အခန်း (၁)
ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်းက ဝေးလံသီခေါင်တဲ့ "ပန်ဆန်း" ဆိုတဲ့
တောင်ပေါ်မြို့လေးဟာ ဆောင်းဦးပေါက်ချိန်ဆိုရင် နှင်းမြူတွေနဲ့
ဖုံးလွှမ်းနေတတ်ပါတယ်။ ဒီမြို့လေးရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်တဲ့ အသက်
၆၀ အရွယ် ဦးမြတ်သိန်း ဟာ အငြိမ်းစား
သစ်တောဝန်ထမ်းဟောင်းတစ်ဦးပါ။ သူဟာ ဇနီးနဲ့ သားသမီးမရှိဘဲ အေးအေးဆေးဆေး
နေထိုင်တတ်သူ ဖြစ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ တစ်ခါတစ်ရံ ကြောက်ရွံ့မှု
အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။
တစ်ညမှာတော့ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ မိုးနဲ့အတူ နှင်းမြူတွေကြားကနေ
မိန်းကလေးတစ်ယောက် သူ့အိမ်တံခါးကို လာခေါက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ နာမည်က နန်းယဉ်ကျေး တဲ့။ အသက် ၂၀
ဝန်းကျင်သာ ရှိဦးမယ့် သူမဟာ ရေစိုရွှဲနေတဲ့ ပန်းရောင်ရင်ဖုံးအင်္ကျီလေးနဲ့
ချမ်းတုန်နေပါတယ်။ သူမရဲ့ လှပလွန်းတဲ့ မျက်နှာလေးဟာ ဦးမြတ်သိန်းရဲ့ အိုမင်းနေတဲ့
ရင်ခုန်သံကို ရုတ်တရက် နိုးထစေခဲ့ပါတယ်။ "ဦးလေး... သမီး လမ်းပျောက်လို့ပါ။
ဒီညတစ်ညတော့ တည်းခွင့်ပြုပါ" လို့ ချိုသာတဲ့ အသံလေးနဲ့ တောင်းဆိုလိုက်တဲ့အခါ
ဦးမြတ်သိန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အကြံတစ်ခုက ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၂)
ဦးမြတ်သိန်းက သူမကို အိမ်ထဲခေါ်ပြီး မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
နန်းယဉ်ကျေးက သူမဟာ မြို့ကို အလုပ်လာရှာတဲ့ တောသူမလေး တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း
သနားစရာကောင်းအောင် ပြောပြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ သူမဟာ နာမည်ကျော်
လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူ "မြေခွေးမ" လို့ လူသိများတဲ့ စန္ဒာ ဖြစ်နေပါတယ်။ သူမဟာ
ဦးမြတ်သိန်းရဲ့ အိမ်အောက်မှာ မြှုပ်နှံထားတဲ့ ရှေးဟောင်း
ရွှေဆင်းတုတော်ကြီးအကြောင်း သတင်းရလို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရောက်လာတာပါ။
သူမက တမင်သက်သက် ဦးမြတ်သိန်းကို မြှူဆွယ်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ပါတယ်။
ဦးမြတ်သိန်းကလည်း အသက်ကြီးမှ တဏှာရူးပြီး သူမရဲ့ အလှအပနောက်မှာ
အရည်ပျော်သွားပါတယ်။ "သမီး... ဒီမှာပဲ နေပါ။ ဦးလေး သမီးကို
စောင့်ရှောက်မယ်" လို့ ပြောရင်း သူမရဲ့ နုနယ်တဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
နန်းယဉ်ကျေးက ရုန်းကန်ခြင်းမရှိဘဲ ရှက်သယောင် ဆောင်လိုက်တာကြောင့် ဦးမြတ်သိန်းဟာ
ပိုလို့တောင် ရူးသွပ်သွားရပါတယ်။
အခန်း (၃)
ထိုညက တောင်ပေါ်မြို့လေးဟာ ငြိမ်သက်နေပေမယ့် ဦးမြတ်သိန်းရဲ့ အိမ်ထဲမှာတော့
ရမ္မက်ဇောတွေက ပူလောင်နေပါတယ်။ ဦးမြတ်သိန်းဟာ နှင်းနုရွှေ (စန္ဒာ) ကို သူ့ရဲ့
ဇနီးအဖြစ် သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ စန္ဒာကလည်း သူမရဲ့ ရည်မှန်းချက်
အောင်မြင်ဖို့အတွက် အဘိုးကြီးကို အလိုလိုက်ခဲ့ပါတယ်။
