အခန်း (၁)
မြတ်နိုးဝေဆိုတာ မိုးစက်လေးတွေ မြေခတာကိုကြည့်ပြီးတောင် ငိုတတ်တဲ့
နူးညံ့လွန်းသူလေးပါ။ သူမရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို "မင်းသန့်" ဆိုတဲ့
လူငယ်လေး ရောက်လာတဲ့နေ့ဟာ မိုးဖွဲလေးတွေ ရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပေါ့။ မင်းသန့်က
သူမကို ထီးလေးမိုးပေးရင်း "စိုကုန်မယ်၊ ဂရုစိုက်ဦး" လို့ ပြောလိုက်တဲ့
စကားတစ်ခွန်းဟာ မြတ်နိုးရဲ့ နှလုံးသားတံခါးကို ခေါက်လိုက်သလိုပါပဲ။ သူမဟာ
လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကြင်နာမှုအသေးအမွှားလေးအပေါ်မှာတင် ဘဝတစ်ခုလုံးကို
ပုံအပ်ပစ်ချင်လောက်အောင် အညှာလွယ်ခဲ့သူပါ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး သူမရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ
မင်းသန့်ဆိုတဲ့ ဝင်ရိုးကို ပတ်ပြီး စတင်လည်ပတ်ခဲ့ပါတော့တယ်။
အခန်း (၂)
ချစ်သူသက်တမ်း ရင့်လာတာနဲ့အမျှ မင်းသန့်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက တဖြည်းဖြည်း
လျော့နည်းလာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တာ၊ မက်ဆေ့ချ်တွေကို အကြာကြီးမှ
ပြန်တာမျိုးတွေပေါ့။ မြတ်နိုးကတော့ "သူ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ" ဆိုပြီး
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ မင်းသန့်ဆီကနေ အေးစက်စက် လေသံနဲ့
"ငါ နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်နေတယ်၊ နောက်မှ ပြောမယ်" ဆိုတဲ့ စကားကို
ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မြတ်နိုးရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ သူမဟာ
အညှာလွယ်သူပီပီ သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကိုပဲ စိုးရိမ်နေမိပြီး ကိုယ့်ရဲ့
နာကျင်မှုကိုတော့ မြိုသိပ်ထားခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၃)
မင်းသန့် နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေတာကို မြတ်နိုး ကိုယ်တိုင်
မြင်လိုက်ရတဲ့နေ့မှာ သူမရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသန့်က
သူမရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး "ကိုယ် မှားသွားတာပါ၊ နှင်းရယ်... ကိုယ့်ကို တစ်ခါပဲ
ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ မျက်ရည်တွေနဲ့ တောင်းပန်တဲ့အခါ မြတ်နိုးရဲ့ စိတ်က
ချက်ချင်း အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ပြန်တယ်။ သူမဟာ သူ့ရဲ့ အမှားထက် သူ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို
ပိုကြည့်မိခဲ့သူပါ။ "သူ တကယ် နောင်တရနေတာပဲ" လို့ တွေးမိတာဟာ သူမရဲ့
အကြီးမားဆုံးသော အားနည်းချက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၄)
မင်းသန့်က သူမကို အရင်လို တန်ဖိုးမထားတော့မှန်း သိသိကြီးနဲ့ မြတ်နိုးဟာ
လမ်းခွဲဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။ သူမ ကြောက်တာက အထီးကျန်ခြင်းပါ။ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေမယ့်
ညတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ထက်စာရင် နာကျင်ရတဲ့ အချစ်ထဲမှာပဲ ပုန်းအောင်းနေရတာက
ပိုသက်သာမယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့မိတယ်။ အညှာလွယ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်တော့
"အချစ်မရှိတဲ့ဘဝ" ဆိုတာ အောက်ဆီဂျင်မရှိတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလိုပါပဲ။
သူမဟာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေရက်နဲ့ အဲဒီနေရာကနေ မခွာနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၅)
မြတ်နိုးဟာ မင်းသန့်အတွက်ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ လိုအင်တွေကို အမြဲတမ်း
နောက်တန်းပို့ခဲ့တယ်။ သူ လိုချင်တာ မှန်သမျှ၊ သူ ဖြစ်ချင်တာ မှန်သမျှကို
ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ များလာလေလေ၊ မင်းသန့်က သူမကို
"မရှိမဖြစ်" လို့ မထင်တော့ဘဲ "အမြဲတမ်းရှိနေမယ့် အရာတစ်ခု"
