၁။
ကျွန်တော့်နာမည်က "ကျော်စွာ" ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ရိုးရှင်းပြီး သိပ်ကိုလှပခဲ့တယ်။ ဇနီးသည် "မြတ်နိုး" နဲ့ ကျွန်တော်ဟာ တက္ကသိုလ်ကတည်းက ချစ်ခဲ့ကြတာပါ။ သူမဟာ အေးချမ်းတဲ့ ရေကန်လေးတစ်ခုလို ကျွန်တော့်ရဲ့ ပူလောင်မှုမှန်သမျှကို အေးငြိမ်းစေခဲ့သူပေါ့။ ကျွန်တော်တို့မှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ အိမ်ထောင်သက် ၅ နှစ်အတွင်းမှာ ခလောက်ဆန်တာမျိုး တစ်ခါမှမရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရာထူးတက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့၊ မိသားစုကို အသက်ထက်ချစ်တဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ လူ့ဘဝဆိုတာ ကံကြမ္မာက ကစားချင်တဲ့အခါ ဖဲချပ်တစ်ခုလို အလှန်ခံလိုက်ရတာပါပဲ။
၂။
အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်မြို့လေးတစ်ခုကို ရက်ရှည်သွားခဲ့ရတဲ့ အချိန်မှာ "ဆု" နဲ့ ဆုံခဲ့တာပါ။ သူမက ကျွန်တော်တို့ ပရောဂျက်မှာ ကူညီပေးရတဲ့ ဒေသခံဝန်ထမ်းလေးပေါ့။ ဆုက မြတ်နိုးနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်။ သူမက တက်ကြွတယ်၊ စကားပြောပွင့်လင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုဆွဲဆောင်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတယ်။ အိမ်နဲ့ဝေးပြီး အထီးကျန်နေတဲ့ ညတွေမှာ ဆုရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာတရားကို အရည်ပျော်စေခဲ့တယ်။ "ခဏတာပါပဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာရင်း ဆုနဲ့ ကျွန်တော် ကျွံဆင်းခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော်ဟာ မီးကို ကစားနေမှန်း မသိခဲ့တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
၃။
ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တင်းကြပ်နေခဲ့တယ်။ မြတ်နိုးက ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ ခရီးဦးကြိုပြုပေမဲ့ ကျွန်တော် သူမမျက်လုံးကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ "အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းလာတာလား ကိုကြီး" လို့ မေးတဲ့ သူမရဲ့ အသံက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ တစ်ဖက်မှာလည်း ဆုက ဖုန်းတွေတောက်လျှောက်ဆက်ပြီး သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတဲ့ သတင်းဆိုးကို ပေးလာတယ်။ ကမ္ဘာကြီး တစ်ပတ်ချာလည်သွားသလိုပါပဲ။ အမှားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ နောက်ထပ်အမှားတွေကို ကျွန်တော် စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ရတော့တယ်။
၄။
ကျွန်တော် ဆုကို ရန်ကုန်က တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုမှာ လျှို့ဝှက်ထားလိုက်တယ်။ အလုပ်အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံနဲ့ ညဘက်အိမ်မပြန်တာတွေ များလာတယ်။ မြတ်နိုးကတော့ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်တွေကတော့ ငရဲကျနေပြီ။ ဆုက ကလေးမွေးပြီးတဲ့နောက်မှာ ပိုပြီး အတ္တကြီးလာတယ်။ "ကျွန်မကိုလည်း တရားဝင် မယားအရာ မြှောက်ပေးရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဟိုဘက်အိမ်ကို လာဖွေလိုက်မယ်" ဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေက နေ့တိုင်းလိုလို ကြားနေရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အိမ်နှစ်လုံးကြားမှာ ပြေးလွှားရင်း စိတ်ရောလူပါ ပိန်ချုံးလာခဲ့ရတယ်။
၅။
တစ်ရက်မှာတော့ အမှန်တရားက ပေါက်ကြားသွားခဲ့တယ်။ မြတ်နိုးက ကျွန်တော့်အင်္ကျီအိတ်ထဲက ဆုရဲ့ ဆေးရုံဆင်းလက်မှတ်ကို တွေ့သွားတာပါ။ အဲဒီနေ့က မြတ်နိုးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်တော့်ကို သေမတတ် နာကျင်စေတယ်။ သူမ အော်ဟစ်မနေဘူး၊ ပစ္စည်းတွေ ရိုက်ခွဲမနေဘူး။ သူမဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံရက်သားလေး ထိုင်ချပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေခဲ့တယ်။ "ကိုကြီးရယ်... ကျွန်မ ဘာအပြစ်လုပ်ခဲ့လို့လဲ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ဘဝကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားစေတယ်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်တယ်၊ ရှင်းပြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကွဲသွားတဲ့ ဖန်ခွက်ကို ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။
