အခန်း (၁)
မြို့ပြရဲ့ အမြင့်ဆုံး တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ နေမင်း တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတယ်။
အခန်းထဲမှာ ခင်းကျင်းထားတဲ့ ပရိဘောဂတွေက သိန်းထောင်ချီ တန်ကြေးရှိပေမယ့်
အေးစက်လွန်းလှတယ်။ သူဟာ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ်နဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့
အမှုဆောင်အရာရှိချုပ် ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ကို လူတိုင်းက မော့ကြည့်ရတယ်၊ ကြောက်ရွံ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ နေမင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အောင်မြင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ထက်
"ငါ့ထက် ဘယ်သူမှ မသာစေရဘူး" ဆိုတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှု အမုန်းတရားတွေပဲ
ပြည့်နေတယ်။ သူ့အတွက်တော့ ဘဝဆိုတာ စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုလိုပဲ၊ လူတိုင်းက သူနင်းလျှောက်ဖို့
နယ်ရုပ်တွေသက်သက်ပါပဲ။
အခန်း (၂)
နေမင်း ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ဘဝင်မြင့်နေရသလဲဆိုတဲ့ အဖြေက သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝမှာ
ရှိပါတယ်။ သူဟာ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ထဲက "အဖေမရှိတဲ့ကောင်" လို့
အနှိမ်ခံခဲ့ရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျောင်းတုန်းက သူဌေးသားတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုကို
ခံခဲ့ရတိုင်း "မင်းတို့ ငါ့ခြေဖဝါးအောက် ရောက်စေရမယ်" လို့ ကြိတ်ပြီး
ကျိန်ဆိုခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီ "အမုန်း" ကပဲ သူ့ကို ကြိုးစားဖို့
တွန်းအားပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲ့ဒီတွန်းအားက သူ့ကို
လူပီသဖို့ မေ့လျော့စေခဲ့ပြီး မာန်မာနတွေကြားမှာ ရူးသွပ်သွားစေခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
နေမင်းရဲ့ ဘေးနားမှာ "သံစဉ်" ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်
ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူမက နေမင်း ဘာမှမရှိခင်ကတည်းက လက်တွဲခဲ့တဲ့သူပါ။ နေမင်း
အောင်မြင်လာတဲ့အခါ သံစဉ်က သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူခဲ့ပေမယ့် နေမင်း ပြောင်းလဲသွားတာကို
ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ "ကိုနေမင်း... ရှိတာလေးနဲ့ ကျေနပ်ပြီး
အေးအေးဆေးဆေး နေရအောင်ပါ" လို့ သူမ ပြောတိုင်း နေမင်းက "မင်းက
ငါ့အရည်အချင်းကို အထင်သေးတာလား၊ မင်းကို ငါ ဒီထက်မကတဲ့ စည်းစိမ်တွေ
ပေးနိုင်တယ်" လို့ပဲ မောက်မာစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ သူဟာ သံစဉ်ရဲ့ အချစ်ကို
ငွေကြေးနဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။
အခန်း (၄)
အလုပ်ထဲမှာလည်း နေမင်းဟာ အာဏာရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ဝန်ထမ်းတွေကို
လူလိုမဆက်ဆံဘူး၊ သူ့အမှားကို ဘယ်သူမှ ထောက်ပြခွင့်မရှိဘူး။ "ငါက နေမင်းကွ၊
ငါလုပ်တာ အမြဲမှန်တယ်" ဆိုတဲ့ ဘဝင်က သူ့ကို မျက်စိကန်းစေခဲ့တယ်။ သူ့ကို
အကြံပေးတဲ့သူတွေကို "မင်းတို့က ငါ့လောက် သိလို့လား" ဆိုပြီး
နှိမ်ချတတ်တယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ဘေးနားမှာ အမှန်တရား ပြောမယ့်သူ မရှိတော့ဘဲ
ဖားယားတတ်တဲ့သူတွေပဲ ဝိုင်းလာတော့တယ်။ အဲ့ဒါဟာ ပျက်စီးခြင်းရဲ့ နိဒါန်းဆိုတာ သူ
လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၅)
တစ်ညမှာတော့ သံစဉ်က နေမင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "ကျွန်မ
ရှာနေတာ ငွေတွေမဟုတ်ဘူး၊ အရင်က ကိုနေမင်းကိုပဲ ရှာနေတာ... အခု ကိုနေမင်းက
ဘဝင်တွေနဲ့ ရူးနေပြီ" တဲ့။ နေမင်းက ဒေါသတကြီးနဲ့ "ထွက်သွားချင်ရင် အခုပဲ
ထွက်သွား" လို့ အော်ထုတ်လိုက်တယ်။ သံစဉ် တကယ်ပဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာတောင် နေမင်းက "သူ ငါ့ဆီ ပြန်လာမှာပါ၊ ငါ့လောက် ချမ်းသာတဲ့သူ
