အခန်း (၁)
"နွေဦး" ဟာ ပန်းချီဆွဲရတာကို ရူးသွပ်တဲ့ အနုပညာကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ ဆေးရောင်စုံတွေနဲ့ လှပနေခဲ့ပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူမဟာ "စစ်နိုင်" ဆိုတဲ့ လူငယ်လေးနဲ့ ပန်းချီပြပွဲတစ်ခုမှာ ဆုံခဲ့ကြပါတယ်။ စစ်နိုင်ဟာ ရိုးသားပြီး ကြိုးစားတဲ့ ဗိသုကာကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အနုပညာကို မြတ်နိုးတဲ့စိတ်ချင်း တူညီကြပြီး မကြာခင်မှာပဲ ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပါတယ်။ စစ်နိုင်က နွေဦးကို "တစ်နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ ပန်းချီကားတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးကို ကိုယ်တိုင် ဆောက်ပေးမယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၂)
သူတို့နှစ်ယောက် ကျောင်းပြီးတဲ့အချိန်မှာ ဘဝကို အတူတူ တည်ဆောက်ဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ နွေဦးဟာ မကြာခဏ မျက်စိမှုန်လာပြီး ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာ ခံစားလာရပါတယ်။ ဆေးရုံမှာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူမမှာ ကုသဖို့ ခက်ခဲတဲ့ "အမြင်အာရုံကြော ပျက်စီးခြင်း" ရောဂါရှိနေမှန်း သိလိုက်ရပါတယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူမဟာ လုံးဝ အမြင်အာရုံ ဆုံးရှုံးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပန်းချီဆရာမတစ်ယောက်အတွက် အလင်းရောင် ကွယ်ပျောက်သွားတာဟာ သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ငရဲပါပဲ။
အခန်း (၃)
နွေဦးဟာ စစ်နိုင်ရဲ့ အနာဂတ်ကို သူမကြောင့် မပျက်စီးစေချင်ပါဘူး။ "မျက်မမြင် မိန်းမတစ်ယောက်က သူ့ဘဝအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်" လို့ သူမ တွေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် နွေဦးဟာ ရက်စက်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲခဲ့ပါတယ်။ သူမဟာ စစ်နိုင်ကို အကြောင်းမရှိဘဲ စိတ်ဆိုးပြတယ်၊ အေးစက်သွားခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ "ငါ မင်းထက် ချမ်းသာတဲ့သူတစ်ယောက်ကို တွေ့နေပြီ၊ ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်" လို့ လိမ်ညာပြီး ရက်စက်စွာ ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။ စစ်နိုင်ဟာ နားမလည်နိုင်ဘဲ ငိုကြွေးရင်း ထွက်သွားခဲ့ရပါတယ်။
အခန်း (၄)
စစ်နိုင်နဲ့ လမ်းခွဲပြီးနောက် နွေဦးရဲ့ အမြင်အာရုံဟာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူမဟာ အမှောင်ကမ္ဘာထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူမဟာ စစ်နိုင်ကို လွမ်းပေမဲ့ "သူ အောင်မြင်နေမှာပါ" လို့ တွေးပြီး ဖြေသိမ့်ခဲ့ပါတယ်။ ၁၀ နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတောအတွင်း သူမဟာ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှာ အခြေချပြီး မျက်မမြင်လေးတွေကို ပန်းချီ (စိတ်ကူးနဲ့ ဆွဲနည်း) သင်ပေးရင်း ဘဝကို အထီးကျန်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၅)
တစ်နေ့မှာတော့ ရန်ကုန်က နာမည်ကြီး ဆေးရုံတစ်ခုကနေ သူမဆီကို ဖုန်းဆက်လာပါတယ်။ သူမအတွက် အမြင်အာရုံ ပြန်ရစေမယ့် "မျက်ကြည်လွှာ အလှူရှင်" ရပြီတဲ့။ နွေဦးဟာ မယုံနိုင်အောင် ဝမ်းသာသွားခဲ့ပါတယ်။ သူမ ခွဲစိတ်မှု ခံယူခဲ့ပြီး အလင်းရောင်ကို ပြန်လည် မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ သူမ အမြင်အာရုံ ပြန်ရချိန်မှာ ပထမဆုံး မြင်ချင်တာက စစ်နိုင်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ စစ်နိုင်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၆)
နွေဦးဆီကို ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး စာချုပ်တစ်ခု ကမ်းပေးပါတယ်။ "ဒါဟာ မကွယ်လွန်ခင်က လူကြီးမင်းအတွက် သေတမ်းစာနဲ့ ပေးခဲ့တဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးပါ" တဲ့။ နွေဦးဟာ နားမလည်နိုင်ဘဲ အဲဒီအိမ်လေးဆီကို လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအိမ်လေးဟာ သူမ အရင်က စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း ပန်းချီစတူဒီယိုလေး ပါဝင်တဲ့ လှပတဲ့ ဗိသုကာလက်ရာ အိမ်လေးတစ်လုံး ဖြစ်နေပါတယ်။
အခန်း (၇)
အိမ်ထဲမှာ စာအိတ်အဟောင်းလေးတစ်အိတ် ရှိနေပါတယ်။ အဲဒါကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စစ်နိုင်ရဲ့ လက်ရေးကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ "နွေဦး... မင်း ကိုယ့်ကို ရက်စက်ခဲ့တာဟာ ကိုယ့်ကို ချစ်လို့ဆိုတာ ကိုယ် သိပါတယ်။ ကိုယ် နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားတယ်ဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို ခွဲစိတ်ပေးဖို့ ငွေရှာရင်းနဲ့ ကိုယ့်မှာ ကုမရတဲ့ ရောဂါတစ်ခု ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရလို့ ကိုယ်လည်း မင်းနဲ့ ဝေးရာမှာပဲ နေခဲ့တာပါ။"
အခန်း (၈)
စာထဲမှာ ဆက်ပြီး ရေးထားတာက "အခု မင်း မြင်နေရတဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ ကိုယ့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတစ်ဆင့် မြင်နေရတာပါ။ ကိုယ် မရှိတော့ပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ မျက်ကြည်လွှာကို မင်းဆီ လှူဒါန်းခဲ့ပါတယ်။ မင်း ပန်းချီတွေ ပြန်ဆွဲနိုင်ဖို့ ကိုယ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ အခု မင်းရင်ထဲမှာ ကိုယ် ရှိနေသလို၊ မင်းရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာလည်း ကိုယ် ရှိနေမှာပါ" တဲ့။ နွေဦးဟာ မှန်ထဲက သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်ပါတယ်။
အခန်း (၉)
နွေဦးဟာ စစ်နိုင်ကို အရက်စက်ဆုံးလူလို့ ထင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် နောင်တတွေ ရနေခဲ့ပါတယ်။ စစ်နိုင်ဟာ သူမကို အလင်းရောင် ပေးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ သူမအတွက် အိမ်လေးတစ်လုံးပါ ဆောက်ပေးခဲ့တာကိုး။ သူမဟာ အိမ်လေးထဲမှာ စစ်နိုင်ရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားကို စတင်ဆွဲခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေက ဆေးရောင်စုံတွေနဲ့ ရောထွေးပြီး ပန်းချီကားပေါ်ကို ကျဆင်းနေခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၁၀)
ယခုအခါ နွေဦးဟာ နာမည်ကြီး ပန်းချီဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ သူမရဲ့ ပန်းချီကားတိုင်းမှာ "အလင်းရောင်ပေးတဲ့ အချစ်" လို့ အမြဲတမ်း အမည်ပေးလေ့ရှိပါတယ်။ သူမဟာ စစ်နိုင် ဆောက်ပေးခဲ့တဲ့ အိမ်လေးထဲမှာပဲ နေထိုင်ရင်း သူပေးခဲ့တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ လောကကြီးကို လှပအောင် ခြယ်သနေပါတော့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ဟာ သေခြင်းတရားကို ကျော်လွန်ပြီး ထာဝရ ရှင်သန်နေဆဲပါ။