အခန်း (၁)
နှင်းစက်တွေ ဝေနေတဲ့ ဆောင်းဦးမနက်ခင်းမှာ အငြိမ်းစား ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးလေးဟန် တစ်ယောက်တည်း နိုးထလာခဲ့တယ်။ ဇနီးသည် ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ ၃ နှစ်ရှိပြီမို့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း အရိုးအိုင်နေသလို ခံစားရတယ်။ ခံတွင်းကလည်း ဘာစားစား အရသာမရှိ၊ အသားဟင်းနံ့ရရင်ကို ပျို့ချင်သလိုဖြစ်နေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ။ သူဟာ အိမ်ရှေ့က ဈေးသည်မလေးတွေဆီကို လေးကန်တဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။
ဈေးတန်းလေးထဲမှာတော့ မြေနံ့သင်းနေတဲ့ သီးနှံလေးတွေက သူ့ကို ငေးကြည့်နေသလိုပဲ။ "ဒီနေ့တော့ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား စားချင်မိတယ်" လို့ သူက သက်ပြင်းချရင်း တွေးနေမိတယ်။
အခန်း (၂)
ဈေးသည်မလေး မပြုံး က "ဆရာကြီး ... ဒီနေ့ မျှစ်စိုလေးတွေ လတ်တယ်၊ ဝယ်သွားပါဦး" လို့ လှမ်းခေါ်တယ်။ မျှစ်နံ့သင်းသင်းလေးက ဦးလေးဟန်ရဲ့ ငယ်ဘဝကို သတိရစေတယ်။ မျှစ်စိုလေးတွေရယ်၊ ကင်ပွန်းချဉ်ရွက်နုနုလေးတွေရယ်၊ ပြီးတော့ ခရမ်းသီး အလုံးသေးလေးတွေကို သူ ဝယ်လိုက်တယ်။
"အားလုံး ၈၀၀ ဖိုးပါ ဆရာကြီး" ဦးလေးဟန်က တစ်ထောင်တန်တစ်ရွက် ပေးပြီး "ပြန်မအမ်းနဲ့တော့ သမီး၊ မင်းတို့လည်း အေးတဲ့ထဲမှာ ရောင်းရတာ ပင်ပန်းရှာပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ မပြုံးရဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့ အပြုံးက ဦးလေးဟန်ရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားကို ခဏတာ နွေးထွေးသွားစေတယ်။
အခန်း (၃)
ဈေးအပြန်မှာ ငါးပိရည်ကျိုရောင်းတဲ့ ဒေါ်လေးမြ နဲ့ ဆုံတယ်။ "ဆရာကြီး ... ဒီမှာ မြိတ်ငါးပိ အစစ်လေး၊ တစ်ဗူးလောက် ယူသွားပါဦး၊ ခံတွင်းလိုက်အောင်လို့" လို့ ဆိုကာ သူမက အတင်းထည့်ပေးတယ်။ ဦးလေးဟန်က အားနာနာနဲ့ပဲ ဝယ်လိုက်ရတယ်။
ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်ပြီး အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ဦးလေးဟန်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဝေဝါးလာတယ်။ "သူသာ ရှိရင် အခုချိန်ဆို ငါ့အတွက် ဟင်းတွေ ပြင်ပေးနေမှာပဲ" လို့ ကွယ်လွန်သူ ဇနီးသည်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမိတယ်။ ဈေးခြင်းတောင်းထဲက ပစ္စည်းလေးတွေက သူ့ကို အဖော်ပြုပေးနေသလိုပါပဲ။
အခန်း (၄)
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မီးက ပုံမှန်အတိုင်း ပြတ်နေပြန်ပြီ။ ဦးလေးဟန်က မီးဖိုထဲမှာ ထင်းမီးကို တောက်အောင် မွှေးလိုက်တယ်။ မီးခိုးနံ့တွေနဲ့အတူ သူ့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကလည်း တလိပ်လိပ် တက်လာတယ်။ ဟိုးအရင်က ဇနီးသည်နဲ့အတူ ဒီမီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရယ်ရယ်မောမော ချက်ပြုတ်ခဲ့တာတွေကို မြင်ယောင်ရင်း မျက်ရည်စို့မိတယ်။
"မင်းမရှိပေမယ့် ငါ့ဘာသာ ချက်စားနိုင်တယ်ဆိုတာ ပြရမှာပေါ့" လို့ ကိုယ့်ဘာကိုယ် အားပေးရင်း ချက်ပြုတ်ခြင်း အနုပညာကို စတင်လိုက်တယ်။ ချက်ပြုတ်ခြင်းဟာ သူ့အတွက်တော့ လွမ်းဆွတ်မှုကို ကုစားတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်လိုပါပဲ။
အခန်း (၅)
ဒီနေ့ ဦးလေးဟန် ပြင်ဆင်တဲ့ ဟင်းတွေကတော့ -
