"ဒီဗိုက်ထဲက သက်ရှိလေးဟာ ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေး ဖြစ်လာမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဘဝကို ဝါးမျိုမယ့် ကျိန်စာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာလား..."
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို လာမှန်နေတဲ့ အသံဟာ လှိုင်းနုနုရဲ့ နားထဲမှာတော့ စူးရှတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေလိုပဲ။ သူမရဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ မီးမထွန်းဘဲ ထိုင်နေတာ နာရီပေါင်း မနည်းတော့ဘူး။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပူနွေးလာတဲ့ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ဗိုက်ပေါ် အသာတင်ကြည့်မိတော့ ရင်ထဲမှာ နင့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒီဗိုက်ထဲမှာ သက်ရှိတစ်ခု ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသက်ရှိလေးရဲ့ ဖခင်ဟာ ဘယ်သူလဲလို့ တစ်လောကလုံးက ဝိုင်းမေးကြရင် သူမ ဘာပြန်ဖြေရမလဲ?
လှိုင်းနုနုဟာ အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် ရိုးသားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ညတာ အမှားတစ်ခု၊ ဒါမှမဟုတ် ယုံကြည်မိတဲ့ အချစ်အတုအယောင်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သူမဟာ အခုတော့ အထီးကျန်စွာနဲ့ လမ်းပျောက်နေခဲ့ပြီ။ "နင့်ဗိုက်က ဘယ်သူ့ကိုယ်ဝန်လဲ" ဆိုတဲ့ အမေးဟာ သူမအတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်သံထက် ပိုကျယ်လောင်နေခဲ့တယ်။
အပိုင်း (၂)
လှိုင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်မိတာက "ဘယ်သူ့ကို ပြောရမလဲ" ဆိုတာပါပဲ။ သူမရဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ တီးတိုးစကားတွေကို သူမ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ မြန်မာ့လူ့ဘောင်မှာ "ဖအေမပေါ်တဲ့ ကလေး" ဆိုတာဟာ မိခင်ဖြစ်သူအတွက်တော့ သေမိန့်ကျသလိုပါပဲ။
ညဘက်တွေဆိုရင် သူမ အိပ်မပျော်ဘူး။ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေး လှုပ်တာကို ခံစားမိတိုင်း ပျော်ရမလိုလို၊ ဝမ်းနည်းရမလိုလိုနဲ့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ ကလေးလေးမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ? အပြစ်ရှိတာက လူ့လောကရဲ့ ရက်စက်မှုတွေနဲ့ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ မဟုတ်လား။ "သားလေး... မေမေ တောင်းပန်ပါတယ်... မေမေ့ဆီကို လာရတာ မင်းအတွက် ငရဲခန်း ဖြစ်နေမလား" လို့ သူမ ဗိုက်လေးကို ပွတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောမိရှာတယ်။
အပိုင်း (၃)
လှိုင်း အားကိုးမိခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူဟာ လှိုင်းကို ကတိတွေ အထပ်ထပ်ပေးခဲ့ပြီးမှ အခက်အခဲနဲ့ ကြုံတဲ့အခါ ဖုန်းနံပါတ်ပါ ပြောင်းပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သူပါ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး လှိုင်းဟာ "အချစ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ရွံရှာမိသွားတယ်။
"ရှင် တာဝန်ယူရမယ်လေ... ကျွန်မမှာ ရှင့်သွေးပါနေပြီ" လို့ နောက်ဆုံး အကြိမ် ပြောခဲ့တုန်းက သူ့ရဲ့ အေးစက်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို လှိုင်း ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ "ငါ့ကလေးဆိုတာ ဘာသက်သေရှိလဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်ဟာ လှိုင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ အခုတော့ သူမဟာ လူအုပ်ကြီးကြားထဲမှာ ဗိုက်ကလေးကို ဖုံးကွယ်ရင်း၊ လူမသိအောင် ရှောင်ရင်းနဲ့ပဲ နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်။
