အခန်း (၁)
ညနေခင်းရဲ့ နေဝင်ရိုးရီ အလင်းဖျော့ဖျော့အောက်မှာ "နှင်း" ဆီက ရောက်လာတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ဟာ ငါ့ကမ္ဘာကို မြေလှန်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ "ငါ လူကြီးတွေစကားကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့ဘူး... လာမယ့်လမှာ ငါ မင်္ဂလာဆောင်ရတော့မယ်" တဲ့။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်က စာသားတွေကို ငါ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်ကြည့်မိတယ်။ မျက်လုံးတွေက ဝေဝါးလာပြီး နှလုံးခုန်သံတွေက နားထဲမှာ တဒိန်းဒိန်းနဲ့ မြည်ဟည်းနေတယ်။ ငါတို့ တူတူသွားခဲ့ဖူးတဲ့ လမ်းကလေးတွေ၊ ငါတို့ ခိုးယူခဲ့ဖူးတဲ့ အနမ်းတွေ၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို "ကိုကိုကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မချစ်ဘူး" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားက ကတိတွေက အခုတော့ ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ အခန်းအပြင်ဘက်မှာ ငှက်ကလေးတွေ အိပ်တန်းတက်နေကြပေမယ့် ငါ့ဘဝကတော့ အဆုံးမရှိတဲ့ အမှောင်ထုထဲကို စတင် နစ်မွန်းသွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၂)
ငါတို့ အမြဲထိုင်နေကျ ပန်းခြံလေးရဲ့ သစ်သားခုံတန်းလျားမှာ နှင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ငါ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ သူလည်း ငိုထားမှန်း ငါ သိတာပေါ့။ "ဘာလို့လဲ နှင်းရယ်... ငါတို့ အတူတူ ရုန်းကန်ကြမယ်လေ" လို့ ငါ ပြောလိုက်တော့ သူက ခေါင်းခါပြတယ်။ သူ့လက်က စေ့စပ်လက်စွပ်အသစ်လေးက နေရောင်အောက်မှာ တလက်လက်နဲ့ တောက်ပနေတာ မြင်ရတာ ရင်ဘတ်ထဲကို ဆူးနဲ့ ထိုးနေသလိုပဲ။ "အဖေက ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ဘူး ကိုကို... သမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ နှင်း ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး" တဲ့။ အဲဒီစကားက ငါ့ရဲ့ အားကိုးရာမဲ့မှုကို မီးမောင်းထိုးပြလိုက်တာပဲ။ ငါ့မှာ သူ့ကို ဆွဲထားဖို့ ငွေကြေးလည်း မရှိဘူး၊ ဂုဏ်ဒြပ်လည်း မရှိဘူး။ ရှိတာဆိုလို့ အတောမသတ်တဲ့ အချစ်တွေပဲ ရှိတာ။ အဲဒီညက ငါတို့နှစ်ယောက် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖက်ငိုခဲ့ကြတယ်။ အဲဒါဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ အခါးသီးဆုံး နှုတ်ဆက်ခြင်းပါပဲ။
အခန်း (၃)
ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ အဖြူရောင်စာအိတ်လေး တစ်အိတ် ငါ့ဆီ ရောက်လာတယ်။ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ "နှင်းဝတ်ရည်" နဲ့ "ဦးမင်းသူ" ဆိုတဲ့ နာမည်နှစ်ခုက ယှဉ်တွဲလို့။ ငါ့နာမည် နေရာမှာ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည် အစားထိုးခံလိုက်ရတာကို မြင်ရတာ သေမတတ် ခံစားရတယ်။ ဖိတ်စာပေါ်က နှင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးက သိပ်လှတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလှတရားတွေက အခုတော့ ငါနဲ့ မဆိုင်တော့တဲ့ သူစိမ်းပစ္စည်းတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ အဲဒီညက ငါ အရက်ကို ရေလိုသောက်ခဲ့မိတယ်။ မူးနေရင် နာကျင်မှုတွေ ပျောက်မလားလို့ တွေးခဲ့ပေမယ့်၊ ပိုမူးလေလေ နှင်းရဲ့ အပြုံးတွေကို ပိုမြင်ယောင်လေလေပဲ။ ငါ့အခန်းနံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက် ပုံလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ငါ အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေမိတယ်။
အခန်း (၄)
