မေသက်ဟာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ သာမန်အရောင်းဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့ ဘဝက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ အဓိကရှယ်ယာရှင်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဦးနေလင်း နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့တဲ့နေ့ကစပြီး အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဦးနေလင်းက သူမထက် အသက် ၂၀ ကျော်ကြီးပေမဲ့ တည်ငြိမ်တယ်၊ စကားပြောတာ ယဉ်ကျေးတယ်။ သူက မေသက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ညစာကျွေးတဲ့နေ့မှာ "မင်းလေးက အရမ်းထူးခြားတယ်" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ဖခင်မေတ္တာ ငတ်မွတ်ခဲ့တဲ့ မေသက်အတွက်တော့ အေးမြတဲ့ ရေစက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ သူမဟာ သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအခြေအနေကို သိနေပေမဲ့ "သူက ငါ့ကို တကယ်ချစ်တာပဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှည့်စားပြီး အချစ်တွင်းထဲကို ခုန်ဆင်းမိခဲ့တယ်။
အခန်း (၂)
ဦးနေလင်းက မေသက်အတွက် မြို့ရဲ့ အကောင်းဆုံးနေရာမှာ ကွန်ဒိုတစ်ခု ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ အပြင်အဆင်တွေက အဆင့်မြင့်တယ်၊ လိုလေသေးမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိုက်ခန်းထဲမှာ မေသက်ဟာ နေ့ခင်းဘက်ဆိုရင် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်းပါ။ သူက အလုပ်အားတဲ့အချိန် ဒါမှမဟုတ် သူ့မိသားစုနဲ့ အဆင်မပြေတဲ့ အချိန်တွေမှာပဲ ရောက်လာတတ်တယ်။ မေသက်ဟာ သူ့ကို ကြိုဆိုဖို့အတွက် အမြဲတမ်း အလှဆုံး ပြင်ဆင်ထားရတယ်။ သူလာရင် ပျော်ရပေမဲ့ သူပြန်သွားတဲ့အခါ ကျန်ခဲ့တဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေက မေသက်ကို ပိုပြီး အထီးကျန်စေတယ်။ သူမဟာ ဒီလှောင်အိမ်ထဲမှာ အစာကျွေးခံထားရတဲ့ ငှက်ကလေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေမှန်း စတင်ခံစားလာရတယ်။
အခန်း (၃)
ညဘက်တွေမှာ မေသက်ဟာ Facebook ကို ကြည့်ရင်း ရင်နာရတယ်။ ဦးနေလင်းက သူ့ဇနီး၊ သူ့သားသမီးတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ခရီးထွက်နေတဲ့ ပုံတွေကို တင်တတ်တယ်။ လူတွေက "ကြည်နူးစရာ မိသားစုလေး" လို့ ကွန်မန့်ပေးကြတယ်။ အဲဒီပုံရိပ်တွေထဲမှာ မေသက်အတွက် နေရာမရှိဘူး။ သူမကတော့ သူ့ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အမြဲစောင့်နေရတဲ့ လျှို့ဝှက်နံပါတ်တစ်ခုပဲ။ တစ်ခါတလေ သူက သူမဆီမှာ ရှိနေတုန်း သူ့ဇနီးဆီက ဖုန်းလာရင် သူက အသံကို ချက်ချင်းပြောင်းပြီး "အေး... ကိုယ်အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်မှာ" လို့ ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မေသက်ဟာ သူမကိုယ်သူမ ဘယ်လောက်တောင် အရေးမပါတဲ့သူလဲဆိုတာကို သိပြီး ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတဲ့အထိ နာကျင်ရတယ်။
အခန်း (၄)
မေသက်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက သူမကို ဝိုင်းပယ်လာကြတယ်။ "သူကတော့ သူဌေးမယားငယ် ဖြစ်သွားပြီ၊ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး" လို့ ကွယ်ရာမှာ ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ မေသက်ဟာ သူတို့နဲ့ ဆုံတဲ့အခါတိုင်း သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက ရွံရှာမှုနဲ့ မနာလိုမှု ရောပြွမ်းနေတာကို မြင်ရတယ်။ သူမဟာ ပိုက်ဆံရှိပေမဲ့ သူငယ်ချင်းမရှိတော့ဘူး။ လမ်းပေါ်ထွက်ရင်တောင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို သိသွားမှာ၊ ဦးနေလင်းရဲ့ ဇနီးက လူလွှတ်ပြီး ဒုက္ခပေးမှာကို ကြောက်နေရတယ်။ သူမရဲ့ ဘဝက လုံခြုံမှုရှိနေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ပါးလွှာတဲ့ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ လျှောက်နေရသလိုပါပဲ။
အခန်း (၅)
တစ်နေ့မှာ မေသက်ဟာ နေမကောင်းလို့ ဆေးရုံသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ဦးနေလင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးကို အမှတ်မထင် ဆုံခဲ့တယ်။ သမီးဖြစ်သူက မေသက်နဲ့ အသက်မရှေးမနှောင်းပါပဲ။ သူတို့သားအမိက လက်ချင်းတွဲပြီး ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ဆေးရုံက ထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း မေသက်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရှက်စိတ်နဲ့တင် လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ "ငါဟာ ဒီမိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့သူလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဘဝကိုပဲ ငါဖျက်ဆီးနေတာလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက သူမကို အဖြေရှာမရအောင် နှိပ်စက်တော့တယ်။ သူမဟာ ဦးနေလင်းအတွက်တော့ "အပျော်တန်း" သက်သက် ဖြစ်ပေမဲ့၊ သူ့မိသားစုအတွက်တော့ "ရန်သူ" ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၆)
