မေ့ထားလိုက်ဖို့ မေ့နေသူ
အိမ်ရှေ့ဝရန်တာက ခုံတန်းလျားလေးပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဦးမင်းခေါင်ရဲ့
လက်ဖဝါးတွေဟာ အတိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသလိုမျိုး တုန်ရီနေပါတယ်။ သူ့ရှေ့က
စားပွဲဝိုင်းလေးပေါ်မှာတော့ အငွေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ ကော်ဖီခါးခါးတစ်ခွက်ရယ်၊
နွမ်းလျနေပြီဖြစ်တဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးတစ်ပုံရယ် ရှိနေတယ်။ဓာတ်ပုံထဲမှာတော့ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ဇနီးဖြစ်သူ ‘ဒေါ်သက်ထား’ ဟာ စံပယ်ပန်းကုံးလေးကို ကိုင်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေခဲ့ပါတယ်။
“ဖေဖေ... နေဝင်တော့မယ်၊ အထဲဝင်ရအောင်လေ”
သမီးဖြစ်သူ နွယ်နီက ပုခုံးပေါ်ကို တဘက်ပါးလေး လာခြုံပေးရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ဦးမင်းခေါင်က နွယ်နီ့ကို ကြည့်ပြီး ဝေဝါးနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။
“သမီး... သက်ထား ကို မြင်မိသေးလား။ စောစောကတင် စံပယ်ပန်းတွေ သွားဝယ်ဦးမယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတာလေ။ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး”
နွယ်နီ့ရင်ထဲမှာ ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရပါတယ်။ ဒီစကားဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ပတ်လုံး ဖခင်ဖြစ်သူဆီက နေ့တိုင်းကြားနေရတဲ့ မေးခွန်းပါ။ ဒီမေးခွန်းကို သူမ ဖြေခဲ့ရပေါင်းလည်း မနည်းတော့ပါဘူး။
“ဖေဖေ... မေမေက လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက ကျွန်မတို့ကို ထားခဲ့ပြီလေ။ ဖေဖေပဲ
မေ့ထားလိုက်တော့မယ်ဆို...”
ဦးမင်းခေါင်က ငိုင်ကျသွားပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ သူ့ဦးနှောက်က ‘အယ်လ်ဇိုင်းမား’
ဆိုတဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားနေရတာပါ။ ခက်တာက သူဟာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို မေ့နေပေမဲ့ သူမကို
မေ့ဖို့ကျတော့ အမြဲတမ်း ‘မေ့နေခဲ့’ ပြန်ပါတယ်။
တစ်ခါတလေ သူဟာ ကိုယ့်နာမည်ကိုယ် မေ့သွားတတ်တယ်၊ တစ်ခါတလေ သူ ဘယ်မှာရှိနေသလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး သူမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့
နာကျင်မှုတွေကို မေ့ထားလိုက်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့၊
သူမကို သတိရနေမိတဲ့ အချက်ကိုပဲ သူက ထပ်ခါထပ်ခါ မေ့သွားတတ်တာပါ။
“အော်... ဟုတ်သားပဲ။ အဖေ မေ့သွားပြန်ပြီ သမီးရယ်။ အဖေက သူ့ကို မေ့ထားလိုက်ဖို့
ခဏခဏ မေ့နေတာ”
ဒါပေမဲ့ ဆန်းကြယ်တာတစ်ခုက သူဟာ ဒေါ်သက်ထားကို ချစ်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ပါဘူး။
သူ မေ့နေတာက ‘သက်ထား မရှိတော့ဘူး’ ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကိုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဦးမင်းခေါင် ကော်ဖီကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပါတယ်။ ခါးသက်လှတဲ့ အရသာက
လျှာဖျားမှာတင် မကဘဲ ရင်ထဲအထိ ပျံ့နှံ့သွားသလိုပဲ။ သူက မေ့နေသူတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့
သူ မေ့နေတာက လက်ရှိပစ္စုပ္ပန်ကိုသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူမရှိတော့တဲ့ အတိတ်ကွက်လပ်ကိုတော့
မေ့မရနိုင်အောင် အမှတ်ရနေဆဲ။ “သမီး... သိလား။ လူတွေက ပြောကြတယ်၊ မေ့ပစ်လိုက်တာက နာကျင်မှုကို ပျောက်ကွယ်စေတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဖေ့အတွက်ကျတော့ မေ့နေတာကပဲ နာကျင်မှု ဖြစ်နေရတယ်”
“မနက်ဖြန်ကျရင်တော့... အဖေ တကယ် မေ့လိုက်တော့မယ်နော်”
သူ့နှုတ်ခမ်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပေမဲ့၊ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာလည်း “မေမေ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းနဲ့အတူ သူဟာ မေ့ထားလိုက်ဖို့ ထပ်မံ ‘မေ့လျော့’ နေဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဦးမင်းခေါင်ဓာတ်ပုံလေးကို ရင်ဘတ်မှာ ကပ်ထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ချလိုက်ပါတယ်။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အမှတ်တရတွေထက်၊ မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေရတဲ့ ဝေဒနာက ပိုပြီး ခိုင်မြဲနေတတ်တာမျိုးပါ။