အပိုင်း (၄)
ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်း သိသာလာတဲ့အခါ လှိုင်း အလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်ရတယ်။ အလုပ်ရှင်ရဲ့ အကြည့်တွေက သူမကို ဖောက်ထွင်းမတတ် ကြည့်နေသလိုပဲ။ လမ်းဘေးက ထမင်းဆိုင်မှာ ထိုင်စားရင်တောင် လူတွေက သူမရဲ့ လက်သူကြွယ်မှာ လက်စွပ် ရှိ၊ မရှိကို အရင်ကြည့်ကြတယ်။
လှိုင်းဟာ သူမရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေကို ရေတွက်ကြည့်မိတယ်။ ကလေးအတွက် အနှီးလေးတွေ၊ အဝတ်အစားလေးတွေ ဝယ်ရဦးမယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရမယ့် ဘဝအတွက် ကြောက်စိတ်တွေ အပြည့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးလေး ဗိုက်ထဲကနေ ကန်လိုက်တဲ့ အခါတိုင်းမှာတော့ "ငါ အားတင်းရမယ်... ဒီကလေးအတွက် ငါ ရှိရမယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်က ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့တယ်။
အပိုင်း (၅)
တစ်နေ့မှာတော့ လှိုင်းရဲ့ အဒေါ်အရင်းက အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ လှိုင်းရဲ့ ဗိုက်ကို ကြည့်ပြီး "ညည်း... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ? ဘယ်သူ့ဗိုက်လဲ? ပြောစမ်း!" လို့ အော်ဟစ်မေးမြန်းပါတော့တယ်။ လှိုင်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး ငိုနေမိတယ်။
"ငါတို့ ဆွေမျိုးထဲမှာ ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမမျိုး မရှိဖူးဘူး... ညည်း ငါတို့ မျက်နှာကို ရွှံ့နဲ့လူးလိုက်တာပဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားတွေက သူမကို သတ်နေသလိုပါပဲ။ လက်သည်မပေါ်ဘူးဆိုတာနဲ့ပဲ သူမဟာ လူညစ်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားရတာလား? သူမရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကိုပဲ အပြစ်တင်ကြပြီး သူမ ခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုကိုတော့ ဘယ်သူမှ လှည့်မကြည့်ကြဘူး။
အပိုင်း (၆)
စိတ်ဓာတ်တွေ အောက်ဆုံးထိ ကျနေတဲ့အချိန်မှာ လှိုင်းဟာ ဘုန်းကြီးကျောင်း နားက သစ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ အဲဒီမှာ သီလရှင် ဆရာကြီးတစ်ပါးက လှိုင်းနားကို လျှောက်လာပြီး "သမီး... ဘာတွေ ပူဆွေးနေတာလဲ" လို့ မေးတယ်။
လှိုင်းဟာ သူမရဲ့ အကြောင်းတွေကို ရင်ဖွင့်ချလိုက်မိတယ်။ ဆရာကြီးက အေးအေးဆေးဆေးပဲ နားထောင်ပေးပြီး "သမီး... ကလေးမှာ အဖေ မရှိပေမယ့် အမေ ရှိနေတာပဲ... သမီးကိုယ်တိုင်က ဒီကလေးကို မေတ္တာပေးနိုင်ရင် အဲဒါဟာ အမြတ်ဆုံးပဲ။ လူတွေ ပြောတာက ခဏပါ၊ သမီးရဲ့ သားသမီးအပေါ် ထားတဲ့ မေတ္တာကသာ ထာဝရပါ" လို့ မိန့်ကြားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး လှိုင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ အားအင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
အပိုင်း (၇)
နောက်ဆုံးတော့ မွေးဖွားမယ့် အချိန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဆေးရုံမှာ တခြားသူတွေက ခင်ပွန်းသည်တွေ၊ မိဘတွေ ခြံရံနေကြပေမယ့် လှိုင်းကတော့ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ဝေဒနာက ပြင်းထန်လွန်းလို့ အော်ဟစ်နေရချိန်မှာတောင် သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားစရာ လက်တစ်စုံ မရှိခဲ့ဘူး။