မေသက်ဟာ ဦးနေလင်းကို အပြတ်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ "ကျွန်မကို တရားဝင် လက်ထပ်ပေးနိုင်မလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို မေးလိုက်တဲ့အခါ ဦးနေလင်းရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်သွားတယ်။ "မေသက်... ကိုယ်တို့မှာ အစကတည်းက သဘောတူညီမှု ရှိပြီးသားလေ။ မင်းကို ကိုယ်လိုချင်တာ မှန်သမျှ ပေးထားတာပဲ။ ဘာလို့ ဒီထက်ပိုပြီး တောင်းဆိုနေရတာလဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားက မေသက်ရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားစေတယ်။ သူပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ တိုက်ခန်းတွေက ချစ်လို့ပေးတာမဟုတ်ဘဲ သူမရဲ့ ဘဝကို ဝယ်ယူထားတဲ့ အခကြေးငွေတွေမှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ မေသက်ဟာ တကယ်ပဲ အသက်ရှူရ ခက်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၇)
မေသက်ဟာ သူမရဲ့ အဝတ်အစား အနည်းငယ်နဲ့ အမှတ်တရ ပစ္စည်းလေးတွေကိုပဲ ယူပြီး အဲဒီကွန်ဒိုကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဦးနေလင်း ပေးထားတဲ့ ကားသော့ကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ်ရောက်တဲ့အခါ သူမမှာ သွားစရာ နေရာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမဟာ လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှူခွင့်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "အပျော်တန်း" ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်အောက်မှာ နေရတာထက်၊ လမ်းဘေးက ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်အဖြစ် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ နေရတာက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိမှန်း သူမ နားလည်သွားပြီ။ မိုးရေတွေထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း သူမဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး သန်မာလာသလို ခံစားရတယ်။
အခန်း (၈)
မေသက်ဟာ မြို့ပြင်က ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုမှာ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခု ငှားလိုက်တယ်။ အရင်ကလို ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေ မရှိတော့ပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ကတော့ အေးချမ်းနေတယ်။ သူမဟာ အပ်ချုပ်ပညာကို ပြန်သင်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်လေးတစ်ခု ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အလုပ်က ပင်ပန်းပေမဲ့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ရတာက ပေးဆပ်ရတာနဲ့ တန်ပါတယ်။ သူမဟာ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို တစ်ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်နေရသလိုပဲ။ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ ဝမ်းနည်းမိပေမဲ့ "ငါဟာ ဘယ်သူ့ရဲ့ အရုပ်မှ မဟုတ်တော့ဘူး" ဆိုတဲ့ အတွေးက သူမကို ပြန်လည် နိုးထစေတယ်။
အခန်း (၉)
အချိန်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ မေသက်ဟာ ဦးနေလင်းကိုလည်း ခွင့်လွှတ်နိုင်လာတယ်။ သူက သူမကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာထက်၊ သူမကိုယ်တိုင်က အချစ်ကို မှားယွင်းစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့မိတာကို လက်ခံလိုက်တယ်။ သူမဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြီး ချစ်တတ်လာတယ်။ အရင်က မေသက်ဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ပွင့်ရတဲ့ ပန်းလေးဆိုရင်၊ အခု မေသက်ကတော့ နေရောင်အောက်မှာ ကိုယ့်ဘာသာ ပွင့်လန်းနေတဲ့ တောပန်းလေးတစ်ပွင့်ပေါ့။ သူမရဲ့ ဆိုင်လေးမှာ လာအပ်တဲ့ ဖောက်သည်တွေက မေသက်ရဲ့ ကြိုးစားမှုကို မြင်ပြီး လေးစားလာကြတယ်။
အခန်း (၁၀)
အခုဆိုရင် မေသက်ဟာ အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီး လုပ်ငန်းရှင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အရင်ကလို ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ အထီးကျန်မှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ သူမရဲ့ ဆိုင်ရှေ့ကနေ ဦးနေလင်းရဲ့ ကား ဖြတ်သွားတာကို မြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ရင်ခုန်သံက ပုံမှန်ပါပဲ။ သူမဟာ အတိတ်က "အပျော်တန်းမယား" ဆိုတဲ့ အမှောင်ရိပ်ထဲကနေ ရုန်းထွက်ပြီး အလင်းရောင်ထဲကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဘဝဆိုတာ မှားနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှားထဲမှာပဲ နစ်မနေဘဲ ပြန်ထလာနိုင်ဖို့ကသာ အရေးကြီးဆုံးဆိုတာကို မေသက်က သက်သေပြခဲ့ပါတယ်။