ဒီကမ္ဘာမှာ အမေ့ကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ သိသာပေမဲ့၊ အမေ့အပေါ် အဆိုးဆုံးဖြစ်ခဲ့တာကလည်း ဒီသားမိုက်ပါပဲ အမေ...။
ကျွန်တော့်ဘဝက ဘယ်တော့မှ အဆင်မပြေခဲ့ဘူး။ အရာရာဟာ လက်ဖျားနဲ့တို့ရင်တောင် လွဲချော်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝမျိုးပါ။ ခေါင်းမာလွန်းလို့ အမှားတွေကို ဖက်တွယ်ထားတတ်ပေမဲ့၊ အမေ့ရှေ့ရောက်ရင်တော့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ အရည်ပျော်ကျသွားတတ်တဲ့ နှလုံးသားတစ်ခု ကျွန်တော့်မှာရှိတယ်။
အောက်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ လွဲချော်မှုတွေနဲ့ အမေ့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ နောင်တတွေကို အပိုင်း ၁၀ ပိုင်းနဲ့ ရေးဖွဲ့ပေးထားပါတယ်။
၁။
အဲဒီနေ့က မိုးတွေသည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေခဲ့တာ အမေမှတ်မိဦးမှာပါ။ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ ထွက်စာတင်ခဲ့ရတဲ့နေ့။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို အသုံးမကျဘူးလို့ ဝိုင်းပြောကြတဲ့အခါ ခေါင်းမာမာနဲ့ ပြန်အော်ခဲ့ပေမဲ့ အိမ်အပြန်လမ်းမှာတော့ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံနေခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့က ဝရံတာမှာ အမေက ဖန်မီးအိမ်လေးကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေခဲ့တာလေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုရွှဲနေတဲ့ အင်္ကျီတွေကို မြင်တော့ အမေက ဘာမှမမေးဘဲ တဘက်ကလေးနဲ့ လာသုတ်ပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနတွေ၊ ခေါင်းမာမှုတွေ အားလုံးဟာ အမေ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေအောက်မှာ ပျောက်ဆုံးကုန်တော့တာပဲ။ “သား... ဗိုက်ဆာရင် ထမင်းစားရအောင်” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့မွှန်းသလို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အရာရာကို လွဲချော်ခဲ့ပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ မေတ္တာကိုတော့ အမြဲတမ်း အခမဲ့ ရနေခဲ့တာပဲနော်။
၂။
သားကြီးလာရင် အမေ့ကို ရွှေဆွဲကြိုးကြီး ဝယ်ပေးမယ်လို့ ငယ်ငယ်က ကြုံးဝါးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံး လစာရတဲ့နေ့မှာပဲ ကျွန်တော်ဟာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပျော်ပါးရင်း အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့မိတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမေက ကျွန်တော့်အတွက် ကြက်သားဟင်းလေး ချက်ထားပေးရှာတယ်။ “သား လစာရပြီဆိုတော့ အမေက ဝမ်းသာလို့” တဲ့။ အမေ့မျက်လုံးထဲက မျှော်လင့်ချက်တွေကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့် ရင်ထဲ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။ အိတ်ကပ်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ငွေအကြွေလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျွန်တော် မျက်ရည်ကျမိတယ်။ ခေါင်းမာလွန်းတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အမေ့ကို "တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညက အမေခွံ့ကျွေးတဲ့ ထမင်းလုတ်တွေက ကျွန်တော့်လည်ချောင်းမှာ နင်နေခဲ့တယ်။
၃။
အမေ နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဆေးရုံတက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်တော် အရမ်းကြောက်ခဲ့တယ်။ အမြဲတမ်း သန်မာတယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ အမေဟာ အဖြူရောင် အခင်းတွေကြားမှာ အားဖျော့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ခေါင်းမာပြီး အလုပ်ကိစ္စတွေကိုပဲ အကြောင်းပြနေခဲ့မိတာ။ အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အမေ့လက်တွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြမ်းတမ်းနေပြီလဲဆိုတာ သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒါတွေဟာ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထားဖို့၊ ကျွေးမွေးဖို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ အမာရွတ်တွေပဲ။ အမေက သတိရလာတော့ ကျွန်တော့်ကို ပထမဆုံးမေးတာက "သား ထမင်းစားပြီးပြီလား" တဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လောက်တောင် မုန်းမိလဲဆိုတာ အမေ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက အမေ့ရှေ့ရောက်ရင် အမြဲတမ်း ရှုံးနိမ့်နေခဲ့ရတာပါ။
၄။
လူတွေရှေ့မှာတော့ ကျွန်တော်က စကားနည်းပြီး အေးစက်တဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ဆိုရင်လည်း ခေါင်းမာပြီး ဘယ်သူ့စကားမှ နားမထောင်တတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေနဲ့ကျမှ ကျွန်တော်ဟာ ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားရပြန်တယ်။ အမေ့ကို ချစ်တယ်လို့ ပြောဖို့ နှုတ်ခမ်းဖျားအထိ ရောက်လာပေမဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ မာနက တားဆီးထားတတ်တယ်။ "အမေ... သား အမေ့ကို အရမ်းချစ်တာပဲ" လို့ အသံထွက်အောင် ပြောခဲ့သင့်တာ။ အခုတော့ အမေက ကျွန်တော့်စကားတွေကို နားမထောင်နိုင်တော့တဲ့ အရပ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျော့ညံ့တဲ့ နှလုံးသားက အခုမှ အော်ဟစ်ငိုယိုနေပေမဲ့ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး အမေရယ်။
