အခန်း (၁)
ဇူလိုင်လရဲ့ ညနေခင်းဟာ ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး အုံ့မှိုင်းနေခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်ရဲ့ မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက် မှန်သားပြင်ပေါ်မှာ လိပ်ခဲတည်းခဲ စီးကျနေပြီး လမ်းမပေါ်က ကားဟွန်းသံတွေဟာ ဝေးလွင့်လို့နေတယ်။ တက္ကသိုလ်စာကြည့်တိုက်ရဲ့ အေးစက်တဲ့ လေထုထဲမှာ "နှင်း" တစ်ယောက်တည်း ထောင့်ကျကျ စားပွဲဝိုင်းလေးမှာ ထိုင်နေမိတယ်။ သူမရှေ့မှာ ဖွင့်ထားတဲ့ စာအုပ်ထဲက စာလုံးတွေဟာ သူမရဲ့ အာရုံထဲမှာ မရှိပါဘူး။ နှင်းဟာ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း နေတတ်တဲ့ မိန်းကလေးပါ။ သူမရဲ့ ကမ္ဘာက သိပ်ကို ကျဉ်းမြောင်းပြီး ဖြူစင်လွန်းတယ်။ အချစ်ဆိုတာကို ဝတ္ထုတွေထဲမှာပဲ ဖတ်ဖူးပြီး လက်တွေ့ဘဝမှာတော့ နှလုံးသားတံခါးကို တစ်ချက်ကလေးတောင် မဟခဲ့ဖူးတဲ့ "အပျိုစင်နှလုံးသား" ပိုင်ရှင်လေးပေါ့။
အဲ့ဒီနေ့က သူမရဲ့ ဘဝထဲကို "မိုးတိမ်" ဆိုတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက် ဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ နှင်း စာဖတ်နေရင်း ခေါင်းအသာလေး မော့လိုက်တဲ့အချိန်မှာ စိုစွတ်နေတဲ့ ထီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ပြီး ပြုံးနေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ဆံပင်အဖျားတွေကနေ မိုးရေစက်လေးတွေက ပုခုံးပေါ်ကို တစ်စက်ချင်း ကျနေတယ်။ "ဒီမှာ လူရှိလား... အပြင်မှာ မိုးတွေ အရမ်းသည်းနေလို့ ခဏလောက် ထိုင်ပါရစေနော်" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အသံက နွေးထွေးလွန်းလို့ နှင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသလိုပဲ။ သူမက ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းလေးပဲ ငြိမ့်ပြမိတယ်။ အဲ့ဒီ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးကပဲ နှင်းရဲ့ အေးချမ်းလှတဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မယ့် နာကျင်ခြင်းတွေရဲ့ အစပြုခြင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမ မသိခဲ့ပါဘူး။
နှင်းဟာ သူမရဲ့ စာအုပ်ကို ပြန်ကြည့်နေပေမယ့် ဘေးနားက လူရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့သင်းသင်းလေးက သူမရဲ့ အာရုံတွေကို ဖျက်ဆီးနေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အနီးအနားမှာ ယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရတာပါ။ နှလုံးသားက ပုံမှန်ထက် မြန်မြန်ခုန်လာတယ်။ အသက်ရှူရတာ နည်းနည်းလေး ခက်ခဲလာတယ်။ နှင်းရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေဟာ စာအုပ်အနားသတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ဒါဟာ အချစ်ရဲ့ နိဒါန်းလား? ဒါမှမဟုတ် ကံကြမ္မာက ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုလားဆိုတာ ဝေခွဲမရနိုင်တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးပါပဲ။
အခန်း (၂)
"မိုးတိမ်" က စာအုပ်တွေကို သိပ်မကြည့်ဘဲ အပြင်က မိုးရွာနေတာကိုပဲ ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။ ခဏကြာတော့ သူက နှင်းဖတ်နေတဲ့ စာအုပ်ကို ကြည့်ပြီး "Pablo Neruda ရဲ့ ကဗျာတွေကို ကြိုက်တာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။ နှင်း အံ့သြသွားမိတယ်။ လူအများစုက မသိတဲ့ ဒီကဗျာဆရာကို သူက သိနေတာပဲ။ "ဟုတ်... ကြိုက်ပါတယ်၊ သူ့ရဲ့ အရေးအသားတွေက နက်နဲတယ်လို့ ခံစားရလို့" လို့ နှင်းက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မိုးတိမ်က သူမကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးက နေရောင်ခြည်တစ်ခုလိုပဲ နှင်းရဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ ကမ္ဘာလေးကို လင်းခနဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။
"ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီကဗျာတွေကို ကြိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် ကဗျာတွေက အရမ်း နာကျင်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား? အထူးသဖြင့် မပိုင်ဆိုင်ရတဲ့ အချစ်တွေအကြောင်း ရေးထားတဲ့ အခါမျိုးမှာပေါ့" လို့ သူက ဆက်ပြောတယ်။ နှင်းက သူ့ကို ပြန်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ မိုးတိမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို လွမ်းဆွတ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေသလိုပဲ။ အပျိုစင်နှလုံးသားရဲ့ သဘာဝအတိုင်း နှင်းဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ စိတ်ဝင်စားမိတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ။ သူမရဲ့ ဘဝမှာ ယောင်္ကျားလေးတွေနဲ့ စကားပြောဖူးပေမယ့် မိုးတိမ်နဲ့ စကားပြောရတာကတော့ ထူးခြားနေတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မိုးတိတ်သွားတာတောင် မသိဘဲ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ကဗျာတွေအကြောင်း၊ ဘဝအကြောင်းတွေ တီးတိုး ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ မိုးတိမ်က သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်တယ်။ သူက ပန်းချီဆွဲရတာ ဝါသနာပါတဲ့ ဗိသုကာကျောင်းသားတစ်ယောက်တဲ့။ နှင်းကတော့ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတိုင်းကို ရင်ထဲကနေ မှတ်သားနေမိတယ်။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့၊ တစ်ခါမှ မထိတွေ့ဖူးတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေပြီဆိုတာကို နှင်း အသိအမှတ်ပြုဖို့ ကြောက်နေခဲ့တယ်။ "နောက်လည်း ဒီမှာ ဆုံကြတာပေါ့" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ နှုတ်ဆက်စကားက နှင်းအတွက်တော့ ကြီးမားတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
အခန်း (၃)
နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ နှင်းဟာ စာကြည့်တိုက်ကို အရင်ကထက် ပိုစောစော ရောက်နေတတ်လာတယ်။ စာဖတ်ဖို့ထက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်ဖို့က ပိုအဓိကကျလာတာပေါ့။ မိုးတိမ်ကလည်း ကတိအတိုင်း ရောက်လာတတ်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ နေ့တိုင်းလိုလို ဆုံဖြစ်ကြရင်း ပိုပြီး ရင်းနှီးလာကြတယ်။ မိုးတိမ်က နှင်းကို ရယ်မောအောင် လုပ်တတ်သလို၊ သူမရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်တွေကိုလည်း လေးလေးစားစား နားထောင်ပေးတတ်တယ်။ နှင်းအတွက်တော့ မိုးတိမ်ဟာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီရင်းနှီးမှုတွေကြားမှာ နှင်း သတိထားမိတာတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ "စည်း" တစ်ခုပါ။ မိုးတိမ်က သူမကို အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဂရုစိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဂရုစိုက်မှုတွေက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ထက် ပိုနေသလားဆိုတာကိုတော့ သူမ ဝေခွဲမရဘူး။ နှင်းဟာ အပျိုစင်နှလုံးသားပိုင်ရှင်မို့လို့ အချစ်ကို ဘယ်လို တောင်းဆိုရမလဲ၊ ဘယ်လို ဖွင့်ပြရမလဲဆိုတာ မသိဘူး။ သူမ သိတာကတော့ သူ့အနားမှာ ရှိနေရင် လုံခြုံတယ်၊ သူ ပြုံးရင် သူမ ပျော်တယ်၊ သူ မလာတဲ့ရက်ဆိုရင်တော့ ရင်ထဲမှာ ဟာတာတာနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတာပါပဲ။
