သိက္ခာမဲ့သောရဟန်း

အခန်း(၁)

ရွာဦးကျောင်း၏ သစ်သားလှေကားထစ်ဟောင်းများပေါ်တွင် ကိုကျော်တစ်ယောက် ကျောင်းဝေယျာဝစ္စများကို တက်ကြွစွာ လုပ်ကိုင်ပေးနေသည်။ သူသည် ရွာရှိ ဆရာတော် ဦးကုသလကို အလွန်ကြည်ညိုသူဖြစ်ပြီး မိမိ၏ အိမ်ထောင်ရေး သာယာမှုမှာလည်း ဆရာတော့်ထံမှ ရရှိသော မေတ္တာစာများကြောင့်ဟု ယုံကြည်ထားသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုယုံကြည်မှုကပင် သူ့အတွက် ပုဆိန်ရိုးဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ဦးကုသလ၏ မျက်ဝန်းများက ကိုကျော်၏ ဇနီး မနှင်းအပေါ်တွင် စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ တရားဓမ္မအရိပ်အယောင်ထက် ကာမဂုဏ်အငွေ့အသက်တို့က ပို၍ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

အခန်း (၂)

မနှင်းသည် ရွာတွင် အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်သော အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကိုကျော်က ကျောင်းအလုပ်ကို ဝါသနာပါသဖြင့် သူမသည်လည်း နေ့စဉ်ဆိုသလို ဆွမ်းချိုင့်ပို့ရန် ကျောင်းသို့ သွားရလေ့ရှိသည်။ ထိုခရီးစဉ်က သူမအတွက် ငရဲခန်းဖြစ်လာခဲ့သည်။ "နှင်း... ကျောင်းကို လာတဲ့အခါ လူမသိအောင် လာခဲ့ပါလား၊ ဆရာတော် ဟောစရာရှိလို့" ဟု ဦးကုသလက သူမကို တစ်ဦးတည်းရှိချိန်တွင် တိုးတိုးလေး ပြောလေ့ရှိသည်။ ထိုစကားများနောက်ကွယ်မှ လှည့်စားမှုများကို သူမ စတင်ရိပ်မိသော်လည်း ကိုကျော်၏ ကြည်ညိုမှုကို မဖျက်ဆီးချင်၍ ကြိတ်မှိတ်နေခဲ့ရသည်။

အခန်း (၃)

ဦးကုသလသည် ရိုးသားသော ရဟန်းတစ်ပါးမဟုတ်ဘဲ၊ သူတစ်ပါးသားမယားကို ဖျက်ဆီးရန် နည်းမျိုးစုံသုံးသူဖြစ်သည်။ မနှင်းကို သူ၏ အခန်းငယ်ထဲတွင် တရားဟောမည်ဟု အကြောင်းပြကာ ခေါ်ယူပြီးနောက် "မင်းရဲ့ ယောက်ျား ဘေးမသီရန်မခဖို့ ငါ့စကားကို နားထောင်ရမယ်" ဟု အနုနည်းဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ ဘာသာရေးဝတ်ရုံကို အကာအကွယ်ယူကာ သူမ၏ အကြောက်တရားအပေါ် အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။ မနှင်းမှာမူ သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲမည်ကို စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ဆရာတော့်၏ လက်ခုပ်ထဲက ရေကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အခန်း (၄)

တစ်နေ့သော ညနေခင်းတွင် မိုးက သဲသဲမဲမဲရွာနေသည်။ ကိုကျော်က ရွာပြင်သို့ ကိစ္စဖြင့် သွားနေစဉ်၊ မနှင်းသည် ဆရာတော့်ထံမှ အရေးကြီးသည်ဆိုသော ခေါ်သံကြောင့် ကျောင်းသို့ သွားခဲ့ရသည်။ ထိုညသည် မနှင်းအတွက် ဘဝပျက်သည့် ညဖြစ်ခဲ့သည်။ သီလရှိသည်ဟု အများက သတ်မှတ်ထားသော ရဟန်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆွဲဖြဲဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ သူတစ်ပါးသားမယားကို မရှောင်ဘဲ၊ ကာမဂုဏ်အာရုံနောက်သို့ ရူးသွပ်စွာ လိုက်ပါသွားသော ထိုရဟန်းကြောင့် မနှင်း၏ ဘဝသည် ညတွင်းချင်းပင် ပြာကျသွားခဲ့ရသည်။

အခန်း (၅)

ကိုကျော်သည် မြို့ကအပြန်တွင် မနှင်း၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိထားမိသည်။ သူမသည် အရင်လို မပြုံးတော့၊ ငေးငေးငိုင်ငိုင်နှင့် ငိုကြွေးနေတတ်သည်။ တစ်ရက်တွင် ကိုကျော်သည် ကျောင်းနောက်ဖေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် ဦးကုသလနှင့် မနှင်းတို့၏ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့မှ မပြောနဲ့၊ ပြောရင် မင်းတို့ လင်မယား ရွာက နှင်ထုတ်ခံရမယ်" ဟု ဆိုသော ဦးကုသလ၏ အသံ။ ကိုကျော်၏ ရင်ထဲတွင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ကြည်ညိုခဲ့သော ဆရာတော်က သူ့ဇနီးကို ဖျက်ဆီးနေသည်ဟု သိလိုက်ရချိန်တွင် ကမ္ဘာပျက်သလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

