"ကိုကို... ညီမလေးကို တကယ်ရော ချစ်ရဲ့လားဟင်..."
"ဟင့်အင်း... မချစ်ပါဘူးဗျာ... စတာ... စတာ..."
"ဟာ... ကိုကိုကလည်း အမြဲတမ်း အဲလိုပဲ။ ညီမလေးက တကယ်မေးနေတာကို။ ကဲ... ပြောစမ်းပါဦး၊ ချစ်တယ်လို့ တစ်ခွန်းလောက်ပဲ..."
သူမလေးရဲ့ ဖြူစင်တဲ့မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ပြုံးမိရုံကလွဲလို့ ဘာမှ ပြန်မပြောဖြစ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်က နယ်မြို့လေးကနေ ရန်ကုန်လို မြို့ကြီးပြကြီးမှာ တစ်ကိုယ်တော် ရုန်းကန်နေရတဲ့သူ။ ဘဝကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဖြတ်သန်းလာတာမို့ စကားအလှတွေ မပြောတတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ 'နန်း' ဟာ မတော်တဆ ရရှိလိုက်တဲ့ နတ်သက်ကြွေ စိန်ပွင့်လေးတစ်ပွင့်လိုပါပဲ။ မိဘလက်ငုတ်လက်ရင်း အလုပ်လေးနဲ့ ရပ်တည်နေရတဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုက ဆင်းသက်လာတဲ့ သူမ ရောက်လာတာဟာ အိမ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် ငြိမ်နေတော့ နန်းက နှုတ်ခမ်းလေးဆူပြီး စိတ်ကောက်ချင်ယောင် ဆောင်ပြန်တယ်။
"ကိုကို့ကို စတာပါရှင်... နန်းက ကိုကို့ကို ကမ္ဘာမှာ အချစ်ဆုံးပါ။ ကိုကိုက ခံစားချက်တွေကို အပြင်ထုတ်မပြတတ်လို့ နန်းက တမင်စနေတာ... သိလား..."
သူမကတော့ ရယ်ရယ်မောမောပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း ပူလောင်နေရတယ်။ 'ငါနဲ့ သူနဲ့ တကယ်ရော ထိုက်တန်ရဲ့လား'၊ 'တစ်နေ့နေ့မှာ သူ့မိဘတွေ သိသွားရင် ဒါမှမဟုတ် သူများ စိတ်ပြောင်းသွားရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ' ဆိုတဲ့ အတွေးတွေက ကျွန်တော့်ကို နေ့ညမရွေး ခြောက်လှန့်နေတတ်ပါတယ်။
"ကိုကိုကတော့ နန်း နားငြီးအောင်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ မေးနေဦးမှာပဲ..."
"မေးပါ ကိုကိုရယ်... နန်းကတော့ အကြိမ်တစ်သောင်းမေးလည်း အကြိမ်တစ်သောင်းလုံး ချစ်တယ်လို့ပဲ ဖြေမှာ..."
သူမက အင်းလျားကန်ဘောင်ဘေးက လေညင်းလေးတွေကြားမှာ သာယာစွာ ရယ်မောရင်း ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် ခေါင်းလေး မှီချလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်မယ့် အိမ်ဂေဟာလေးတစ်ခုအတွက် ကျွန်တော် အများကြီး ရုန်းကန်ရဦးမယ်ဆိုတာကိုတော့ သူမကို ထုတ်မပြောဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်က ပိုခိုင်မြဲလာပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းဘဝကနေ ထွက်ပြီး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ပေါင်းကာ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်လေးတစ်ခု ရန်ကုန်မြို့ပြင်မှာ ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပါတယ်။ အလုပ်တွေက အရမ်းများလာပြီး နန်းနဲ့တွေ့ဖို့ အချိန်တောင် သိပ်မပေးနိုင်တော့ဘူး။
"ကိုကို... ဒီနေ့လည်း မလာနိုင်ဘူးလားဟင်။ နန်း စောင့်နေတာ..."
"အလုပ်က မပြီးသေးဘူး နန်းရယ်။ ကိုကိုတို့ အနာဂတ်အတွက် ကြိုးစားနေရတာလေ။ နန်းလည်း ရင့်ကျက်ရမှာပေါ့..."
ဖုန်းထဲကနေ သူမရဲ့ သက်ပြင်းချသံကို ကြားရပေမဲ့ ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ 'ငွေရှိမှ၊ အောင်မြင်မှ နန်းကို တင့်တောင့်တင့်တယ် ပေါင်းသင်းနိုင်မှာ' ဆိုတဲ့ အယူအဆက အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာကိုး။ သူမ ကြားချင်နေတဲ့ "ချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားထက် "အလုပ်ပြီးပြီလား" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ပါးစပ်ဖျားမှာ ပိုကျွမ်းကျင်နေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ မြန်မြန်ချမ်းသာချင်တဲ့ ဇောနဲ့ ကျွန်တော် ဂျပန်ကို အလုပ်ထွက်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နန်းကတော့ ငိုယိုပြီး တားရှာပါတယ်။
"ကိုကို မသွားပါနဲ့... နန်းတို့ ဒီမှာပဲ ရသလောက်နဲ့ အတူတူ ရုန်းကန်ကြမယ်လေ။ နန်းအတွက်က ငွေထက် ကိုကို အနားမှာ ရှိနေဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်..."