တစ်ညမှာ မိုးတိမ်က သူမဆီကို ဖုန်းဆက်လာတယ်။ "နှင်း... အိပ်ပြီလား၊ ငါ ဒီနေ့ နင့်ကို သိပ်သတိရနေလို့" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးလေးတစ်ခွန်းက နှင်းကို တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်စေခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေက အခန်းထဲမှာ ဟိန်းထွက်နေသလိုပဲ။ "ငါလည်း သတိရတယ်" လို့ ပြန်ပြောချင်ပေမယ့် သူမရဲ့ ရှက်ရွံ့မှုတွေက တားဆီးထားခဲ့တယ်။ အပျိုစင်တစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ အချစ်ကြားမှာ နှင်းဟာ လူးလိမ့်နေခဲ့ရတယ်။ သူမ မသိခဲ့တာက အဲ့ဒီ "သတိရခြင်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက မိုးတိမ်အတွက်တော့ ခဏတာ အထီးကျန်မှုကြောင့် ထွက်လာတဲ့ စကားဖြစ်နိုင်ပေမယ့် နှင်းအတွက်တော့ ဘဝတစ်ခုလုံးစာ ပုံအပ်မိစေမယ့် အစပြုခြင်း ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
အခန်း (၄)
အချိန်တွေက တစ်ရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ နှင်းရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ "မိုးတိမ်" ဆိုတဲ့ အမည်နာမဟာ အသက်ရှူသံတစ်ခုလို အရေးပါလာခဲ့တယ်။ အပျိုစင်နှလုံးသားရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အသည်းအသန် ချစ်မိသွားတဲ့အခါ အရာအားလုံးက ထိုသူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတတ်တာမျိုးပေါ့။ နှင်းရဲ့ ညဖက်တွေဟာ စာအုပ်ဖတ်တာထက် ဖုန်းမျက်နှာပြင်လေး လင်းလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ရတာနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ မိုးတိမ်ဆီက မက်ဆေ့ချ်သံလေး တစ်ချက်ကြားလိုက်ရရင်ပဲ နှင်းရဲ့ တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းသမျှတွေဟာ နှင်းဆီပွင့်ဖတ်လေးတွေလို ကြွေကျပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရတယ်။
"နှင်း... ငါ ပုံဆွဲနေတာ မပြီးနိုင်သေးဘူး၊ နည်းနည်းလောက် စကားပြောပေးဦး" ဆိုတဲ့ မိုးတိမ်ရဲ့ အဖော်ညှိသံတွေဟာ နှင်းအတွက်တော့ အလွန်အဖိုးတန်တဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုတွေပါ။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ လူခြေတိတ်နေတဲ့အချိန်၊ ဖုန်းထဲကနေတဆင့် ကြားနေရတဲ့ မိုးတိမ်ရဲ့ အသက်ရှူသံသဲ့သဲ့နဲ့ ရယ်မောသံတွေက နှင်းကို အိမ်မက်ကမ္ဘာတစ်ခုထဲ ခေါ်ဆောင်သွားသလိုပဲ။ မိုးတိမ်က သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝအကြောင်း၊ သူဖြစ်ချင်တဲ့ ဗိသုကာပညာရှင်ဘဝအကြောင်းတွေကို နှင်းကို အယုံကြည်ဆုံးလူတစ်ယောက်လို ရင်ဖွင့်တတ်တယ်။ နှင်းကတော့ တစ်ဖက်ကနေ နားထောင်ရင်း "သူ ငါ့ကို အားကိုးနေတာပဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ကြည်နူးနေမိတာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကြည်နူးမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ နှင်း မသိလိုက်တဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ "မျှော်လင့်ချက်" ပါပဲ။ မိုးတိမ်က သူမကို "အရမ်းခင်တဲ့ သူငယ်ချင်း" တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် "ချစ်သူ" တစ်ယောက်လို သဘောထားနေတာလားဆိုတာကို နှင်း လုံးဝ ဝေခွဲမရခဲ့ဘူး။ မိုးတိမ်က တစ်ခါတလေကျရင် "နင်သာ ငါ့နားမှာ မရှိရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ မသိဘူး" လို့ ပြောတတ်ပေမယ့် "ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အသံထွက်မလာခဲ့ဘူး။ နှင်းကတော့ အဲ့ဒီလို မရေမရာတဲ့ စကားလုံးလေးတွေကြားမှာပဲ သူမရဲ့ အပျိုစင်နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို မြှုပ်နှံပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမိခဲ့ပါတော့တယ်။
အခန်း (၅)
တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ သစ်ပုပ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် အတူထိုင်နေကြတဲ့ ညနေခင်းတွေဟာ နှင်းအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှပဆုံး အချိန်တွေပါ။ မိုးတိမ်က သူ့ရဲ့ ပန်းချီစာအုပ်ထဲမှာ ပုံကြမ်းတွေ ဆွဲနေတတ်ပြီး နှင်းကတော့ ဘေးကနေ စာဖတ်နေတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ မိုးတိမ်က စာအုပ်ကို ခဏချပြီး နှင်းရဲ့ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်တတ်တယ်။ "နှင်း... နင်က သိပ်အေးချမ်းတာပဲ၊ နင့်အနားမှာနေရင် လောကကြီးက အရမ်းငြိမ်သက်သွားသလိုပဲ" လို့ သူက ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ နှင်းဟာ မိုးတိမ်ကို "ငါ နင့်ကို ချစ်နေပြီ" လို့ ဖွင့်ပြောဖို့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ တုန်ရင်ခဲ့ဖူးတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမမှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ အပျိုစင်နှလုံးသားတစ်ခုရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်က "အဆုံးရှုံးခံဖို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း" ပါပဲ။ သူမသာ ချစ်စကားကို ဖွင့်ပြောလိုက်လို့ မိုးတိမ်က ငြင်းပယ်ခဲ့ရင် အခုလို သူငယ်ချင်းအဖြစ် ရှိနေခွင့်ရတဲ့ အခွင့်အရေးလေးတောင် ဆုံးရှုံးသွားမှာကို သူမ သေမတတ် ကြောက်နေမိတယ်။ အဲ့ဒီကြောက်စိတ်ကြောင့်ပဲ နှင်းဟာ သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အပြုံးတုတွေအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရတယ်။ မိုးတိမ်ကလည်း သူမရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေမှုကို "သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ နားလည်ပေးမှု" လို့ပဲ ထင်မှတ်နေခဲ့ပုံရတယ်။
တစ်ခါက ကျောင်းက ပွဲတစ်ခုမှာ မိုးတိမ်ကို တခြားမိန်းကလေးတွေက ဝိုင်းပြီး စနောက်နေကြတာကို နှင်း အဝေးကနေ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ပူလောင်နေပေမယ့် သူမမှာ သဝန်တိုပိုင်ခွင့်မရှိဘူးဆိုတာကို နှင်း ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူမဟာ သူ့အတွက် ဘာလဲ? "ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်း" ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က သူမကို သံခြေကျင်းခတ်ထားသလိုပါပဲ။ မိုးတိမ်က လူအများကြားထဲကနေ နှင်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြတဲ့အခါ နှင်းဟာ အလိုက်သင့်လေး ပြန်ပြုံးပြခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီအပြုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ မျက်ရည်တွေက မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာ ဝဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်း (၆)
