သူ့အလှူ(စ/ဆုံး)
———-
ရွာတွင် ကိုကြီးမြင့်ဆိုသူသည် ကုန်စုံဆိုင်အကြီးကြီးဖွင့်ထားသည်။ သူက အသက် ၄၀ ကျော်မှ အိမ်ထောင် ကျသူဖြစ်သည်။ သူ့ဇနီးနှင့် ပဲခူးမြို့ကို ကုန်သွားဝယ်ရင်း တွေ့ဆုံချစ်ကြိုက်ပြီး လက်ထပ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ဇနီးအမည်က မခင်ကျော့ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် သားလေးတစ်ယောက်သာရှိပြီး သူတို့သားလေးက ကျွန်တော့်ကျောင်းတွင် ဒုတိယတန်း၌ ပညာသင်ကြားနေသည်။
ကျွန်တော်က ကျောင်းလွှတ်ချိန်တွင် ကိုကြီးမြင့်အိမ်ဆိုင်ကိုသွားပြီး ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် လိုအပ်သည့် ကုန်များကို ဝယ်တတ်သည်။ လကုန်ခါနီး ပိုက်ဆံပြတ်ချိန်ဆိုလျှင် ကိုကြီးမြင့်ဆိုင်တွင် အကြွေးမှတ်ခိုင်းထားပြီး ဝယ်ရသည်။ လကုန်လစာထုတ်ပြီးမှ ပြန်ဆပ်ရသည်။
တစ်နေ့ ကျွန်တော် သူ့ဆိုင်ကိုလာပြီး ဆန်နှင့် ဘဲဥအပြင် ရေနံဆီကိုပါ လာဝယ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အဝတ်အစား စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်နှင့် လူတစ်ယောက်သည် ပလိုင်းတစ်လုံးလွယ်ကာ သူ့ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာ သည်။ ထိုသူကလည်း ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငရုတ်၊ ကြက်သွန်စသည့် အိမ်အတွက် လိုအပ်သော ကုန်များကို ဝယ်နေသည်။
ကျွန်တော်က အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်သဖြင့် ထိုသူကို လိုအပ်သော ကုန်များ ဦးစွာချိန်ပေးလိုက်ရန် ကိုကြီးမြင့်ကိုပြောပြီး ရေနွေးကြမ်း ထိုင်သောက်နေသည်။
ကုန်တွေအားလုံးကို ချိန်ထုပ်ပြီးနောက် ကိုကြီးမြင့်က တွက်ပေးသည်။ စုစုပေါင်း ၃၀ ကျော်ဖိုးလောက်ကျသင့် သည်။ ထိုသူက သူ့ခါးပုံစထဲမှ ပိုက်ဆံလေးတွေကိုထုတ်ပြီး
“ခုတော့ ၁၂ ကျပ် လောက်ပဲပါတယ် … ယူထားပါလား။ ဝါးခုတ်ပြန်လာရင် ကျန်တဲ့ငွေ ပေးပါ့မယ်”
“မရဘူးဦးလေး … ဦးလေးကို ကျွန်တော်မသိဘူးလေ”
“ကျွန်တော် ရေလည်ရွာကပါ … တောတက်မလို့။ ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ စားစရာ မရှိလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ထမင်းမစားရတာ နှစ်ရက်ရှိပါပြီ။ အဲဒါ ဒီကုန်လေးတွေတော့ ပေးလိုက်ပါခင်ဗျာ။ ကျန်ငွေကို တောထဲက ပြန်ထွက်လာရင် ပေးပါ့မယ်”
“ဦးလေး … ထမင်းမစားရသေးဘူးလား”
“ဟုတ်ပါတယ် နှစ်ရက်ရှိပါပြီ”
ကိုကြီးမြင့်က သူ့မိန်းမ မခင်ကျော့ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ခင်ကျော့ရေ”
အိမ်နောက်ဖေးတွင် ချက်ပြုတ်နေသော မခင်ကျော့ကို အပြေးလေးထွက်လာသည်။
“ဘာဟင်းချင်သလဲ”
“မနက်က ဝက်သားလေးရထားလို့ ဝက်သားဟင်း ချက်နေတယ်လေ”
“ထမင်းတစ်ပန်းကန်လောက်ယူခဲ့ပါကွယ် … ဟင်းပါပုံခဲ့”
“ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“သွားပါ ယူခဲ့စမ်းပါ … ဒီဦးလေးက ထမင်းမစားရသေးလို့တဲ့”
မခင်ကျော့က ထမင်းတစ်ပန်းကန်မောက်မောက်တွင် ဝက်သားနှစ်တုံးပုံလာပြီး လာပေးသည်။
“ရော့ဦးလေး … စားလိုက်”
“နေပါဗျာ … ရပါတယ်”
“စားလိုက်ပါ … ကျွန်တော်အလှူလုပ်တာလို့ သဘောထားပါ”
ထိုဈေးဝယ်လာသူက သူညွှန်ပြသည့် အိုးဆီသွားကာ လက်တွေကိုဆေးပြီး ကိုကြီးမြင့် ပေးသည့် ထမင်းနှင့် ဟင်းကို အားရပါးရစားသည်။ သူကာ စားပြီးနောက်ပန်းကန်တွေကို သွားဆေးကာ ပြန်လာပြီး
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ … ကျွန်တော့်ကို ကုန်တွေပေးလိုက်မှာလား”