ဦးမြတ်သိန်းဟာ သူ့ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မရဖူးတဲ့ သာယာမှုတွေကို ရနေတယ်လို့
ထင်မှတ်နေပေမယ့် စန္ဒာကတော့ သူ့ရဲ့ ခေါင်းအောက်က သော့တွဲကိုသာ မျက်စိကျနေပါတယ်။
အသက်ကြီးပြီး သွေးသားဆူပွက်နေတဲ့ ဦးမြတ်သိန်းဟာ မိန်းမပျိုလေးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ
ပျော်မဆုံး ဖြစ်နေစဉ်မှာပဲ သူ့ရဲ့ သေမင်းတမန်က ဘေးနားမှာ ပြုံးနေတာကို
မသိရှာပါဘူး။
အခန်း (၄)
နောက်ရက်မှာတော့ ဦးမြတ်သိန်း ဈေးသွားခိုက် စန္ဒာဟာ အိမ်အောက်ထပ်က
လျှို့ဝှက်ခန်းကို ရှာဖွေပါတယ်။ သူမ ရှာနေတဲ့ ရွှေဆင်းတုတော်ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ လောဘဇောကြောင့် တောက်ပသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက
အဲဒီဆင်းတုတော် ဘေးမှာ ဦးမြတ်သိန်းရဲ့ အရင်ဇနီးလို့ ယူဆရတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့
ဓာတ်ပုံနဲ့ သွေးစွန်းနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ရှိနေတာပါ။
စန္ဒာဟာ ဦးမြတ်သိန်းဟာ သာမန် အဘိုးကြီးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ လူသတ်သမားတစ်ယောက်
ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ရိပ်မိသွားပါတယ်။ သူမ ကြောက်လန့်သွားပေမယ့် ရွှေကို
မစွန့်လွှတ်နိုင်ပါဘူး။ သူမဟာ အကြံတစ်ခု ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ ဦးမြတ်သိန်းကို
အဆိပ်ခတ်ပြီး ရွှေတွေကို ယူပြေးဖို့ပါပဲ။
အခန်း (၅)
ညနေစောင်းမှာ ဦးမြတ်သိန်း ပြန်ရောက်လာပါတယ်။ စန္ဒာက ပြုံးပြုံးလေး ဆီးကြိုပြီး
"ဦးလေး... ဒီနေ့ သမီး ဟင်းကောင်းကောင်း ချက်ထားတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
သူမက ဟင်းထဲမှာ အိပ်ဆေးနဲ့ အဆိပ်အနည်းငယ် ရောထားပါတယ်။ ဦးမြတ်သိန်းက သူမကို
ယုံကြည်လွန်းလို့ အားရပါးရ စားလိုက်ပါတယ်။
စားပြီး ခဏအကြာမှာ ဦးမြတ်သိန်းဟာ မူးဝေလာပြီး လဲကျသွားပါတယ်။ စန္ဒာက သူ့ကို
ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ရှင်က ကျွန်မကို တဏှာနဲ့
သိမ်းပိုက်ချင်တာလား။ အခုတော့ ရှင့်ရဲ့ ရွှေတွေက ကျွန်မအပိုင် ဖြစ်သွားပြီ"
လို့ ပြောပြီး သော့တွဲကို ယူကာ အိမ်အောက်ထပ်ကို ပြေးဆင်းသွားပါတယ်။
အခန်း (၆)
စန္ဒာ အိမ်အောက်ထပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
"ငါ့ရွှေကို မထိနဲ့... ငါ့ရွှေကို မထိနဲ့..." ဆိုတဲ့ အသံကြီးက
လိုဏ်ဂူထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပါတယ်။ စန္ဒာဟာ ရွှေဆင်းတုကို မလိုက်တဲ့အခါ
ဆင်းတုတော်အောက်ကနေ မြေကျင်းကြီးတစ်ခု ပွင့်သွားပြီး သူမဟာ အထဲကို ကျသွားပါတယ်။
အဲဒီကျင်းထဲမှာတော့ ဦးမြတ်သိန်း အရင်က သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ အရိုးစုတွေ
ပြည့်နေပါတယ်။ စန္ဒာဟာ အော်ဟစ်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်ပါဘူး။ သူမဟာ
ထောင်ချောက်ထဲကို ကိုယ်တိုင် ဆင်းမိသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ နှောင်းသွားပါပြီ။
အခန်း (၇)