၅။
သားဘဝက အမြဲတမ်း နောက်ကျနေခဲ့တာ အမေ သိပါတယ်။ ကျောင်းတက်တော့လည်း စာမလုပ်လို့ ဆရာမဆူတာ ခံရတယ်။ အလုပ်ထဲမှာလည်း သူများထက် နှေးကွေးလို့ အမြဲ အဆူခံရတယ်။ အရာရာကို လွဲချော်နေတဲ့ ဒီသားမိုက်ကို အမေကပဲ အမြဲ ဖေးမခဲ့တာ။ အမေဆုံးမတဲ့ စကားတွေကို ခေါင်းမာမာနဲ့ ငြင်းဆန်ခဲ့မိတဲ့ အကြိမ်ပေါင်းလည်း မနည်းပါဘူး။ အခု အမေ မရှိတော့မှ အဲဒီစကားတွေက ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ လွဲချော်မှုတွေထဲမှာ အကြီးမားဆုံး လွဲချော်မှုက အမေရှိနေတုန်းက ကောင်းကောင်းမပြုစုနိုင်ခဲ့တာပါပဲ။
၆။
အိမ်မှာ အမေချက်ပေးတဲ့ ဟင်းအိုးလေးကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ ငွေမရှိတဲ့အချိန်မှာတောင် အမေက ကျွန်တော့်အတွက်ဆို ကောင်းနိုးရာရာလေးတွေ ရှာကျွေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဟင်းမကောင်းဘူးဆိုပြီး ထမင်းပန်းကန်ကို တွန်းထုတ်ခဲ့မိတဲ့နေ့တွေ ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက အမေ့မျက်နှာလေး ညိုးသွားတာကို မြင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်က ခေါင်းမာမာနဲ့ အပြင်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အခုတော့ အပြင်မှာ ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ ဟင်းတွေစားစား အမေချက်တဲ့ ဟင်းတစ်ခွက်ကို ဘယ်အရာနဲ့မှ မလဲနိုင်တော့ဘူး။
၇။
ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိတော့လည်း အမေ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ ဇွတ်တိုးခဲ့တယ်။ "သား... သူက သားကို တကယ်ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး" လို့ အမေ သတိပေးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်က ခေါင်းမာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော် နှလုံးသား ကွဲအက်ပြီး ပြန်လာရတဲ့နေရာကလည်း အမေ့ရင်ခွင်ပဲ မဟုတ်လား။ အမေက "တွေ့လား... အမေ ပြောသားပဲ" လို့ မကဲ့ရဲ့ခဲ့ဘူး။ အမေက ကျွန်တော့်ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပြီး "မငိုနဲ့တော့ သား... အမေရှိတယ်" လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် အမေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်လို အားရပါးရ ငိုချပစ်ခဲ့မိတယ်။
၈။
ကျွန်တော်က အပြင်ပန်းမှာတော့ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလို မာကျောနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို မြင်ရတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ဖယောင်းလို အရည်ပျော်ကျသွားတယ်။ အမေ အသက်ကြီးလာလို့ မျက်စိမကြည်တော့တာ၊ လမ်းလျှောက်ရင် မောလာတာတွေကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ကမ္ဘာပျက်သလိုပဲ။ အမေ့ကို ထာဝရ အနားမှာ ရှိနေစေချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သဘာဝတရားက ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခေါင်းမာမှုတွေက အမေ့ရဲ့ အိုမင်းခြင်းကို တားဆီးမပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
၉။
အခုဆို ကျွန်တော် အိပ်ပျော်သွားတိုင်း အမေ့ကို အိပ်မက်ထဲမှာ တွေ့ချင်နေမိတယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော် ခေါင်းမမာတော့ဘူး။ အမေ့ခြေထောက်လေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တောင်းပန်နေမိတယ်။ "အမေ... သား မှားခဲ့တာတွေကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့။ အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပြုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေမြဲပဲ။ လန့်နိုးလာတဲ့အခါ ဘေးနားမှာ အမေမရှိတော့တာကို သိလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်က ရင်ဘတ်ကို ထုထောင်းခံရသလိုပါပဲ။ လွဲချော်ခြင်းတွေနဲ့ပဲ ဘဝကို ဆက်လျှောက်နေရဦးမှာလား အမေ။
၁၀။
ဒီသားမိုက်ကလေ... အခုတော့ ခေါင်းမမာတော့ပါဘူး။ အမေ မရှိတဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ကျွန်တော်က အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါပဲ။ အရာရာ လွဲချော်ခဲ့ပေမဲ့ အမေ့သား ဖြစ်ရတာကိုတော့ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ဂုဏ်ယူနေမှာပါ။ နောင်ဘဝဆိုတာ ရှိခဲ့ရင်လည်း အမေ့ရဲ့ သားအဖြစ်နဲ့ပဲ ပြန်လည် မွေးဖွားချင်ပါသေးတယ်။ အဲဒီအခါကျရင်တော့ အရာရာကို မလွဲချော်စေဘဲ အမေ့ကို အကောင်းဆုံး လုပ်ကျွေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ် အမေ။ အခုတော့ အမေ ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေရာမှာ ရှိနေပါတော့...။