"နန်း... နန်းက ချမ်းသာတဲ့အသိုင်းအဝိုင်းကမို့ ဆင်းရဲတာကို မကြောက်တာ။ ကိုကိုက ယောက်ျားလေးလေ။ ကိုယ့်မိန်းမကို သူများတကာထက် မနိမ့်ကျစေချင်ဘူး။ ၃ နှစ်ပဲ... ၃ နှစ်ပဲ စောင့်ပေးပါ..."
ကျွန်တော် သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ကျောခိုင်းပြီး တိုကျိုမြို့ဆီကို ထွက်ခွာလာခဲ့ပါတယ်။
ဂျပန်မှာ အလုပ်က အရမ်းပင်ပန်းပါတယ်။ မနက်ကနေ ညအထိ စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ရသလို၊ ညဘက်မှာလည်း အချိန်ပိုင်းအလုပ် ထပ်လုပ်ရတယ်။ ပိုက်ဆံတွေတော့ စုမိလာပါတယ်။ နန်းဆီကို တစ်ပတ်တစ်ခါ ဖုန်းဆက်ဖြစ်ပေမဲ့ အလုပ်ပင်ပန်းတာကြောင့် စကားသိပ်မပြောနိုင်ဘူး။
"ကိုကို... နေကောင်းလား။ အိပ်ရေးရော ဝရဲ့လား။ နန်းကိုရော သတိရရဲ့လားဟင်..."
"သတိရတာပေါ့ နန်းရယ်။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်တွေက ပင်ပန်းလွန်းလို့ ကိုကို နားချင်ပြီ။ နောက်မှ ပြောမယ်နော်..."
"နေဦး ကိုကို... ဖုန်းမချခင်... နန်း ကြားချင်တာလေး တစ်ခွန်းလောက်..."
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်မိတယ်။ "နန်းရယ်... ကလေးမဆန်စမ်းပါနဲ့။ ချစ်လို့ပဲ ဒီလောက်ပင်ပန်းခံနေတာပေါ့။ အပေါ်ယံစကားတွေ ပြောနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ကဲ... ဒါပဲနော်။ ဂွတ်နိုက်..."
ကျွန်တော် ဖုန်းချလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ဝမ်းနည်းနေမယ့် မျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်ပေမဲ့ 'ငါ အောင်မြင်ရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ' ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က နန်းဆီက ဖုန်းမလာဘူး။ ကျွန်တော်ကလည်း အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့ မနက်ပိုင်း အလုပ်အားလို့ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ရတယ်။
"ရန်ကုန်မြို့၊ (X) ရပ်ကွက်တွင် နေထိုင်သော ဦးနေမင်းထက်၏ သမီးဖြစ်သူ မနန်းယမင်း (ခ) နန်း၊ အသက် (၂၆) နှစ်သည် ယနေ့နံနက်ပိုင်းတွင် နှလုံးရောဂါအခံဖြင့် ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားပါသဖြင့်..."
ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း လူက ထုံကျင်သွားတယ်။ မဟုတ်နိုင်ဘူး... ဒါ အိမ်မက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နန်းက ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာပဲ။ ကျွန်တော် လက်တုန်ခြေတုန်နဲ့ နန်းရဲ့ အစ်မဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တော့ တစ်ဖက်က ငိုသံနဲ့အတူ ထွက်လာတဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
"မောင်လေး... ညီမလေးက မင်းကို စိတ်ပူမှာစိုးလို့ သူ့မှာ နှလုံးရောဂါအခံ ရှိနေတာကို ဖုံးထားခဲ့တာ။ အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်နေတဲ့ မောင်လေးကို သူက အားနာနေတာ။ မနေ့ညက မင်းဆီ ဖုန်းခေါ်ဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက မအားဘူးဆိုပြီး ဖုန်းချလိုက်တယ်ဆို... သူ အဲဒီနောက်ပိုင်း ရင်ဘတ်အောင့်တယ်ဆိုပြီး လဲကျသွားတာ... ဆေးရုံရောက်တော့ မမီတော့ဘူး..."
ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဖုန်းလေး လွတ်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေ၊ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ချင်တဲ့ အနာဂတ်တွေဟာ နန်း မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူး။
နန်းရယ်... ကိုကို တောင်းပန်ပါတယ်။ နန်း သိပ်ကြားချင်ခဲ့တဲ့ "ချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောဖို့ ကိုကို ဘာလို့ ဝန်လေးခဲ့မိတာလဲ။ နန်းအတွက် လိုအပ်နေတာက တိုက်တာ၊ ကားနဲ့ ငွေကြေးတွေထက် ကိုကို့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ဂရုစိုက်မှုဆိုတာကို ကိုကို ဘာလို့ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရတာလဲ။
အခုတော့... ကိုကို့မှာ ငွေတွေရှိလာပေမဲ့ အဲဒီငွေတွေကို သုံးစွဲပေးမယ့် နန်း မရှိတော့ဘူး။ ဒီနေ့ဟာ နန်းရဲ့ မွေးနေ့... နန်းကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ ဝယ်ထားတဲ့ လက်စွပ်လေးကတော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ အေးစက်လို့။
ဖြစ်နိုင်ရင်... တစ်မိနစ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်ချင်မိပါတယ်။ နန်းရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ကိုကို နန်းကို အသက်ထက်မက ချစ်တယ်" လို့ နှလုံးသားထဲကနေ ဟစ်အော်ပြောပြချင်မိပါတော့တယ် နန်းရယ်...။
"ပြီးပါပြီ"