နှင်းနဲ့ ငါ လမ်းခွဲပြီးတဲ့နောက် ငါ သွားလေရာမှာ သူ့အရိပ်တွေပဲ မြင်နေရတယ်။ ငါတို့ အမြဲစားနေကျ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်လေးကို ဖြတ်သွားရင်တောင် "ကိုကို... ဒီနေ့ ဆိုင်က ဟင်းရည်က ပိုကောင်းတယ်နော်" လို့ ပြောတတ်တဲ့ သူ့အသံလေးကို ကြားနေရတုန်း။ ညဘက်ဆိုရင်လည်း သူ့ဆီက "အိပ်ပြီလား ကိုကို" ဆိုတဲ့ ဖုန်းလေးကို မျှော်နေမိဆဲ။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ ငါ့ဖုန်းလေးက တိတ်ဆိတ်လို့။ ငါ့ရဲ့ Facebook Memories ထဲမှာ တက်လာတဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ပုံလေးတွေကို မြင်ရတာ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလိုပဲ။ "ထာဝရ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး။ သူကတော့ တခြားလူတစ်ယောက်အတွက် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ငါကတော့ အတိတ်ရဲ့ အမှိုက်ပုံထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့မှာ ငါ ခန်းမနားကို မသွားဘဲ တစ်ယောက်တည်း ကမ်းနားမှာ ထိုင်နေမိတယ်။ ကောင်းကင်မှာ လပြည့်ညကြီးက သာယာနေပေမယ့် ငါ့ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းတွေ ထန်နေတုန်းပဲ။ အခုချိန်ဆို နှင်းက မင်္ဂလာဝတ်စုံကြီးနဲ့ လှနေတော့မှာပေါ့။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို တွဲပြီး ဧည့်သည်တွေကို ပြုံးပြနေမှာပေါ့။ အဲဒီလူက နှင်းရဲ့ ခါးလေးကို ဖက်ထားမလား၊ နှင်းရဲ့ နဖူးလေးကို နမ်းမလားလို့ တွေးမိတိုင်း ငါ့သွေးတွေက ဆူပွက်လာတယ်။ ငါ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့၊ ငါ မြတ်နိုးခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးကို တခြားလူတစ်ယောက်က အပိုင်စီးသွားပြီ။ နှင်းရယ်... နင် ငါ့ကို တကယ်ပဲ မေ့နိုင်သွားပြီလား? နင့်ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညမှာ ငါ့အကြောင်း တစ်စိမ့်လေးတောင် မတွေးမိဘူးလား? မေးခွန်းပေါင်းများစွာနဲ့အတူ ငါ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေက မြစ်ရေထဲကို တစိမ့်စိမ့် စီးဆင်းသွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
လအနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့ပေမယ့် ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အဖတ်မတင်သေးဘူး။ နှင်းရဲ့ သတင်းတွေကို မကြားချင်ဘဲ ကြားနေရတယ်။ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ ဟန်းနီးမွန်း သွားတဲ့ပုံတွေ၊ နှင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်ရိပ်တွေ တွေ့ရတယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေ။ အဲဒီစကားလုံးတွေက ငါ့ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေတာပဲ။ ငါကတော့ နေ့တိုင်း အလုပ်နဲ့ အိမ်၊ အိမ်နဲ့ အလုပ်ပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ရင်တောင် ငါ့မျက်နှာက မသာမယာနဲ့။ လူတွေကြားထဲမှာ ရှိနေပေမယ့် ငါကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အထီးကျန်ဆုံး လူသားတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ်။ နှင်း မရှိတဲ့ ငါ့ဘဝက အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းတယ်။ အရာအားလုံးက အရောင်မရှိတော့သလိုပဲ၊ အဖြူနဲ့ အမည်း ပြကွက်တွေလို ခြောက်သွေ့နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၇)
တစ်နေ့မှာတော့ စူပါမားကတ်တစ်ခုထဲမှာ နှင်းနဲ့ ငါ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးမိခဲ့တယ်။ သူက ဗိုက်ကလေး နည်းနည်း ထွက်နေပြီ။ သူ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာပဲ။ အဲဒီမြင်ကွင်းက ငါ့ကို အေးခဲသွားစေတယ်။ နှင်းက ငါ့ကို မြင်တော့ အံ့သြသွားတဲ့ပုံပဲ။ "နေကောင်းလား ကိုကို" တဲ့။ အဲဒီ 'ကိုကို' ဆိုတဲ့ ခေါ်သံလေးက အရင်လို မချိုမြိန်တော့ဘူး၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ "အင်း... ကောင်းပါတယ်... နှင်းကော" လို့ ငါ ခက်ခဲစွာ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ဘေးမှာတော့ သူ့ခင်ပွန်းက ပစ္စည်းတွေ သယ်ပြီး ရောက်လာတယ်။ "မိန်းမ... သွားရအောင်လေ" လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့အခါ နှင်းက ငါ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထွက်သွားတယ်။ အဲဒီကျောပြင်လေးကို ကြည့်ရင်း ငါ သိလိုက်ရတာက ငါတို့ကြားမှာ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု မကဘူး၊ ဘဝတစ်ခုစာခြားသွားပြီ ဆိုတာပဲ။