အဆိပ်မိနေတဲ့ ဦးမြတ်သိန်းဟာ အသက်မသေသေးဘဲ အိမ်အောက်ထပ်ကို တွားသွားပြီး
ဆင်းလာပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာဟာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး ကြောက်စရာ
ကောင်းလှပါတယ်။ "နင်က ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား... နင်လည်း သူတို့လိုပဲ ဒီမှာ
အဖော်လုပ်ရမယ်" လို့ ပြောရင်း ကျင်းဝကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
စန္ဒာဟာ အမှောင်ထဲမှာ အရိုးစုတွေနဲ့အတူ ပိတ်မိနေပါတယ်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့
ရုပ်ရည်ဟာ အခုတော့ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြာနှမ်းနေပါပြီ။ သူမ လှည့်စားခဲ့တဲ့
ယောက်ျားတွေရဲ့ ဝဋ်ကြွေးဟာ ဒီနေရာမှာ လာပြီး လည်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်း (၈)
ဦးမြတ်သိန်းဟာ အဆိပ်ဒဏ်ကြောင့် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာပါတယ်။ သူဟာ ရွှေဆင်းတုတော်ကို
ဖက်ပြီး "ငါ့ဟာ... ငါ့ဟာ..." လို့ ရွတ်ရင်း အသက်ပျောက်သွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့
တဏှာနဲ့ လောဘက သူ့ကို ငရဲကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပါပြီ။
အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးဟာ တိတ်ဆိတ်သွားပေမယ့် အိမ်အောက်ထပ်က စန္ဒာရဲ့ ငိုသံကတော့
ညစဉ်ညတိုင်း ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။ မြို့သားတွေကတော့ အဲဒီအိမ်ကြီးကို
"သရဲခြောက်တဲ့အိမ်" လို့ သတ်မှတ်ပြီး ဘယ်သူမှ မသွားရဲကြတော့ပါဘူး။
အခန်း (၉)
လပေါင်းများစွာ ကြာတဲ့အခါ စန္ဒာရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက သူမကို လာရှာကြပါတယ်။
အိမ်ကြီးထဲကို ဝင်တဲ့အခါ ဦးမြတ်သိန်းရဲ့ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အလောင်းကိုပဲ တွေ့ရပါတယ်။
အိမ်အောက်ထပ်က လျှို့ဝှက်ခန်းကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ စန္ဒာရဲ့ အရိုးစုကို
တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
သူမရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ရွှေဆင်းတုတော်ကို မဟုတ်ဘဲ လူသေတစ်ယောက်ရဲ့
လက်ချောင်းအရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဒါဟာ သူမ
လှည့်စားခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်မှုပါပဲ။
အခန်း (၁၀)
ပန်ဆန်းမြို့လေးဟာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားပါတယ်။ ဦးမြတ်သိန်းရဲ့
အိမ်အိုကြီးကိုတော့ မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှင်းမြူတွေ ထူထပ်တဲ့
ညတွေဆိုရင်တော့ အဲဒီနေရာကနေ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ငိုသံနဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့
ချောင်းဆိုးသံကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
လောဘ၊ တဏှာနဲ့ လှည့်စားမှုတွေဟာ ဘယ်တော့မှ ကောင်းတဲ့ ရလဒ်ကို မပေးဘူးဆိုတာကို
ဒီဇာတ်လမ်းက သက်သေပြနေပါတယ်။