နှင်းရဲ့ ၂၀ ပြည့် မွေးနေ့ရောက်တဲ့အခါ မိုးတိမ်က သူမကို မြို့ပြင်က ပန်းချီပြခန်းတစ်ခုကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေပြီး လေထုက အနည်းငယ် အေးစက်နေတယ်။ မိုးတိမ်က သူမကို ပြခန်းရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာက ပန်းချီကားတစ်ချပ်ရှေ့ကို ခေါ်သွားပြီး "မွေးနေ့လက်ဆောင်... နင့်အတွက် ငါကိုယ်တိုင် ဆွဲထားတာ" လို့ ပြောပြီး ကန့်လန့်ကာလေးကို ဖွင့်ပြလိုက်တယ်။ အဲ့ဒါဟာ နှင်း စာကြည့်တိုက်မှာ စာဖတ်နေတဲ့ ပုံတူပန်းချီကားလေးပါ။ သူမရဲ့ မျက်တောင်ရှည်ရှည်လေးတွေကအစ၊ သူမရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ အမူအရာလေးတွေအစ သိပ်ကို အသက်ဝင်လှပါတယ်။
"နင်က ငါ့အတွက် အမြဲတမ်း စိတ်ကူးစိတ်သန်း (Inspiration) ပေးနိုင်တဲ့သူပဲ၊ နင့်ကို အမြဲတမ်း ပျော်စေချင်တယ် နှင်း" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ နှင်းရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ သူမရဲ့ အပျိုစင်နှလုံးသားက ဒီစကားကို "သူ ငါ့ကို ချစ်နေပြီ" လို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလိုက်မိတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ နွေးထွေးမှုတွေက သူမ တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲလို့ နှင်း ယုံကြည်မိသွားခဲ့တယ်။ ဒါဟာ သူမဘဝရဲ့ အပျော်ဆုံးနေ့ဖြစ်သလို၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ အနာကျင်ရဆုံး အမှတ်တရ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမ မတွေးမိခဲ့ဘူး။
အဲ့ဒီညက အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နှင်းဟာ အဲ့ဒီပန်းချီကားလေးကို ကြည့်ပြီး တစ်ညလုံး ပြုံးနေခဲ့တယ်။ မိုးတိမ်ဆီက "Good Night" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကို ဖတ်ရင်း သူမဟာ ရှေ့ဆက်မယ့် ဘဝခရီးမှာ မိုးတိမ်နဲ့အတူ ရှိနေမယ့် အနာဂတ်တွေကို စိတ်ကူးယဉ်နေမိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှင်း မသိခဲ့တာက မိုးတိမ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အဲ့ဒီပန်းချီကားဟာ "ကျေးဇူးတင်ခြင်း" နဲ့ "ခင်မင်ခြင်း" ရဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး နှင်း မျှော်လင့်နေတဲ့ "အချစ်" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် လုံးဝ ပါမနေခဲ့တာပါပဲ။ ကံကြမ္မာက နှင်းကို အမြင့်ဆုံးအထိ တင်ပေးပြီးမှ အဆိုးဆုံး ပြုတ်ကျအောင် စတင် စီစဉ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်း (၇)
မွေးနေ့ညက ရခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားလေးကို ကြည့်ပြီး နှင်းရဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ ပန်းခင်းလမ်းတစ်ခုလို သာယာနေခဲ့တာ အပတ်အနည်းငယ်ကြာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ညနေခင်းမှာတော့ ကံကြမ္မာက သူမရဲ့ အိပ်မက်တွေကို ရိုက်ခွဲဖို့ ရက်ရက်စက်စက် ပြင်ဆင်လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းကန်တင်းရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ မိုးတိမ်က နှင်းကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး တောက်ပနေသလို၊ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတာကို နှင်း သတိထားမိတယ်။ နှင်းကတော့ အမြဲလိုလို ပြုံးပြရင်း "ဘာဖြစ်လို့လဲ မိုးတိမ်... ဒီနေ့ ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးပဲ" လို့ မေးလိုက်မိတယ်။