ဘယ်မှာရှိလို့လဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေတုန်းပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ သံစဉ်ကတော့ သူ့ဘဝထဲကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ပါဘူး။
အခန်း (၆)
လအနည်းငယ်အကြာမှာတော့ နေမင်းရဲ့ မောက်မာမှုကြောင့်
စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက သူ့ကို လက်တွဲဖြုတ်ကုန်ကြတယ်။ ယုံကြည်ရတဲ့
လက်ထောက်ကလည်း ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေတွေကို လိမ်လည်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်။ နေမင်းဟာ
တစ်ညတည်းနဲ့ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။ အကြွေးရှင်တွေက
တံခါးလာခေါက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ တစ်ချိန်က နှိမ်ခဲ့တဲ့သူတွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို
ပြန်မြင်ယောင်လာတယ်။ သူ အမြင့်ကြီးကို တက်ခဲ့ပေမယ့် ပြုတ်ကျတဲ့အခါမှာတော့
ဆွဲထားပေးမယ့် လက်တစ်စုံတောင် မရှိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၇)
အခုတော့ နေမင်းဟာ လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ ထိုင်နေရတယ်။ သူ
ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီက ဟောင်းနွမ်းနေပြီ၊ သူ့မျက်နှာမှာလည်း ဟန်ဆောင်မာန်မူစရာ
မရှိတော့ဘူး။ လမ်းပေါ်မှာ ဖြတ်သွားတဲ့ ကားအကောင်းစားတွေကို ကြည့်ပြီး သူ
ပြုံးမိတယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးက နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နေတဲ့ အပြုံးပါ။ "ငါ ဘာတွေ
ရူးခဲ့တာလဲ" လို့ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိတယ်။ သူ ရှာခဲ့တဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တွေက
အငွေ့ပျံသွားပေမယ့် သူ စွန့်လွှတ်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေကတော့ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။
အခန်း (၈)
နေမင်းဟာ သံစဉ်ရဲ့ အိမ်လေးဆီကို သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သံစဉ်က တခြားမြို့ကို
ပြောင်းသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ အိမ်ရှေ့က ပန်းပင်လေးတွေကတော့ ခြောက်ကပ်နေပြီ။
သူ အဲ့ဒီမှာတင် ဒူးထောက်ပြီး ငိုချလိုက်တယ်။ အောင်မြင်မှုဆိုတာ သူတစ်ပါးကို
နှိမ်ဖို့မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ဘေးနားက လူတွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ဆိုတာ သူ အရမ်းနောက်ကျမှ
သိခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘဝင်တွေက သူ့ကို အကျဉ်းချထားခဲ့တဲ့ လှောင်အိမ်ဆိုတာ အခုတော့
ထင်ရှားနေပါပြီ။
အခန်း (၉)
နောက်ဆုံးမှာတော့ နေမင်းဟာ သူ့အမေဆီကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။ အမေကတော့ သူ့ကို
မြင်တာနဲ့ "ပင်ပန်းနေပြီလား ငါ့သား... လာ... ထမင်းစားရအောင်" လို့ပဲ
ပြောတယ်။ နေမင်းဟာ အမေ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်လို ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။
သူ ရှာနေတဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုတွေက တကယ်တော့ ဒီရင်ခွင်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာပါ။ သူကတော့
အဝေးကြီးကို ပတ်ရှာရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘဝင်အဆိပ်တွေ ကျွေးနေခဲ့တာ။
အခန်း (၁၀)
အခုတော့ နေမင်းဟာ သာမန် လုပ်သားတစ်ယောက်အဖြစ် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေတယ်။ သူဟာ
လူတိုင်းကို ပြုံးပြတတ်လာတယ်၊ ကူညီတတ်လာတယ်။ သူ့မှာ အရင်လို စည်းစိမ်တွေ
မရှိပေမယ့် သူ့ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး ကြွယ်ဝလာတယ်။
"ဘဝင်ရူး" ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကနေ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ နေမင်းဟာ အခုတော့
"နေမင်း" ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့အညီ သူတစ်ပါးကို နွေးထွေးမှုပေးနိုင်တဲ့
လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။