အဖေ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ အဖေမရှိတော့မှပဲ အတိုင်းသား သိမြင်လာရသည်။

အခန်း (၅)

ခြံနောက်ဖက်က ဂိုဒေါင်ထဲမှာ အဖေ့ရဲ့ စက်ဘီးအိုလေး ရှိနေသည်။ ထိုစက်ဘီးသည် ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အစဦးဆုံး ယာဉ်တစ်စီးပေါ့။ မူလတန်းကျောင်းသားဘဝက အဖေက ဒီစက်ဘီးနောက်မှာ ကျွန်တော့်ကို တင်ပြီး ကျောင်းလိုက်ပို့ခဲ့သည်။ လမ်းမှာ ချိုချဉ်ဝယ်ကျွေးတတ်ပြီး "စာကြိုးစားနော် သား" လို့ အမြဲမှာတတ်သည်။ နေပူထဲမှာ ချွေးတွေသံတွေနဲ့ စက်ဘီးနင်းနေရတဲ့ အဖေ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ဘာမှမတွေးခဲ့မိဘူး။ အဖေ ပင်ပန်းနေမှာလားဆိုတာကို တစ်ခါမှ မမေးခဲ့မိဘူး။ အဖေကတော့ သူ့သားလေး နေပူမှာ စိုးလို့ ထီးလေး ဆောင်းပေးပြီး သူကိုယ်တိုင်ကတော့ နေပူဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့သူပါ။ အဲဒီစက်ဘီးလေးရဲ့ ဘဲလ်သံလေးကို အခုအချိန်မှာ ပြန်ကြားချင်မိပါရဲ့။

အခန်း (၆)

အဖေ့ရဲ့ စားပွဲတင်အံဆွဲလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ စက္ကူအစုတ်လေးတွေ တွေ့ရသည်။ အဲဒါတွေက ကျွန်တော် ပထမဆုံးရတဲ့ လစာနဲ့ အဖေ့ကို ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ အင်္ကျီဝယ်ခဲ့စဉ်က ဘောက်ချာလေးတွေ၊ ကျွန်တော် ကျောင်းတက်တုန်းက ပေးခဲ့ရတဲ့ ကျောင်းလခ လက်မှတ်လေးတွေ။ အဖေက ဒါတွေကို တန်ဖိုးထားပြီး သိမ်းထားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒါတွေက အမှိုက်တွေ ဖြစ်နေနိုင်ပေမဲ့ အဖေ့အတွက်တော့ သူ့သားလေးရဲ့ အောင်မြင်မှု မှတ်တိုင်လေးတွေပေါ့။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ အရာလေးတွေကို အဖေက အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားခဲ့သလောက်၊ အဖေပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေကို ကျွန်တော်က တန်ဖိုးမထားခဲ့မိတာ တကယ်ကို ရင်နာစရာကောင်းလှသည်။

အခန်း (၇)

အဖေ နောက်ဆုံး နေမကောင်းဖြစ်တဲ့ အချိန်က ပုံရိပ်တွေက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲမှာ စွဲထင်နေဆဲ။ လူကသာ ပိန်ချောင်ပြီး အားမရှိတော့တာ၊ ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အဖေ့ရဲ့ အားအင်တွေကတော့ ခိုင်မြဲနေတုန်းပဲ။ "သား... မငိုနဲ့၊ အဖေက အမေ့ဆီကို သွားရမှာပဲလေ၊ သား လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် နေရမယ်နော်" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က အဖေ့ကို မသေစေချင်သေးဘူး။ အဖေ့ကို ပြုစုဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး လိုသေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သေမင်းက ကျွန်တော့်ကို အချိန်မပေးခဲ့ဘူး။ အဖေ နောက်ဆုံး ထွက်သက်အထိ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်သွားခဲ့တာကို မြင်ယောင်တိုင်း ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ထိုးသလို ခံစားရတယ်။

အခန်း (၈)

ကျွန်တော် အဖေ့ဂူရှေ့မှာ ရပ်နေမိသည်။ ပန်းစည်းလေးကို တင်လိုက်ရင်း "အဖေ... သား ရောက်လာပြီ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောမိသည်။ အဖေရှိစဉ်က အဖေနဲ့ စကားအများကြီး မပြောခဲ့ရသမျှ အခုတော့ အဖေ့ဂူရှေ့မှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း စကားတွေ အများကြီး ပြောနေမိသည်။ အဖေ့ကို လွမ်းတဲ့အကြောင်း၊ အဖေ့ကို တောင်းပန်ချင်တဲ့အကြောင်း၊ အဖေမရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ဘဝက ဘယ်လောက် ခက်ခဲကြောင်းတွေကို ပြောပြနေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်လာတဲ့ အသံကတော့ လေတိုးသံကလွဲလို့ ဘာမှမရှိဘူး။ အသက်မဲ့နေတဲ့ ကျောက်တုံးကို ကိုင်ပြီး အဖေ့ရဲ့ ကိုယ်ငွေ့ကို ရှာနေမိတဲ့ ကျွန်တော့်ပုံစံက တကယ်ကို သနားစရာကောင်းနေမှာပဲ။

အခန်း (၉)

အခုဆိုရင် ညတိုင်း ညတိုင်း အိပ်ပျော်ဖို့ ခက်ခဲလာခဲ့ပြီ။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း အဖေ့ရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတတ်သည်။ "သား... ထမင်းစားဦးမလား" ဆိုတဲ့ အသံလေးကို ကြားယောင်တတ်သည်။ အဖေရှိစဉ်က အဖေ့ကို အချိန်မပေးခဲ့မိတာ၊ အဖေ့ကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ စကားပြောခဲ့မိတာတွေကို ပြန်တွေးပြီး နောင်တတွေက တောင်လိုပုံနေပြီ။ "နောက်မှ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသွားခဲ့ပြီ။ အခုတော့ အဖေနဲ့ စကားပြောချင်ရင်တောင် "နောက်မှ" ဆိုတဲ့ အချိန်က ရှိမလာတော့ဘူး။ အဖေရယ်... သားကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်။

အခန်း (၁၀)

နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျွန်တော်ဟာ အဖေမရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှင်သန်ရတော့မည်။ အဖေ ချန်ထားခဲ့တာက ငွေကြေးတွေ၊ အိုးအိမ်တွေထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ "သည်းခံခြင်း" နဲ့ "ချစ်ခြင်းမေတ္တာ" တွေပဲ ဖြစ်သည်။ အဖေ့ရဲ့ ဖိနပ်အိုလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ကတိတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ အဖေ ဂုဏ်ယူရတဲ့ သားတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် နေထိုင်သွားပါ့မယ်လို့။ အဖေ မရှိတော့ပေမဲ့ အဖေ့ရဲ့ သွန်သင်ချက်တွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ။ ကောင်းကင်ဘုံကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေပေးပါ အဖေ။ သား အဖေ့ကို အရမ်းချစ်တယ်... အခုရော၊ နောင်ရော၊ ထာဝရရောပါပဲ။

စာရေးသူ- လူချော ⁽ᴴᵃⁿᵈˢᵒᵐᵉ⁾