အခန်း (၆)

ကိုကျော်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ "ဘုရား... ဘုရား... ဆရာတော်က ဒီလိုလူလား" ဟု သူ ဟစ်အော်ခဲ့သော်လည်း ဦးကုသလက အေးဆေးပင်။ "မင်း မိန်းမက ငါ့ဆီ လာတာပါ" ဟု ပြန်လည် စွပ်စွဲခဲ့သည်။ ကိုကျော်သည် မနှင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းမှ စီးကျလာသော မျက်ရည်များက အမှန်တရားကို သက်သေထူနေသည်။ သူသည် သူချစ်ရသော ဇနီးကိုရော၊ သူ ကိုးကွယ်ခဲ့သော ဘာသာရေးကိုပါ တစ်ပြိုင်နက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

အခန်း (၇)

ကိုကျော်သည် ဤကိစ္စကို ရွာလူကြီးများထံ တိုင်ကြားခဲ့သည်။ သို့သော် ရွာသူရွာသားအများစုမှာ ဦးကုသလ၏ စကားကို ယုံကြည်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ "ကိုကျော် မင်းကတော့ လွန်ပြီ၊ ဆရာတော့်ကို အကုသိုလ်ဖြစ်အောင် စွပ်စွဲရလား" ဟု ပြန်လည် အပြစ်တင်ခံခဲ့ရသည်။ မနှင်းမှာမူ "အပျက်မ" ဟု အပြောခံရပြီး လူတောမတိုးရဲအောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ လောကကြီးသည် မတရားသူဘက်မှာသာ ရပ်တည်နေသယောင် ရှိခဲ့သည်။

အခန်း (၈)

မနှင်းသည် ထိုအရှက်နှင့် ထိုဒဏ်ရာကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ကိုကျော်အတွက် ထမင်းဟင်းများ နောက်ဆုံးအကြိမ် ချက်ပြုတ်ပေးပြီးနောက်၊ သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် အဆိပ်သောက်ကာ မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ထားခဲ့သော စာတိုလေးတွင် "မောင်... မနှင်း စိတ်ရော ကိုယ်ပါ ညစ်နွမ်းသွားလို့ မောင့်နားမှာ မနေရဲတော့ဘူး၊ နောင်ဘဝကျရင် လူယုတ်မာတွေနဲ့ ဝေးရာမှာ ဆုံကြရအောင်" ဟု ရေးထားသည်။ ကိုကျော်သည် ထိုစာကိုဖတ်ရင်း အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။

အခန်း (၉)

မနှင်း သေဆုံးပြီးနောက်တွင် ဦးကုသလသည် ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် ကျောင်းတွင် ဆက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝဋ်ကြွေးဆိုသည်မှာ ပြေး၍မလွတ်ပါ။ တစ်နေ့တွင် သူသည် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦး ကို ထပ်၍စော်ကားရန်ကြံစည်ခဲ့သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ မိသားစုများက သူ့ကို ကျောင်းပေါ်က ဆွဲချကာ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါမှသာ ရွာသားများက ကိုကျော်တို့ ပြောခဲ့သည်မှာ အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြရသည်။ ရွာသားများ ဦးကုသလ အပြစ်ပေးရန် လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဦးကုသလသည် သိက္ခာမဲ့စွာဖြင့် ရွာမှ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အခန်း (၁၀)

ကိုကျော်သည် အိမ်ကလေးမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မနှင်း၏ ပုံရိပ်များက အိမ်အနှံ့မှာ ရှိနေဆဲ။ သူသည် ကျောင်းဘက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ပေ။ သူ၏ ဘဝမှာ ဘုရား၊ တရားဆိုသည်ထက် လူယုတ်မာတို့၏ လှည့်ဖြားမှုကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် နေ့စဉ် ညနေတိုင်း မနှင်း၏ သင်္ချိုင်းသို့ သွားကာ မျက်ရည်များဖြင့် စကားပြောနေတတ်သည်။ "နှင်းရယ်... မောင်တို့ ဘဝလေး ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ" ဟု သူ မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။

အခန်း (၁၁)

ဤဖြစ်ရပ်သည် ရွာသူရွာသားများအတွက် သင်ခန်းစာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သင်္ကန်းခြုံထားတိုင်း ရဟန်းမဟုတ်သလို၊ စကားကောင်းပြောတိုင်းလည်း စိတ်ကောင်းရှိသူမဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုသင်ခန်းစာအတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရသော တန်ဖိုးက ကြီးမားလွန်းလှသည်။ အပြစ်မဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ အသက်နှင့် မိသားစုတစ်ခု၏ ပျော်ရွှင်မှုများ ဖြစ်သည်။

လောကကြီးတွင် အဆိုးဆုံးသော အရာမှာ ဘာသာရေးကို ခုတုံးလုပ်၍ သူတစ်ပါး သားမယားကို ဖျက်ဆီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် မျက်ရည်နှင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သော်လည်း၊ မတရားမှုနောက်ကွယ်မှ နာကျင်မှုများကို သတိပေးနေသော ပဲ့တင်သံတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေပါတော့သည်။