၆။
ဆုကလည်း လျှော့မပေးဘူး။ သူမက မြတ်နိုးဆီကို ဖုန်းတွေဆက်ပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းတွေ ပြောလာတယ်။ မိန်းမနှစ်ယောက်ကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ ဘောလုံးတစ်လုံးလို ကန်ထုတ်ခံနေရတယ်။ မြတ်နိုးက သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး သူမမိဘအိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မြတ်နိုးဆီကို သွားချော့ရင် ဆုက ကလေးကို အကြောင်းပြပြီး ပြဿနာရှာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဘယ်ဘက်ကို လှည့်လှည့် ဆူးခင်းလမ်းကိုပဲ နင်းနေရသလိုပါပဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမုန်းတရားတွေနဲ့ အနိုင်လိုချင်စိတ်တွေကပဲ နေရာယူလာခဲ့တယ်။
၇။
သမီးလေးနဲ့ ပြန်ဆုံရတဲ့နေ့က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နာကျင်မှုပါပဲ။ သမီးလေးက ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ အရင်လို ပြေးမလာတော့ဘဲ အမေ့နောက်မှာ ပုန်းနေခဲ့တယ်။ "ဖေဖေက မေမေ့ကို ငိုအောင်လုပ်တဲ့သူ" ဆိုတဲ့ သမီးရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ထိုးသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သာယာမှုခဏတာအတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ အသွေးအသားဖြစ်တဲ့ သမီးလေးရဲ့ လုံခြုံမှုကို ကျွန်တော် ရောင်းစားခဲ့မိတာပါ။ သမီးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ သူရဲကောင်းမဟုတ်တော့ဘဲ လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
၈။
နောက်ဆုံးမှာတော့ မြတ်နိုးက ကွာရှင်းခွင့် တောင်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ငြင်းဆန်ပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်က ကျောက်ဆောင်လို ခိုင်မာသွားပြီ။ "ရှင်က လူနှစ်ယောက်ကို ချစ်နိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝေမျှခြင်းကို မခံနိုင်ဘူး" တဲ့။ မြတ်နိုးနဲ့ ကွာရှင်းပြီးနောက် ဆုနဲ့ ကျွန်တော် တရားဝင် ပေါင်းဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ မြူမှုန်လောက်တောင် မရှိတော့ဘူး။ လုယူခဲ့ရတဲ့ အချစ်ဟာ လက်ထဲရောက်တဲ့အခါ ခါးသက်သက် အရသာပဲ ရှိတော့တယ်။
၉။
ဆုနဲ့ ပေါင်းပြီး ၂ နှစ်အကြာမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ဆီက ငွေကြေးနဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်ကိုပဲ လိုချင်ခဲ့တာမှန်း ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ စီးပွားရေးတွေ ပျက်၊ အလုပ်တွေ ပြုတ်တဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော့်ကို အမှိုက်တစ်ခုလို စွန့်ပစ်သွားခဲ့တယ်။ အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ အိမ်ငှားလေးတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေရတယ်။ ညဘက်တွေဆိုရင် မြတ်နိုးနဲ့ သမီးလေးရဲ့ ရယ်သံတွေကို ပြန်ကြားယောင်ပြီး အိပ်မပျော်တဲ့ ညပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်။
၁၀။
လူ့ဘဝမှာ အမှားလုပ်မိရင် ပြင်လို့ရတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ "မယားနှစ်ယောက်" ယူမိတဲ့အမှားကတော့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေတာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ လောဘကြောင့် ရှိပြီးသား ရတနာကို စွန့်ပစ်ခဲ့မိတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝကို နောင်တတွေနဲ့ပဲ အဖော်ပြုရင်း၊ တစ်ချိန်က ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မိသားစုပုံရိပ်ဟောင်းတွေကို ကြည့်ပြီး ငိုကြွေးနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပါဘူး။
ဘဝဆိုတာ ရွေးချယ်မှုတွေရဲ့ ရလဒ်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကတော့ ကျွန်တော့်ကို ထာဝရ အထီးကျန်ခြင်းဆီကို ပို့ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။