လို့ပဲ သတ်မှတ်လာလေလေပါပဲ။ တန်ဖိုးထားခြင်း ခံရဖို့ထက် အသုံးချခံနေရတာကို
သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ မြတ်နိုးရဲ့ နှလုံးသားဟာ အပိုင်းပိုင်းအစစ
ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပါတယ်။
အခန်း (၆)
"ငါတို့ လက်ထပ်ကြမယ်" လို့ မင်းသန့် ပြောခဲ့ဖူးတဲ့
ကတိတွေဟာ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေလိုပါပဲ။ တစ်နေ့မှာ မင်းသန့်က
သူမကို ဖုန်းဆက်ပြီး "ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်၊ ငါ နောက်တစ်ယောက်နဲ့
လက်ထပ်တော့မယ်" လို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်တဲ့အခါ မြတ်နိုးဟာ စကားတောင်
မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဖုန်းလေးကို ကိုင်ပြီး ကြောင်ရပ်နေခဲ့မိတယ်။ သူမ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့
အချစ်၊ သူမ အညှာလွယ်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေဟာ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့
သူမ မထင်ခဲ့မိဘူး။
အခန်း (၇)
လမ်းခွဲပြီးနောက်ပိုင်း ရက်တွေမှာ မြတ်နိုးဟာ အစားမဝင်၊ အိပ်မပျော်ဘဲ
ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီး အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုနေတဲ့
သူမရဲ့ ပုံစံဟာ ကြည့်မကောင်းလောက်အောင်ကို ပိန်ချော်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ
"ငါ ဘာတွေ မှားသွားလို့လဲ၊ ငါ ဘာတွေ လိုအပ်လို့လဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေက
အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။ အညှာလွယ်တဲ့သူတွေ ခံစားရတဲ့ အဆိုးဆုံးဒဏ်ရာကတော့
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိတာပါပဲ။
အခန်း (၈)
ဒီလိုနဲ့ အခြေအနေဆိုးနေတဲ့ မြတ်နိုးဆီကို ငယ်သူငယ်ချင်း "ရဲရင့်"
ရောက်လာခဲ့တယ်။ ရဲရင့်က သူမကို ဘာမှ အားပေးစကား မပြောခဲ့ဘူး။ ဘေးမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး
ထိုင်နေပေးပြီး "ငိုချင်ရင် ငိုလိုက်ပါ၊ ငါ နင့်ဘေးမှာ ရှိတယ်" လို့ပဲ
ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မြတ်နိုး သိလိုက်ရတာက... သူမ လိုချင်နေတာဟာ အချစ်ဆိုတဲ့
နာကျင်မှုတွေ မဟုတ်ဘဲ "နားလည်မှု" ဆိုတဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ
ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ရဲရင့်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ဖေးမမှုက မြတ်နိုးကို အမှောင်ထဲကနေ
ဆွဲထုတ်ဖို့ အစပြုခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၉)
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာ မြတ်နိုးဟာ အပြင်လောကကို ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူမ
ဝါသနာပါတဲ့ ပန်းချီဆွဲတာတွေကို ပြန်လုပ်ခဲ့တယ်။ ဆေးရောင်စုံတွေကြားမှာ သူမရဲ့
စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားရင်း၊ သူမဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာခဲ့တယ်။
"အညှာလွယ်တာဟာ အားနည်းချက်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူမှားပြီး အညှာလွယ်မိတာကတော့
သင်ခန်းစာတစ်ခုပဲ" လို့ သူမ နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ
အချည်းနှီး မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၁၀)
အခုဆိုရင် မြတ်နိုးဝေဟာ ပြုံးနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေထဲမှာ အရင်လို
နုနယ်မှုတွေ ရှိနေသေးပေမယ့်၊ အဲဒီအပြုံးနောက်ကွယ်မှာတော့ ခိုင်မာတဲ့
ယုံကြည်ချက်တွေ ရှိနေပါတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို လာပြီး ချဉ်းကပ်တဲ့အခါ သူမဟာ
အရင်လို ချက်ချင်း အညှာမလွယ်တော့ဘဲ၊ သူမရဲ့ နှလုံးသားကို တကယ် တန်ဖိုးထားမယ့်သူ
ဟုတ်မဟုတ် သေချာစွာ စောင့်ကြည့်တတ်လာပါပြီ။ သူမဟာ "အညှာလွယ်တဲ့
မိန်းကလေး" ဆိုတဲ့ ဘဝကနေ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့
မိန်းကလေး" အဖြစ် အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပါပြီ။