အခန်း (၁)
ကျွန်တော့်အိမ်နဲ့ သူမအိမ်ကြားမှာ သံဆူးကြိုးခပ်ကျဲကျဲနဲ့ ခြံစည်းရိုးတစ်ခုပဲ ခြားထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခြံစည်းရိုးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလိုပါပဲ။ သူမကတော့ "မမမိုး" တဲ့။ နာမည်လေးအတိုင်းပဲ အေးချမ်းတယ်။ သူမက အပျိုကြီးလို့ ပတ်ဝန်းကျင်က သမုတ်ကြပေမဲ့ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူမဟာ အချိန်ခဏတာ ရပ်တန့်နေတဲ့ နွေဦးပန်းလေးတစ်ပုဒ်လိုပါပဲ။
မနက်ခင်းတိုင်း သူမ ပန်းရေလောင်းရင် ကျွန်တော်လည်း ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အပင်လေးတွေကို အကြောင်းပြပြီး ခြံထဲထွက်တတ်တာ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပေါ့။ နှင်းဆီနွယ်တွေက ခြံစည်းရိုးကို ကျော်ပြီး ကျွန်တော့်ဘက်ကို နွယ်တက်လာသလို၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အာရုံတွေကလည်း သူမဆီကို ခဏခဏ ခိုးဝင်မိတယ်။ သူမက ပြုံးပြတတ်ပါတယ်။ "ကိုကိုရေ... ပန်းတွေက ဒီမနက် လှနေတယ်နော်" တဲ့။ သူမခေါ်တဲ့ "ကိုကို" ဆိုတဲ့ အသံလေးက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မုန်တိုင်းငယ်လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာ သူမ သိပါ့မလား။
အခန်း(၂)
တစ်နေ့တော့ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ မမမိုးက ဈေးကအပြန် လက်ထဲမှာ အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ မိုးစိုနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဗြောင်းဆန်သွားတာပဲ။ ကိုယ့်အိမ်ရှေ့ကနေ ပြေးထွက်သွားပြီး ထီးမိုးပေးမိတာဟာ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ လုပ်မိတဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပေါ့။
"မမမိုး... စိုကုန်ပြီ၊ ဒီမှာ ထီးဆောင်းပါ" လို့ ပြောလိုက်တော့ သူမက အံ့သြသလို ကြည့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ထီးတစ်လက်တည်းအောက်မှာ ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်နေချိန်မှာ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ခုန်သံကို ဖုံးမပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ ကိုယ်နံ့သင်းသင်းလေးက မိုးနံ့အေးအေးလေးနဲ့ ရောယှက်ပြီး ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲ အမြစ်တွယ်သွားခဲ့တယ်။ ထိုနေ့က စပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ "အိမ်နီးချင်း" ဆိုတဲ့ စည်းက နည်းနည်းလေး ပိုပါးသွားခဲ့သလိုပဲ။
အခန်း(၃)
မမမိုးက လက်ရာကောင်းတယ်။ တစ်ခါတလေ သူမလုပ်တဲ့ မုန့်ဆီဖောင်းလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် မုန့်ဟင်းခါးလေးတွေကို ပန်းကန်နဲ့ထည့်ပြီး ခြံစည်းရိုးပေါ်ကနေ လှမ်းပေးတတ်တယ်။ "ဒါလေး စားကြည့်ဦး၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လုပ်တာ" တဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမပေးတဲ့ မုန့်ထက် သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားတဲ့ အလှကိုပဲ ငေးနေမိတာ။
ကျွန်တော်ကလည်း အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ဖတ်ပြီးသား စာအုပ်ကောင်းလေးတွေ၊ ကော်ဖီထုပ်လေးတွေ ပြန်ပေးဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အပြန်အလှန် ပေးကမ်းနေတာဟာ ပစ္စည်းတွေတင်မကဘူး၊ နွေးထွေးတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေလည်း ပါဝင်နေတာပါ။ စကားတွေ အများကြီး မပြောဖြစ်ပေမဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်တိုင်း တစ်ယောက်ရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို တစ်ယောက်က သိနေသလိုပါပဲ။
အခန်း(၄)
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွေဆိုရင် မမမိုးက သူမအိမ်ရှေ့က ဝရံတာမှာ ထိုင်ပြီး ရေဒီယိုလေး နားထောင်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း ကိုယ့်အိမ်က ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ပြီး သူမကို ခိုးကြည့်ရတာ အမော။ တစ်ခါတလေ ဓါတ်ပြားဟောင်း သီချင်းလေးတွေ လွင့်ပျံ့လာရင် သူမက လိုက်ညည်းတတ်တယ်။
