ခါးသက်သော ထမင်းတစ်လုပ်

အခန်း (၁)

မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော ညနေခင်း၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းအောက်တွင် ဦးမင်းအောင် တစ်ယောက် လမ်းဘေးပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ထိုင်နေမိသည်။ သူ၏ ပုဆိုးအနွမ်းလေးမှာ ရွှံ့ရေများ စိုစွတ်နေသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်နိုင်ပါ။ သူ၏ ဘဝမှာလည်း ဒီရွှံ့နွံများထဲတွင် နစ်မွန်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီမဟုတ်လား။ တစ်ခါက သန်မာဖျတ်လတ်ခဲ့သော ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ယခုတော့ အသက်မဲ့သော သစ်ကိုင်းခြောက်များကဲ့သို့ ခွေခေါက်နေသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများက သူ့ကို သနားစရာ ဒုက္ခိတတစ်ဦးအဖြစ် ကြည့်သွားကြသော်လည်း သူကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မော့မကြည့်ပါ။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မြင်နေရသည်မှာ စိုစွတ်နေသော ကတ္တရာလမ်းမမဟုတ်ဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော အတိတ်က ပုံရိပ်ဟောင်းများသာ ဖြစ်သည်။ အေးစိမ့်သော မိုးရေစက်များက သူ့အသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာတိုင်း သူခံစားရသည်မှာ အအေးဒဏ်ထက် နှလုံးသားထဲက အထီးကျန်မှုက ပို၍ ပြင်းထန်နေသည်။ လောကကြီးက သူ့ကို မေ့လျော့နေသလို သူကလည်း လောကကြီးကို ကျောခိုင်းထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

အခန်း (၂)

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်က ဦးမင်းအောင်သည် ရပ်ကွက်ထဲတွင် နာမည်ရသော လက်သမားဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ခိုင်မှုနှင့် စေတနာကြောင့် အလုပ်မပြတ်ခဲ့ဘဲ ချစ်ရသော ဇနီးသည် ဒေါ်ခင်မာနှင့် သမီးလေး ဝတ်ရည်တို့အတွက် လုံလောက်သော ဝင်ငွေကို ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူတို့အိမ်လေးမှာ သေးငယ်သော်လည်း ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။ ညနေစောင်း အလုပ်မှပြန်လာလျှင် ဒေါ်ခင်မာ ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းနံ့လေးက သူ့ကို ဆီးကြိုနေတတ်ပြီး သမီးလေးကလည်း သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာလေ့ရှိသည်။ သူသည် မိသားစုအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် နေ့မအား ညမနား အလုပ်ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားသော တာဝန်များသည် လေးလံသည်ဟု မခံစားရဘဲ ပျော်ရွှင်မှုဟုသာ သူမှတ်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ ရက်စက်သော အလှည့်အပြောင်းကို သူ လုံးဝ မရိပ်မိခဲ့ပေ။

အခန်း (၃)

ထိုနေ့က ရာသီဥတုမှာ ယနေ့ကဲ့သို့ပင် မိုးအုံ့နေခဲ့သည်။ အထပ်မြင့်တိုက်တစ်ခု၏ ငြမ်းစင်ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် မတော်တဆ ခြေချော်ကာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ထိုခဏ၌ သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ ကောင်းကင်ပြာကြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဆေးရုံတွင် သတိရလာချိန်၌ သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံးမှာ ဘာမှမခံစားရတော့ဘဲ အာရုံကြောများ သေသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ဆရာဝန်က ပြောကြားခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲနေချိန်၌ မိသားစု၏ စားဝတ်နေရေးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အကျပ်အတည်းဖြစ်သွားသည်။ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးများမှာလည်း ဆေးဖိုးဝါးခများဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ သန်မာသောလက်များမှာ ယခုတော့ အိပ်ရာခင်းကို ဆွဲကိုင်ရန်သာ အသုံးတည့်တော့သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျသော လူပိုတစ်ယောက်ဟု ခံစားရသော ဝေဒနာမှာ ဒဏ်ရာထက်ပင် ပို၍ နာကျင်ရသည်။

အခန်း (၄)