အခန်း (၈)
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ငါ အခန်းတံခါးပိတ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။ သူ တခြားလူရဲ့ ကလေးကို လွယ်ထားရပြီ။ ငါတို့ အတူတူ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တဲ့ ကလေးလေးရဲ့ နာမည်တွေ၊ ကလေးကစားကွင်းတွေက အခုတော့ တခြားလူနဲ့ လက်တွေ့ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့ဘဝမှာ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ လုံးဝ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ အဲဒီနေ့မှာ အတပ်သိလိုက်ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ အချစ်တွေက သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့။ ငါ ဆက်ပြီး ချစ်နေရတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ အဲဒီညမှာ ငါ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ နှင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပစ္စည်းမှန်သမျှ၊ ဓာတ်ပုံမှန်သမျှကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ မီးတောက်တွေထဲမှာ ငါ့ရဲ့ လူငယ်ဘဝနဲ့ ငါ့ရဲ့ အချစ်စစ်တွေ ပြာကျသွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၉)
အချိန်တွေက တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။ ငါ့နှလုံးသားကတော့ အရင်လို သွေးစိမ်းရှင်ရှင် မထွက်တော့ပေမယ့် အမာရွတ်ကြီးကတော့ ထင်ကျန်နေဆဲပဲ။ တစ်ခါတစ်လေ မိုးရွာတဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ နှင်းကို သတိရမိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသတိရခြင်းက နာကျင်မှုထက် လွမ်းမောမှုဘက်ကို ပိုကပ်သွားပြီ။ သူများမယား ဖြစ်သွားတဲ့ နှင်းကို ငါ ဆက်ပြီး မပိုင်ဆိုင်ချင်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘဝရဲ့ အလှဆုံး အချိန်တွေကို ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့အတွက်တော့ နောင်တမရမိဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘူးလို့ လူတွေ ပြောကြတာကို အခုမှ ငါ နားလည်လာတယ်။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ဖက်လူ ပျော်ရွှင်နေတာကို အဝေးကနေ ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ဝေဒနာကို ကိုယ်တိုင် ဝါးမြိုရတာပဲ။
အခန်း (၁၀)
အခုဆိုရင် ငါ့ဘဝမှာ နှင်းက ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ နေ့ရက်တွေကို အလုပ်တွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးစေတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ လမ်းမှာ နှင်းတို့ မိသားစုကို တွေ့ရင်တောင် ငါ အဝေးကနေ ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ငါ့နှလုံးသားကတော့ အသစ်တစ်ယောက်ကို လက်ခံဖို့ အဆင်မပြေသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ သိတာတစ်ခုကတော့... ငါ့ဘဝရဲ့ စာမျက်နှာတစ်ခုကတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဆိုတာပဲ။ နှင်း... နင်ကတော့ သူ့အိမ်သူသက်ထားအဖြစ်နဲ့ ပျော်ရွှင်ပါစေ။ ငါကတော့ နင် မရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှာ ငါ့ခြေထောက်ပေါ် ငါ ပြန်ရပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားနေဦးမယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက နိဂုံးမလှခဲ့ပေမယ့်၊ ငါ မင်းကို ချစ်ခဲ့တာကတော့ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး အမှားတစ်ခုပါပဲ။