သူမရဲ့ ပုံရိပ်က အထီးကျန်ဆန်သလိုလိုနဲ့ လှပနေတာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်... "ဒီလောက် လှပပြီး သဘောကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေရတာလဲ" လို့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အထီးကျန်မှုကပဲ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့ ဘဝထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ အမြဲတမ်း ရှိနေပေးချင်တဲ့ အဖော်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်မိတယ်။
အခန်း(၅)
တစ်ပတ်လောက်ရှိပြီ၊ မမမိုးကို ခြံထဲမှာ မမြင်ရတာ။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ မအေးမချမ်း ဖြစ်လာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သတ္တိမွေးပြီး သူမအိမ်တံခါးကို သွားခေါက်မိတယ်။ "မမမိုး... နေကောင်းလား" လို့ လှမ်းမေးတော့ အသံတိုးတိုးလေးပဲ ပြန်ကြားရတယ်။ သူမ ဖျားနေတာပါ။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ဆန်ပြုတ်လုပ်၊ ဆေးဝယ်ပြီး သူမကို ပြုစုပေးခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ နဖူးလေးကို စမ်းကြည့်မိတဲ့အချိန်မှာ ပူကျစ်နေတဲ့ အပူရှိန်ထက် ကျွန်တော့်လက်တွေက ပိုတုန်နေခဲ့တယ်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုကိုရယ်... ကျွန်မမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး ထင်နေတာ" လို့ ပြောပြီး သူမ မျက်ရည်ဝဲလာတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ နာကျင်သွားရတယ်။ "မမမိုးမှာ ကျွန်တော်ရှိတယ်လေ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ရဲ့ တကယ့်ရင်ထဲက အမှန်တရားပါ။
အခန်း(၆)
ရောဂါပျောက်လို့ နေပြန်ကောင်းလာတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်တို့ ခြံစည်းရိုးနားမှာ အတူရပ်နေကြတယ်။ လကလည်း သာလိုက်တာ။ မမမိုးက "ကိုကို့ကို တစ်ခုမေးချင်တယ်၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလောက် ကူညီပေးတာလဲ" လို့ မေးလာတယ်။
ကျွန်တော် ခဏ ငြိမ်သွားမိတယ်။ ပြီးမှ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ကျွန်တော် မမမိုးကို စောင့်ရှောက်ချင်လို့ပါ။ အိမ်နီးချင်းအနေနဲ့တင် မဟုတ်ဘဲ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးအတွက်..." လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူမက ပြုံးတယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်တော့်ဘဝမှာ မြင်ဖူးသမျှ အလှဆုံး အဖြေစကားပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ရှည်လျားတဲ့ ချစ်ဗျူဟာတွေ မလိုခဲ့ပါဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်က အဖြေကို အလိုလို ပေးပြီးသား ဖြစ်နေလို့ပါ။
ဇာတ်သိမ်း
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ကြားက ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သံဆူးကြိုး ခြံစည်းရိုးဟောင်းကြီးကို ဖြိုဖျက်ပစ်လိုက်ကြပါတယ်။ ခြံနှစ်ခြံဟာ တစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားသလို၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝနှစ်ခုကလည်း ခွဲခြားလို့မရအောင် ထပ်တူကျသွားခဲ့ပါပြီ။ "အပျိုကြီး" ဆိုတဲ့ ခေါ်သံတွေအစား ပတ်ဝန်းကျင်က အခုတော့ "ကြည်နူးစရာ ဇနီးမောင်နှံ" လို့ပဲ ခေါ်ဝေါ်ကြတော့တယ်။
မမမိုးကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ... အေးချမ်းတယ်၊ သဘောကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်တတ်မြဲ။ ညနေခင်းတွေမှာ ဝရံတာမှာ အတူထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ခြံစည်းရိုးခြားပြီး ခိုးကြည့်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်ပြောဖြစ်ကြတယ်။ "ကိုကိုက အဲဒီတုန်းက သိပ်ရိုးတာပဲ" လို့ သူမက ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ စနောက်တတ်သေးတယ်။
ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာတစ်ခုကတော့... အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတလေ အဝေးကြီးမှာ သွားရှာနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ ဘေးနားတင် ရှိနေတတ်တာမျိုးပါ။ အချိန်တန်ရင် ပွင့်မယ့်ပန်းဟာ ဘယ်လောက်ပဲ နောက်ကျကျ လှပနေဆဲပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချစ်ပုံပြင်လေးဟာ ပြုပြင်ဖန်တီးထားတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုမဟုတ်ပေမဲ့၊ အပြန်အလှန် နားလည်မှုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခိုင်မြဲတဲ့ "အိမ်" ကလေးတစ်ခု ဖြစ်နေပါတော့တယ်။