မိုးတိမ်က ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ နှင်းရဲ့ လက်ကလေးကို အမှတ်မထင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ အပျိုစင်နှလုံးသားရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း နှင်းဟာ အဲ့ဒီလက်ဖဝါးနွေးနွေးလေးရဲ့ အထိအတွေ့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး "သူ တစ်ခုခု ဖွင့်ပြောတော့မယ်" လို့ ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးတွေက နှင်းရဲ့ နားစည်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ "နှင်း... ငါ အောင်မြင်သွားပြီ။ ငါ အရမ်းချစ်ရတဲ့ မိန်းကလေးက ငါ့အချစ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီဟာ။ ငါ အခုပဲ သူနဲ့ အဆင်ပြေခဲ့တာ။ ဒါကို နင့်ကို အရင်ဆုံး ပြောပြချင်လို့" တဲ့။
အဲ့ဒီစက္ကန့်ပိုင်းလေးမှာပဲ နှင်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အသံတိတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မိုးတိမ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက လှုပ်ရှားနေတုန်း၊ သူ ဘယ်လောက် ပျော်နေကြောင်းတွေ ပြောနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှင်းအတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးက ဇောက်ထိုး မိုးမျှော် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုက အုန်းခနဲ ပြိုကျသွားသလို၊ အသက်ရှူရတာ အလွန်အမင်း မွန်းကြပ်လာတယ်။ "ဟုတ်လား... ဝမ်းသာပါတယ်ဟာ" လို့ ပြောထွက်ဖို့ကို နှင်းဟာ သူမရဲ့ အားအင်အားလုံးကို စုစည်းခဲ့ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာတာကို မမြင်အောင် ခေါင်းငုံ့ထားရင်း အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကိုက်ထားမိပါတော့တယ်။
အခန်း (၈)
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး နှင်းရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ အမှောင်ထုထဲကို ကျဆင်းသွားခဲ့ရတယ်။ မိုးတိမ်ကတော့ ပျော်နေရှာပါတယ်။ သူက နှင်းကို "အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း" လို့ သတ်မှတ်ထားတာမို့ သူ့ချစ်သူနဲ့ ရန်ဖြစ်တာတွေ၊ ချစ်သူအကြောင်းတွေ၊ ချစ်သူကို ဘာလက်ဆောင်ပေးရမလဲ ဆိုတာတွေအထိ နှင်းကို တိုင်ပင်တတ်လာတယ်။ နှင်းအတွက်တော့ ဒါဟာ ငရဲခန်းတစ်ခုပါပဲ။ ကိုယ်သိပ်ချစ်ရတဲ့သူက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်အကြောင်းကို မျက်လုံးလေးတွေ တောက်ပပြီး ပြောနေတာကို နားထောင်ပေးနေရတာထက် ပိုနာကျင်ရတာ ဘာရှိဦးမလဲ။
"နှင်း... သူ့ကို ဘာပန်းလေး ပေးရင် ကောင်းမလဲ" လို့ မိုးတိမ်က မေးတိုင်း နှင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမဟာ အပျိုစင်နှလုံးသားရဲ့ မာနနဲ့ သိက္ခာကြောင့် "ငါ့ကို အဲ့ဒါတွေ လာမပြောနဲ့၊ ငါ နင့်ကို ချစ်နေတာ" လို့ အော်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူမ လုပ်နိုင်တာကတော့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အခန်းတံခါးပိတ်ပြီး ခေါင်းအုံးကို တင်းတင်းဖက်ကာ အသံတိတ် ငိုကြွေးဖို့ပါပဲ။ အပျိုစင်နှလုံးသားရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်ဟာ "ပိုင်ဆိုင်ခွင့်" မရခင်မှာတင် "ဝေမျှပေးဆပ်ခြင်း" ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာကို ခါးခါးသီးသီး စတင်သင်ယူနေခဲ့ရပြီ။