မိသားစု ရှင်သန်ရေးအတွက် ဒေါ်ခင်မာတစ်ယောက် တစ်နေ့တခြား ပို၍ ရုန်းကန်လာရသည်။ ကနဦးတွင် သူတစ်ပါးအိမ်၌ အဝတ်လျှော်၊ မုန့်ရောင်းသော်လည်း သမီးလေး၏ ကျောင်းစရိတ်နှင့် ဦးမင်းအောင်၏ ဆေးဖိုးမှာ ထိုဝင်ငွေဖြင့် မလောက်ငခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဒေါ်ခင်မာသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စတေးကာ ညဘက်အလုပ်များ လုပ်ကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရသည်။ ညတိုင်း သူမ အပြင်ထွက်ခါနီးတွင် ပြုပြင်ပြင်ဆင်ထားသော မျက်နှာကို မြင်ရတိုင်း ဦးမင်းအောင်၏ ရင်ထဲတွင် ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်ကာ မျက်စိမှိတ်နေသော်လည်း ဒေါ်ခင်မာ၏ တိုးတိုးလေး ရှိုက်သံကို ကြားနေရသည်။ ဇနီးဖြစ်သူကို မသွားပါနဲ့ဟု တားချင်သော်လည်း၊ တားလိုက်ပါက သမီးလေး၏ ဗိုက်စာမည့်အရေးနှင့် မိမိ၏ ဆေးဖိုးများကို သူ မည်သို့ ရှာပေးရမည်နည်း။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့အိမ်လေးထဲသို့ အမှောင်ထုက အမြဲတမ်း နေရာယူလာခဲ့သည်။

အခန်း (၅)

ညတိုင်း ဒေါ်ခင်မာ အိမ်ပြန်လာလျှင် ပါလာသော ငွေစက္ကူများတွင် သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် ရှက်စိတ်များ ကပ်ပါလာတတ်သည်။ ဦးမင်းအောင်သည် ထိုငွေများဖြင့် ဝယ်လာသော ဆေးဝါးများကို သောက်ရတိုင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာမိသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သူစိမ်းနံ့များကို သူ ရွံရှာမိသော်လည်း၊ ထိုရွံရှာမှုမှာ သူမကိုမဟုတ်ဘဲ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ အိပ်ရာပေါ်လဲနေသော မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ဖြစ်သည်။ "ကျော်... ဒီနေ့ သမီးလေးအတွက် လိုတာတွေ ဝယ်လာတယ်" ဟု ဒေါ်ခင်မာက အားတင်းကာ ပြုံးပြရင်း ပြောတတ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အသက်မဲ့နေသော ဝိညာဉ်တစ်ခုကိုသာ သူမြင်ရသည်။ သူတို့ကြားတွင် စကားပြောသံများ နည်းပါးလာပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။ သူသည် ဇနီးသည်၏ ဘဝကို ဝါးမြိုကာ အသက်ဆက်နေရသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ခံယူထားမိသည်။

အခန်း (၆)

တစ်ညတွင် ဒေါ်ခင်မာ အိမ်ပြန်မလာတော့ပါ။ ဦးမင်းအောင်သည် တံခါးဝကို ကြည့်ရင်း တစ်ညလုံး မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စောင့်နေခဲ့သည်။ နံနက်ခင်းတွင်တော့ ရဲစခန်းမှ ဖုန်းလာခဲ့သည်။ ဒေါ်ခင်မာတစ်ယောက် လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် သေနတ်ဒဏ်ရာဖြင့် သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရသည်တဲ့။ ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဦးမင်းအောင်သည် မငိုနိုင်ခဲ့ပါ။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အရာအားလုံး ဗလာကျင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သော၊ သူကိုယ်တိုင် အမှောင်ထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့သလို ဖြစ်နေသော ဇနီးသည်အတွက် နောင်တများက သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ရုပ်အလောင်းကို သွားရောက်ကြည့်ရှုချိန်တွင် သူမ၏ လက်ထဲ၌ သမီးလေးအတွက် ဝယ်လာသော ကစားစရာအရုပ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ သူ၏ မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမရအောင် စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၇)

ဒေါ်ခင်မာ သေဆုံးပြီးနောက် ရပ်ကွက်ထဲတွင် အမျိုးမျိုး ပြောဆိုကြသည်။ "မိန်းမလုပ်စာကို ထိုင်စားပြီး အိမ်မှာ လဲနေတဲ့ကောင်" ဟု ကွယ်ရာမှာရော ရှေ့တင်မှာပါ ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ လူတွေက ထိုပေးဆပ်မှု၏ နောက်ကွယ်က နာကျင်မှုကို မမြင်ဘဲ အပေါ်ယံကိုသာ ကြည့်ကာ ဝေဖန်ကြသည်။ ဦးမင်းအောင်သည် ထိုစကားများကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ နေခဲ့သည်။ သို့သော် သမီးလေး ဝတ်ရည်မှာမူ ထိုကဲ့ရဲ့သံများကြားတွင် မျက်နှာငယ်ရရှာသည်။ သူသည် မိမိ၏ မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကြောင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားရသည်ကို သိမြင်လာပြီးနောက် အိမ်တွင် ဆက်မနေနိုင်တော့ပေ။ သမီးလေးကိုတော့ သူမ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူထံတွင် အပ်နှံထားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ လမ်းပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ပေးသောအားဖြင့် လမ်းဘေးတွင် တောင်းရမ်းစားသောက်ကာ ဘဝကို ကုန်လွန်စေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

အခန်း (၈)

ယခုတော့ ဦးမင်းအောင်သည် လမ်းဘေးတွင် တောင်းရမ်းစားသောက်ရင်း ဒေါ်ခင်မာ၏ အုတ်ဂူလေးကို ကောင်းမွန်စွာ ပြုပြင်ပေးရန် ပိုက်ဆံစုနေသည်။ တစ်နေ့ကို ရသမျှ အကြွေစေ့လေးများကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားတတ်သည်။ လူတွေက သူ့ကို မြင်လျှင် ရွံရှာစွာ ကြည့်သွားကြသော်လည်း သူကတော့ ထိုအကြည့်များကို ဂရုမစိုက်တော့ပါ။ သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ သူချစ်ရသော ဇနီးသည်၏ နောက်ဆုံးနားခိုရာကို လှပအောင် လုပ်ပေးချင်ရုံသာဖြစ်သည်။ သူသည် ညဘက်များတွင် လမ်းဘေးမီးတိုင်အောက်၌ အိပ်ပျော်ရန် ကြိုးစားရင်း ဒေါ်ခင်မာနှင့် ပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးသော အချိန်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေတတ်သည်။ လောကကြီးက သူ့ကို အရှုံးသမားဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း သူကတော့ သူမအပေါ် ထားရှိသော သစ္စာတရားကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ဆုပ်ကိုင်ထားရန် ကြိုးစားနေသည်။

အခန်း (၉)

မိုးရေများကြားတွင် ဦးမင်းအောင်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ "ခင်မာ... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ မင်းကို ဒီလိုဘဝမျိုးထဲ မရောက်အောင် ကိုယ် မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။" သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ စီးကျလာသော ရေစက်များသည် မိုးရေလား၊ မျက်ရည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ မည်သူမျှ ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လမ်းသွားလမ်းလာများက သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်သွားကြသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲက ဝေဒနာကိုတော့ ဘယ်သူမှ ကိုယ်ချင်းစာနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ သူသည် သူမ၏ အုတ်ဂူလေးအတွက် လိုအပ်သော ငွေပမာဏ ပြည့်ရန် နီးစပ်လာသည်ကို တွေးကာ ခါးသက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးထဲတွင် နာကျင်မှု၊ လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် နောင်တများစွာ ရောယှက်နေသည်။ လောကကြီးက သူ့ကို မည်သို့ပင် တံဆိပ်ကပ်ပါစေ၊ သူကတော့ သူမအတွက် အသက်ရှင်နေရသော လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၁၀)

နောက်ဆုံးတွင် ဦးမင်းအောင်သည် ဒေါ်ခင်မာ၏ အုတ်ဂူလေးကို သူဖြစ်စေချင်သလို ပြုပြင်ပြီးစီးခဲ့သည်။ အုတ်ဂူလေးပေါ်တွင် "ချစ်လှစွာသော ဇနီး" ဟု ရေးထွင်းထားသော စာလုံးလေးများကို သူ၏ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ပွတ်သပ်နေမိသည်။ ထိုနေ့ကလည်း မိုးဖွဲဖွဲရွာနေခဲ့သည်။ သူသည် အုတ်ဂူလေးကို မှီကာ မျက်စိမှိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဒေါ်ခင်မာက ပြုံးလျက်သားဖြင့် သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ လောကကြီးက သူ့ကို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုများဖြင့် ရာသက်ပန် မှတ်တမ်းတင်ထားပေဦးမည်။ သို့သော် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ သူမအတွက် ထားရှိသော အချစ်နှင့် ပေးဆပ်မှုများကသာ အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှင်လျက်နှင့် ငရဲကျနေသော ဘဝမှ လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ရင်း၊ ချစ်ရသူနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့မည့် တစ်နေ့ကို ငြိမ်းချမ်းစွာ စောင့်စားနေတော့သည်။