“မပေးဘူး … ဦးလေးဆီမှာ ပါလာတာ ၁၂ ကျပ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် ဆန်ပဲပေးလိုက်မယ်။ ကျန်တာကိုတော့ မပေးလိုက်နိုင်ဘူး။ ဆန်ဖိုးက တကယ်ဆိုရင် ၁၃ ကျပ်ခွဲလောက်ကျတယ်။ ကျွန်တော် တစ်ကျပ်ခွဲလျှော့ ပေးလိုက်မယ်။ ကျန်တာတွေကတော့ ဦးလေးပိုက်ဆံရမှပဲ လာယူပေါ့”
ကိုကြီးမြင့်က သူ့ကိုဆန်ထုပ်လေးတစ်ထုပ်သာ ပေးလိုက်ပါသည်။
ထိုသူလည်းပလိုင်းထဲကို ဆန်ထုပ်လေးထည့်ပြီး ငိုက်စိုက်စိုက်နှင့် ထွက်သွားသည်။ ထိုသူထွက်သွားမှ
“ကိုကြီးမြင့်ရယ် … သနားပါတယ် … ပေးလိုက်ရောပေါ့”
“ဆရာ ကျွန်တော်သနားလို့ ထမင်းကျွေးလိုက်တာပေါ့။ ကျန်တဲ့ကုန်တွေကတော့ ပေးလို့မဖြစ်ဘူးဆရာ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဗျာ”
“ကျွန်တော် စီးပွားရေး လုပ်နေတာလေဆရာ။ နေရာတကာလိုက်ပြီး သနားနေရင် ကျွန်တော် မွဲသွားမှာပေါ့။ သူ့ကို ကျွန်တော်မသိဘူးဆရာ။ ကျွန်တော်သိတဲ့ ဝါးခုတ်သမားတွေကိုတောင် ကုန်ကြွေးတွေ ပေးလိုက်ပေမယ့် ကိုယ့်ဆီမှာ ဝါးမအပ်ဘဲ အခြားကုန်သည်ဆီမှာ ရောင်းစားတာ ကြုံနေရတာ။ ကိုယ့်ရွာသားအချင်းချင်းတောင် အဲဒီလိုလုပ်ရင် အခြားရွာက ကိုယ်မသိတဲ့သူဆို ဘယ်လိုယုံရတော့မှာလဲ”
ထိုစဉ် သူ့မိန်းမ မခင်ကျော့က ထွက်လာပြီး
“အဲဒါဆိုလည်း စောစောကတည်းက ဆန်ဖိုးပဲသင့်သလောက်ယူပြီး ပြန်ခိုင်းလိုက်ရောပေါ့ကိုကြီးမြင့်ရယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ထမင်းပါကျွေးနေရတာလဲ”
“ထမင်းကျွေးတာက ငါကုသိုလ်လုပ်လိုက်တာ။ အကြွေးမပေးတာက စီးပွားရေးလုပ်နေတာ။ တစ်ကန့်စီ ထားရမယ်လေ။ သူ့ကို ငါတို့စားမယ့်ထဲက ထမင်းတစ်ပန်းကန် ဖဲ့ကျွေးလိုက်ရလို့ ငါတို့ဘာမှ ထိခိုက်သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့အပေါ် ငါတို့အကြွေးတင်သွားပြီ”
“ဘာအကြွေးလဲ”
“ငါစေတနာ သူ့အပေါ်ထားပြီး ကျွေးလိုက်တယ်ဆိုတဲ့ စေတနာကြွေးပေါ့။ သူက နောက်ဆို ငါ့ဆီမှာ လာဝယ်ချင်လည်း လာဝယ်မယ်။ မဝယ်ချင်လည်း မဝယ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူဆာနေတဲ့အခိုက်လေးမှာ သူ့ဝမ်းကို ဖြည့်ပေးလိုက်တာကိုတော့ သူတစ်သက်မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါလည်း စီးပွားရေးလုပ်တာပဲကွယ့်”
ကျွန်တော်တို့ရွာတွင် ဆိုင်ပေါင်း လေးငါးဆိုင်လောက်ရှိပါသည်၊ သို့သော် ကိုကြီးမြင့်ဆိုင်လောက် မည်သည့် ဆိုင်မျှ မရောင်းရပါ။ သူ့ဆိုင်မှာ ကြီးသည်ထက်ကြီး၊ စုံသည့်ထက်စုံလာသည်။ သူ့မှာ ဝါးသွင်းသူတွေလည်း များသည်ထက်များလာသည်။
နောက်ပိုင်း ကြုံသဖြင့် သူထမင်းကျွေးလိုက်သူအကြောင်း မေးမိသည်။ သူ့ထံတွင် ဝါးသွင်း ကုန်ယူအလုပ်ကို ပုံမှန် လုပ်နေကြောင်း သိရသည်။
ကိုကြီးမြင့်ချမ်းသာပြီးရင်းချမ်းသာသည်။ သူက အလုပ်နှင့် ကုသိုလ်ကိုခွဲခြားယူတတ်သည်။ သူလှူလျှင်လည်း လက်ရှိအကျိုးရှိသော အလှူများကိုသာ လှူတတ်သည်။ ကျွန်တော့်ကျောင်းကိစ္စဆိုလျှင် သူလက်မနှေး တတ်ပါ။ တံတားဆောက်၊ လမ်းဖောက်၊ ရေကန်တူး သူအလှူငွေအများဆုံးထည့်ကာ မတည်တတ်သည်။
“ဆရာ အလှူဆိုတာ လှူတတ်မှမြတ်တာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ နောင်ဘာဖြစ်လာမယ်ဆိုတာတွေ ပြောပြီး မရေရာတဲ့ အလှူတွေကို လှူရတာထက်၊ လက်တွေ့ ကိုယ့်မျက်စိအောက်မှာ အကျိုးဖြစ်လာတဲ့ လက်တွေ့ မျက်တွေ့ အလှူတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတယ်ခင်ဗျ” ဆိုသည့် သူ့ပြောစကားလေးကို ကျွန်တော်တစ်သက်မမေ့ပြီ။
တင်ညွန့်
၇.၂.၂၀၂၅