မိုးတိမ်ရဲ့ ချစ်သူဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကို နှင်း မြင်ဖူးသွားတဲ့နေ့က သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ထဲမှာ ပြန်ကြည့်ပြီး အကြာကြီး ငိုခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက သိပ်လှတယ်၊ သိပ်လည်း တက်ကြွတယ်။ နှင်းလိုမျိုး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်ဘူး။ "အော်... မိုးတိမ်က ဒီလို မိန်းကလေးမျိုးကိုမှ ချစ်တာကိုး" ဆိုတဲ့ အသိက နှင်းကို ပိုပြီး သိမ်ငယ်စေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အချစ်တွေက သိပ်ကို ဖြူစင်လွန်းပေမယ့် မိုးတိမ်ရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာတော့ အဲ့ဒီအချစ်တွေက လိုအပ်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို နှင်း ရင်နာနာနဲ့ လက်ခံလိုက်ရပါတော့တယ်။
အခန်း (၉) ဇာတ်သိမ်းခန်း
မိုးတိမ်မှာ ချစ်သူရှိသွားတဲ့နောက်ပိုင်း နှင်းနဲ့ ဆုံရတဲ့ အချိန်တွေဟာ သိသိသာသာ နည်းပါးသွားခဲ့တယ်။ အရင်လို စာကြည့်တိုက်မှာ အကြာကြီး ထိုင်ဖြစ်တာတွေ၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ဖုန်းပြောတာတွေ မရှိတော့ဘူး။ မိုးတိမ်ရဲ့ အချိန်အားလုံးက သူ့ချစ်သူအတွက်ပဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ နှင်းရဲ့ ဖုန်းလေးဟာလည်း အရင်လို လင်းမလာတော့ဘဲ အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ နှင်းဟာ လူအုပ်ကြီးကြားထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို နေ့တိုင်း ခံစားနေရတယ်။
တစ်ခါတလေ ကျောင်းစင်္ကြံမှာ မိုးတိမ်နဲ့ သူ့ချစ်သူ လက်တွဲပြီး သွားနေတာကို တွေ့ရင် နှင်းဟာ တစ်ဖက်လမ်းကို အမြန်လှည့်ပြေးမိတယ်။ မမြင်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မြင်လိုက်ရင် ရင်ဘတ်ထဲက အနာက ပြန်ပြန်ပွင့်လာလို့ပါ။ မိုးတိမ်ကတော့ နှင်းကို တွေ့ရင် လှမ်းနှုတ်ဆက်တတ်တုန်းပဲ။ "နှင်း... နေကောင်းလား၊ ငါတို့လည်း အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ နင့်ဆီ မရောက်ဖြစ်ဘူး" လို့ သူက အားနာသလို ပြောတတ်တယ်။ အဲ့ဒီ "ငါတို့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက နှင်းရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်စေခဲ့တာ သူ မသိရှာဘူး။
နှင်းဟာ သူမရဲ့ အခန်းထဲက ပန်းချီကားလေးကို ကြည့်ရင်း "နင်က ငါ့ကို မျှော်လင့်ချက်တွေ ဘာလို့ ပေးခဲ့တာလဲ" လို့ တိုးတိုးလေး မေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပန်းချီကားထဲက နှင်းရဲ့ ပုံတူလေးကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အေးစက်စွာပဲ ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။ နှင်း နားလည်သွားတာတစ်ခုကတော့... အချစ်ဆိုတာ လူတိုင်းအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ အပျိုစင်နှလုံးသားတစ်ခုအတွက်တော့ အချစ်ဆိုတာ လောကကြီးရဲ့ အခါးသီးဆုံး ဆေးတစ်ခွက်လိုပါပဲ။ သူမဟာ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ အရသာကို တစ်ငုံချင်းစီ သောက်သုံးရင်း တစ်ယောက်တည်းသော ကမ္ဘာထဲမှာ ပြန်လည် ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရပါတော့တယ်။
စာရေးသူ- လူချော ⁽ᴴᵃⁿᵈˢᵒᵐᵉ⁾