နှင်းနွယ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေသည်။ လက်ထဲက ဆေးစစ်ချက်စာရွက်ကလေးက သူမဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာ။ ၈ ပတ်ဆိုတဲ့ သက်တမ်းကလေးက သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေပြီ။
"မမလေး... ကိုကိုကြီး ပြန်လာရင် ဒီသတင်းကြားရင် သိပ်ပျော်မှာပဲနော်"
မာလာက အခန်းထဲကို ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။ သူမရဲ့ ခြေသံက ကြောင်တစ်ကောင်လို ငြိမ်လွန်းလှသည်။ နှင်းနွယ် လန့်သွားပြီး စာရွက်ကို အုပ်လိုက်မိသည်။
"မာလာ... နင် ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ။ တံခါးခေါက်ပါဦး"
"အို... မမလေးကလဲ။ မာလာက ကိုကိုကြီးတို့ မိသားစုနဲ့ ငယ်ကတည်းက နေလာတာပဲ။ ဒီအိမ်က အခန်းတိုင်းဟာ မာလာ့အတွက် သူစိမ်းမှမဟုတ်တာ။ ဒါနဲ့... ကိုယ်ဝန်က ၈ ပတ်ဆိုတော့... ကိုကိုကြီး ခရီးသွားနေတဲ့ အချိန်နဲ့ ကွက်တိပဲနော်"
မာလာ့ရဲ့ စကားက ဆူးလို စူးသည်။ နှင်းနွယ် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။
"နင် ဘာစကား ပြောတာလဲ မာလာ! ငါ့သိက္ခာကို နင် စော်ကားတာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး မမလေးရယ်။ မာလာက စိတ်ပူလို့ပါ။ ကိုကိုကြီးက အဲ့လိုကိစ္စမျိုးဆို သိပ်အမြင်ကျဉ်းတာ။ ပြီးတော့... ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်မှာ ယောကျာ်းက ဖောက်ပြန်ရင် ကလေးက အဖေနဲ့ တူမှာမဟုတ်ဘူးတဲ့။ မမလေး ဂရုစိုက်ဦးနော်"
မာလာက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးရင်း အခန်းထဲက ထွက်သွားသည်။ နှင်းနွယ် ရင်ထဲမှာ အေးစိမ့်သွားသည်။ မာလာဟာ အိမ်ဖော်ဆိုပေမဲ့ ဒီအိမ်မှာ သူမထက် ပိုပြီး ဩဇာရှိနေသလို ခံစားရသည်။
ညစာစားပွဲမှာ လေထုက လေးလံနေသည်။ ဒေါ်နန်းခင်က ပန်းကန်ကို ခက်ရင်းနဲ့ တောက်ခနဲ မြည်အောင် ချလိုက်သည်။
"ငါတို့ မင်းထက်ကျော် မျိုးရိုးမှာ သမီးမိန်းကလေးဆိုတာ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ နှင်းနွယ်... ညည်းဗိုက်ထဲက ကလေးဟာ ငါတို့ စံအိမ်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ယောကျာ်းလေး ဖြစ်ရမယ်။ တကယ်လို့ သမီးလေးသာ မွေးလာရင်... ငါ့သားရဲ့ ဇနီးနေရာမှာ ညည်း ဆက်ရှိနေဖို့ မလွယ်ဘူးဆိုတာ မှတ်ထား"
နှင်းနွယ် ဘေးနားက မင်းထက်ကျော်ကို အားကိုးတကြီး ကြည့်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ မင်းထက်ကျော်က သူမကို လှည့်မကြည့်။ သူက မာလာ ခွံပေးတဲ့ သစ်သီးကိုသာ အရသာခံ စားနေသည်။
"ဟုတ်တယ် မေမေ။ သားလဲ သားလေးပဲ လိုချင်တာ။ နှင်းနွယ်... မင်း သားလေးမွေးအောင် ဂရုစိုက်ပါ။ မွေးမလာရင်တော့ ကိုယ်လဲ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
နှင်းနွယ် ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရသည်။ ဒါဟာ အိမ်ထောင်ရေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကလေးမွေးပေးရတဲ့ စက်ရုံလား။ သူမ ဗိုက်ကလေးကို ကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုမိသည်။
ကိုယ်ဝန် ၇ လထဲ ရောက်လာတော့ နှင်းနွယ် လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် မနည်းအားယူနေရသည်။ မင်းထက်ကျော်က သူမ အခန်းထဲကို မလာတာ တစ်ပတ်ကျော်ပြီ။
တစ်ညမှာ နှင်းနွယ် ရေဆာလို့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ မင်းထက်ကျော်နဲ့ မာလာတို့ဟာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖက်လဲတကင်း ရှိနေကြသည်။ မာလာက မင်းထက်ကျော်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခေါင်းမှီထားရင်း...