"အား... ကယ်ကြပါဦး..." လို့ အော်ဟစ်ရင်း သူမ စိတ်ထဲမှာတော့ ကလေးလေး ကျန်းကျန်းမာမာ မွေးလာဖို့ကိုပဲ ဆုတောင်းနေမိတယ်။ နာကျင်မှုတွေ အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကလေးရဲ့ တီတီတာတာ ငိုသံလေးကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လှိုင်းဟာ သူမ ခံစားခဲ့ရသမျှ ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို မေ့သွားခဲ့ပြီ။
အပိုင်း (၈)
သူနာပြုဆရာမလေးက ကလေးကို လှိုင်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ နီတာရဲလေးနဲ့ သေးငယ်လွန်းတဲ့ ကလေးလေးဟာ လှိုင်းကို ကြည့်နေသလိုပဲ။ "သားလေး... မေမေ့ဆီ ရောက်လာပြီလား" လို့ ပြောရင်း လှိုင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေက ကလေးရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျသွားတယ်။
ဒီကလေးလေးမှာ အဖေဆိုတဲ့ နာမည် မရှိပေမယ့်၊ လှိုင်းရဲ့ သွေးတွေ၊ သားတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အသက်ကလေးပါ။ သူ့ရဲ့ မျက်တောင်လေးတွေ၊ လက်ချောင်းလေးတွေဟာ အရမ်းကို လှပလွန်းပါတယ်။ လှိုင်းဟာ ကလေးလေးကို ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ပိုက်ထားရင်း "မေမေ သားကို ဘယ်တော့မှ စွန့်မပစ်ဘူးနော်" လို့ ကတိပေးလိုက်တယ်။
အပိုင်း (၉)
ဆေးရုံက ဆင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ လှိုင်းဟာ အရင်ကလို အားငယ်တဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမမှာ တာဝန်ရှိလာပြီ။ လူတွေက သူမကို လက်ညှိုးထိုးနေကြတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ သူမရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ဒီရင်ခွင်ထဲက ကလေးလေးပဲ ဖြစ်သွားပြီ။
ကလေးလေးကို ထိန်းရင်း၊ အဝတ်လျှော်လိုက်၊ မုန့်လုပ်ရောင်းလိုက်နဲ့ လှိုင်းရဲ့ ဘဝက ရုန်းကန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ပင်ပန်းပေမယ့် ညဘက်မှာ ကလေးလေးရဲ့ အပြုံးကို မြင်ရတဲ့အခါ လှိုင်းဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ "လက်သည်မပေါ်တဲ့ ဗိုက်ကြီးသည်" ဆိုတဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေဟာ သူမရဲ့ မေတ္တာတရား ရှေ့မှာတော့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။
အပိုင်း (၁၀)
နှစ်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ လှိုင်းရဲ့ သားလေးဟာ ကျောင်းတက်နိုင်တဲ့ အရွယ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သားလေးက လိမ်မာတယ်၊ စာတော်တယ်။ တစ်နေ့မှာ သားလေးက မေးတယ် "မေမေ... သားဖေဖေက ဘယ်မှာလဲဟင်" တဲ့။
လှိုင်းက သားလေးကို ဖက်ထားပြီး "သားဖေဖေက သားကို အရမ်းချစ်တဲ့ မေမေ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ရှိတယ်သား... သားမှာ မေမေ တစ်ယောက်လုံး ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား" လို့ ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။ သားလေးက "ဟုတ်ကဲ့ မေမေ... သား မေမေ့ကို အရမ်းချစ်တယ်" လို့ ပြန်ပြောတဲ့အခါ လှိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားခဲ့တယ်။ လောကကြီးက ဘယ်လောက်ပဲ ရက်စက်ပါစေ၊ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာရှိရင် ဘဝကို လှပအောင် တည်ဆောက်လို့ ရတယ်ဆိုတာ လှိုင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီ။