အခန်း (၁)
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို လာမှန်နေတဲ့ အသံဟာ နားထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်းလို စူးရှနေတယ်။ နှင်းဆီ တစ်ယောက် အခန်းထောင့်မှာ ထိုင်ရင်း ဘေးနားက စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်နေမိတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ သိပ်ကို ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအပြုံးတွေက လှောင်ပြောင်သံတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ "အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အပေးအယူပဲ" လို့ လူတွေက ပြောလေ့ရှိပေမဲ့၊ နှင်းဆီ့အတွက်တော့ အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်နေရတာက သူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အမျိုးသားဖြစ်သူ ကိုကျော်သူက အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ အပြင်မှာပဲ အချိန်ကုန်နေတတ်ပြီး အိမ်ကို ပြန်လာတဲ့အခါမှာလည်း စိမ်းသက်တဲ့ ကျောပြင်ကြီးကိုပဲ နှင်းဆီကို ပေးအပ်ခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ နှင်းဆီရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အထီးကျန်ခြင်းတွေက အမြစ်တွယ်လာခဲ့ပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို တမ်းတမိတဲ့ စိတ်ကူးတွေက တားမရဆီးမရ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၂)
မိုးရေထဲမှာ ထီးတစ်ချောင်းတည်းကို အတူဆောင်းရင်း လျှောက်လာခဲ့တဲ့ အောင်မင်း။ သူက ကိုကျော်သူလို မဟုတ်ဘူး။ နှင်းဆီ့ရဲ့ စကားသံသေးသေးလေးတွေကိုတောင် ဂရုတစိုက် နားထောင်ပေးတတ်သူ။ "နှင်း... မင်းမျက်ဝန်းတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ဝမ်းနည်းနေရတာလဲ" လို့ သူက မေးခဲ့တဲ့နေ့က နှင်းဆီ့ရဲ့ ခံစစ်တံတိုင်းကြီး ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။ အမှားမှန်း သိပေမဲ့ အောင်မင်းရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက နွေးထွေးမှုကို နှင်းဆီ မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တွေ့ဆုံမှုတွေက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ စတင်ခဲ့ပြီး၊ သစ္စာတရားဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ နှင်းဆီ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မြတ်နိုးခြင်းနဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်ကြားမှာ ဗျာများနေတဲ့ နှင်းဆီရဲ့ စိတ်တွေဟာ လှိုင်းလေထန်နေတဲ့ ပင်လယ်ပြင်လိုပဲ တည်ငြိမ်မှု ကင်းမဲ့နေခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၃)
ကိုကျော်သူ ရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ထမင်းအတူစားနေပေမဲ့ နှင်းဆီ့ရဲ့ စိတ်က တခြားတစ်နေရာကို ရောက်နေခဲ့တယ်။ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျသံ တုန်ခါသွားတိုင်း ရင်ခုန်သံက မြန်လာပြီး မျက်နှာက ပျက်သွားတတ်တယ်။ "ဟင်းက ငန်လိုက်တာ နှင်းဆီ" လို့ ကိုကျော်သူက အေးစက်စက်ပြောတဲ့အခါမှ နှင်းဆီ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ နှင်းဆီဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရွံရှာမိသလိုလို ရှိပေမဲ့ အောင်မင်းဆီက ရတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကိုတော့ မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး။ အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်တွေကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ထမ်းဆောင်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရောက်နေပြီ။ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ လိမ်လည်နေရတဲ့ စကားလုံးတွေက နှင်းဆီ့ရဲ့ လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းတစ်ခုလို ရစ်ပတ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
တစ်နေ့မှာတော့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရာတေကို လယ်ပြင်မှာဆင်သွားသလို
ကုိကျော်သူရိပ်မိသွားတယ် ။ ကိုကျော်သူက နှင်းဆီရဲ့ ဖုန်းထဲက အောင်မင်းနဲ့ ပြောထားတဲ့ စကားတွေကို တွေ့သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲမှာ ဆိတ်ငြိမ်မှုက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် လွှမ်းမိုးသွားတယ်။ ရိုက်နှက်တာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ ကိုကျော်သူရဲ့ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက နှင်းဆီ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ "ငါ မင်းကို ဘာတွေ လိုအပ်စေလို့လဲ နှင်းဆီ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက နှင်းဆီ့ကို ဆွံ့အသွားစေတယ်။ ဖြေစရာ စကားလုံး ရှာမရခဲ့ဘူး။ အထီးကျန်ခြင်းကြောင့်လို့ အကြောင်းပြချင်ပေမဲ့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းမို့လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရမှန်း နှင်းဆီ သိနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
အောင်မင်းဆီကို နှင်းဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့ပေမဲ့ အောင်မင်းဆီက ပြန်လာတဲ့ စကားက "ငါတို့ ခဏလောက် ဝေးဝေးနေရအောင်" ဆိုတဲ့ စကားပဲ။ နှင်းဆီ သဘောပေါက်လိုက်ပြီ။ အခက်အခဲ ကြုံလာတဲ့အခါ ခိုနားရာလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ လက်မောင်းတွေဟာ အရိပ်တစ်ခုလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တာပဲ။ အခုတော့ နှင်းဆီမှာ အိမ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ချစ်သူလည်း မရှိတော့ဘူး။ သူ့ဘေးနားမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာက နောင်တနဲ့ မျက်ရည်တွေပဲ။ အမှားတစ်ခုကို အမှားနဲ့ ထပ်လောင်းပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ နှင်းဆီရဲ့ ဘဝဟာ အခုတော့ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေတဲ့ ဖန်ကွဲစတွေလိုပဲ ပြန်ဆက်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး။
အခန်း (၆)
သတင်းက တောမီးလို ပြန့်သွားတယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ အကြည့်တွေက ဆူးတွေလိုပဲ။ လမ်းသွားရင်တောင် ခေါင်းမဖော်ရဲတဲ့ ဘဝကို နှင်းဆီ ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။ "အဲဒီမိန်းမလေ... လင်ရှိသားနဲ့" ဆိုတဲ့ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောသံတွေက နှင်းဆီ့နားထဲမှာ အမြဲတမ်း ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ မိန်းမသားတစ်ယောက်အတွက် သိက္ခာဆိုတာ မှန်တစ်ချပ်လိုပဲ။ တစ်ခါ ကွဲသွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မကြည်လင်တော့ဘူးဆိုတာ နှင်းဆီ အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ခဲ့ရတယ်။ လူတွေက အကြောင်းရင်းကို မမေးကြဘူး၊ ရလဒ်ကိုပဲ ကြည့်ပြီး စီရင်ချက်ချကြတာလေ။
အခန်း (၇)
နှင်းဆီဟာ မြို့စွန်က အိမ်လေးတစ်လုံးမှာ တစ်ယောက်တည်း ပြောင်းနေခဲ့တယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ကိုကျော်သူနဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်တွေးပြီး ငိုနေမိတယ်။ ကိုကျော်သူကတော့ အခုဆို အသစ်တစ်ယောက်နဲ့ ဘဝကို ပြန်စနေလောက်ပြီ။ နှင်းဆီကတော့ အတိတ်ရဲ့ သံကြိုးတွေနဲ့ ရစ်ပတ်ခံထားရတုန်း။ အောင်မင်းကိုလည်း သူ မုန်းမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုမုန်းတယ်။ ဘာလို့များ ခဏတာ သာယာမှုနောက်ကို လိုက်ခဲ့မိပါလိမ့်။ နှလုံးသားက တောင်းဆိုတာကို ဦးနှောက်နဲ့ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်က သိပ်ကို ခါးသီးလွန်းလှတယ်။
အခန်း (၈)
တစ်ခါတလေ လမ်းမှာ ကိုကျော်သူနဲ့ တိုက်ဆိုင်ပြီး တွေ့ဖြစ်ရင်တောင် သူက နှင်းဆီ့ကို မသိသလို ကျော်သွားတတ်တယ်။ အဲဒီအခါတိုင်း နှင်းဆီ့ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးက ပိုပြီး လေးလံလာတယ်။ အမှားဆိုတာ ပြင်လို့ရတယ်လို့ လူတွေပြောကြပေမဲ့ အချို့အမှားတွေက ဘဝတစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်တတ်တာပဲ။ နှင်းဆီဟာ အခုဆိုရင် အသက်ရှင်နေပေမဲ့ သေလူတစ်ယောက်လိုပဲ။ စိတ်ဓာတ်တွေက အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ။ သူ လိုချင်ခဲ့တဲ့ နွေးထွေးမှုဆိုတာ တကယ်တော့ အဆိပ်ငွေ့တွေမှန်း သိချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၉)
မိုးရာသီ ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီ။ နှင်းဆီ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်နေတယ်။ အောင်မင်းကတော့ အခုဆို တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်တွဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ နှင်းဆီ ပြုံးမိတယ်။ လှောင်ပြုံးပေါ့။ ယောက်ျားတွေအတွက်ကတော့ ဒါဟာ ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေပေမဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါဟာ ဘဝပျက်ခြင်းရဲ့ အစပဲ။ နှင်းဆီ့မှာ ဘာကျန်သေးလဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးကြည့်တော့ အဖြေက 'ဘာမှမရှိတော့ဘူး' တဲ့။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာကိုတောင် နှင်းဆီ ကြောက်လန့်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၁၀)
နောက်ဆုံးတော့ နှင်းဆီဟာ အားလုံးနဲ့ ဝေးရာကို ထွက်ခွာသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ အရပ်မှာ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလိမ်ညာရတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို သူ ပြန်စချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲက ဒဏ်ရာတွေကတော့ သူနဲ့အတူ ပါသွားမှာ အသေအချာပဲ။ လင်ငယ်နေတယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်နောက်ကွယ်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝ၊ အထီးကျန်မှုနဲ့ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေအကြောင်းကို ဘယ်သူကမှ နားလည်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ နှင်းဆီဟာ မှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းရင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့တယ်။