"ကိုကိုကြီး... မမလေးက အခုဆို ဗိုက်ကြီးနဲ့ ကြည့်ရတာ အရမ်း ရုပ်ဆိုးတာပဲနော်။ ကိုကိုကြီး မပျင်းဘူးလား"
"ပျင်းတာပေါ့ မာလာရယ်။ သူက ကလေးမွေးဖို့ပဲ အသုံးဝင်တာ။ ကိုယ့်အတွက်ကတော့ မာလာလေး ရှိရင် ပြည့်စုံပါပြီ"
နှင်းနွယ်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားသည်။ သူမ အော်ဟစ်ပြီး ရန်တွေ့ချင်သော်လည်း ဗိုက်ထဲက ကလေးလေး ကန်လိုက်တာကြောင့် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။ 'သားလေး... မင်းအတွက် မေမေ သည်းခံရမယ်'။ သူမ မျက်ရည်တွေကို လက်ဖမိုးနဲ့ သုတ်ရင်း အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပြန်တက်လာခဲ့သည်။
"သားလေးပါ... မဟာစံအိမ်ရဲ့ မြေးဦးက သားလေးပါပဲ"
ဆရာဝန်ရဲ့ စကားကြောင့် ဒေါ်နန်းခင်နဲ့ မင်းထက်ကျော်တို့ ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူတို့က နှင်းနွယ်ကို ရတနာတစ်ခုလို ဂရုစိုက်ကြပြန်သည်။ ဒါပေမဲ့ နှင်းနွယ် သိသည်။ ဒါဟာ သူမကို ချစ်တာမဟုတ်ဘဲ သူမ ဗိုက်ထဲက 'သား' ကိုပဲ ချစ်ကြတာ။
မာလာကတော့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေသည်။
"သားလေးမွေးရင် မမလေးက ဒီအိမ်မှာ အမြဲနေရတော့မှာပေါ့နော်။ ဒါပေမဲ့... ကံကြမ္မာဆိုတာ ပြောမရဘူး မမလေး။ တစ်ခါတလေ သားလေးတွေက လူ့လောကကို မရောက်လာဘဲ လမ်းခုလတ်မှာ တင် ကျန်ခဲ့တတ်တယ်"
မာလာ့ရဲ့ စကားက နှင်းနွယ်ကို ခြောက်လှန့်နေသည်။ ထိုနေ့ညကစပြီး နှင်းနွယ် အိပ်မပျော်တော့။ သူမဟာ အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို သတ်ဖို့ ချောင်းနေသလို ခံစားနေရသည်။
ကိုယ်ဝန် ၉ လပြည့်ခါနီး တစ်ည။ မိုးတွေက သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေသည်။ နှင်းနွယ် ဗိုက်ထဲက ရုတ်တရက် အောင့်လာသည်။
"မောင်... မောင်... နှင်းနွယ် ဗိုက်နာလို့"
သူမ ဘေးနားမှာ မင်းထက်ကျော် မရှိ။ သူမ အားယူပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာသည်။ လှေကားထိပ် ရောက်တော့ သူမ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက...
မင်းထက်ကျော်က မာလာ့ကို ပွေ့ချီထားပြီး "မာလာ... ကိုယ်တို့ ကလေးလေးအတွက် ကိုယ် အရာရာ လုပ်ပေးမယ်။ နှင်းနွယ် ကလေးမွေးပြီးရင် သူ့ကို အိမ်က နှင်ထုတ်ပြီး မင်းကို မယားအရာ မြှောက်မယ်" တဲ့။
မာလာက လှေကားထိပ်က နှင်းနွယ်ကို မြင်တော့ မသိမသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက "အို... မမလေး" ဟု အော်လိုက်ပြီး မင်းထက်ကျော်ကို တွန်းထုတ်ကာ နှင်းနွယ်ဆီ ပြေးတက်လာသည်။
"မမလေး... ဗိုက်နာနေတာလား။ လာ... မာလာ ကူညီမယ်"
မာလာက နှင်းနွယ်ရဲ့ လက်ကို ဆွဲသလိုလိုနဲ့ လှေကားပေါ်ကနေ အရှိန်နဲ့ တွန်းချလိုက်သည်။
"အားးးးးးးးးး!"
နှင်းနွယ် ခန္ဓာကိုယ်ဟာ လှေကားထစ်တွေအတိုင်း လိမ့်ကျသွားသည်။ သွေးတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရဲရဲနီသွားသည်။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းကတော့... မင်းထက်ကျော်က မာလာ့ကို ဖက်ထားပြီး သူမကို အေးစက်စက် ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်။
"သားလေး... မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ..."
နှင်းနွယ်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူမနဲ့အတူ မဟာစံအိမ်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်တဲ့ သားဦးလေးပါ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ။
နောက်ဆုံးမြင်ကွင်း ဆေးရုံမှာ နှင်းနွယ်ရဲ့ အလောင်းကို ဘယ်သူမှ လာမယူကြ။ မင်းထက်ကျော်ကတော့ မာလာနဲ့အတူ အပျော်ကြီး ပျော်နေခဲ့သည်။ သို့သော်... နှင်းနွယ် သေဆုံးပြီး ၇ ရက်မြောက်နေ့မှမှစ၍... မဟာစံအိမ်ကြီးရဲ့ လှေကားထိပ်မှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ သွေးစွန်းနေတဲ့ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီရင်း မင်းထက်ကျော်ရဲ့ အခန်းတံခါးကို လာခေါက်သံတွေ၊ မာလာ့ကို အသက်ရှူကျပ်အောင် ညှစ်သတ်နေတဲ့ လက်သည်းရာတွေနဲ့အတူ ခြောက်လှန့်ခြင်း ခံရလေတော့သည်။
နှင်းနွယ်ကတော့ သူမရဲ့ ကလေးလေးနဲ့အတူ အေးချမ်းတဲ့ တစ်နေရာမှာ ဆုံတွေ့သွားခဲ့ပါပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက် နောက်ဘဝမှာတော့ လူရက်စက်တွေနဲ့ မဆုံပါစေနဲ့လို့သာ ဆုတောင်းရင်း...။