မျှစ်စိုလေးတွေကို ကင်ပွန်းချဉ်ရွက်နဲ့ ချဉ်ရည်ဟင်း ပူပူလေး ချက်တယ်။
ခရမ်းသီးလေးတွေကို မီးဖုတ်ပြီး ကြက်သွန်နီ၊ ဆီစိမ်းလေးနဲ့ သုပ်တယ်။
မြိတ်ငါးပိကို ငရုတ်သီးစိမ်း၊ ကြက်သွန်ဖြူ မီးအုံးထောင်းပြီး ပျစ်ပျစ်လေး ဖျော်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ခြံထဲကရတဲ့ သံပုရာသီးလေးကို ညှစ်ထည့်လိုက်တယ်။
ဟင်းနံ့တွေက တစ်အိမ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားချိန်မှာ ဦးလေးဟန်ရဲ့ ခံတွင်းက သိသိသာသာ လှုပ်ရှားလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသလို ဟာတာတာကြီး ခံစားနေရတုန်းပဲ။
အခန်း (၆)
ထမင်းဝိုင်းမှာ ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဦးလေးဟန်ဟာ သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဆရာကြီး ဦးမြတ်အေး ကို သတိရသွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀ က တောရွာလေးတစ်ရွာမှာ တာဝန်ကျတုန်းက အထီးကျန်ပြီး ထမင်းမဝင်တဲ့ ဦးလေးဟန်ကို ဆရာကြီးက သင်ပေးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းလေးပါ။
"ဟေ့ ... မောင်ဟန်၊ မင်းက လွမ်းနာကျပြီး ထမင်းမစားဘဲ နေလို့မရဘူး။ ဒီမှာကြည့် ... ဒါကို 'ခံတွင်းနှိုးစက်' လို့ ခေါ်တယ်" လို့ ဆရာကြီးက ပြုံးရင်း ပြောခဲ့တယ်။ ဆရာကြီးက သူ့ပန်းကန်ထဲကို ငါးပိရည်တွေ ဆမ်းပေးပြီး ငရုတ်သီးတွေကို အားရပါးရ နယ်ပေးခဲ့တာကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်ယောင်လာတယ်။
အခန်း (၇)
"ဘဝမှာ ခါးသီးတာတွေ ကြုံလာရင်၊ လျှာကို အရင်ဆုံး အစပ်ပေးလိုက်စမ်းပါ" လို့ ဆရာကြီးက ဆိုတယ်။ ဦးလေးဟန်ဟာ ဆရာကြီးသင်ပေးခဲ့တဲ့အတိုင်း ငရုတ်သီးစိမ်းကို လျှာပေါ်မှာ တင်လိုက်တယ်။ အစပ်ဓာတ်က ဦးနှောက်ထဲအထိ စိမ့်တက်သွားပြီး မျက်ရည်တွေ ကျလာစေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီအစပ်ဓာတ်ကပဲ သူ့ရဲ့ အထီးကျန်မှုကို ခဏတာ မေ့လျော့စေပြီး ထမင်းဆာစိတ်ကို နှိုးဆွပေးလိုက်တာပါပဲ။ "အစပ်က လွမ်းတာကို ခဏတော့ သက်သာစေသားပဲ" လို့ သူက ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ ရေရွတ်လိုက်တယ်။
အခန်း (၈)
ဦးလေးဟန်ဟာ ငါးပိရည်နယ်ထားတဲ့ ထမင်းလုတ်ကို အားရပါးရ စားလိုက်တယ်။ မျှစ်ချဉ်ဟင်းရည် ပူပူလေးကို သောက်လိုက်ချိန်မှာ ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ "ငါ စားနိုင်ရမယ်၊ ငါ ရှင်သန်ရမယ်" လို့ သူက ဇနီးသည်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ကတိပေးနေမိတယ်။
သူ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေက ထမင်းပန်းကန်ထဲကို ကျမသွားအောင် ထိန်းရင်း၊ ဆရာကြီးရဲ့ "ခံတွင်းနှိုးစက်" ကို ကျေးဇူးတင်မိတယ်။ အစပ်က ခံတွင်းကို လိုက်စေရုံတင်မကဘဲ စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း ပြန်လည် နိုးကြားစေတာကို သူ လက်တွေ့ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၉)
ယနေ့ ဦးလေးဟန်ရဲ့ ထမင်းဝိုင်းဟာ အသားဟင်းမပါပေမယ့် ဘဝရဲ့ အရသာတွေ အပြည့်ပါဝင်နေတယ်။ ချွေးတွေ ထွက်လာသလို၊ စိတ်ထဲက အပူတွေလည်း ပါသွားသလို ခံစားရတယ်။ "မျက်စိအကျင့်၊ ဝမ်းအချင့်" ဆိုပေမယ့် ဒီနေ့တော့ သူ နှစ်ပန်းကန်အပြည့် စားဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
"ကောင်းလိုက်တာ ဆရာကြီးရယ် ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ သူက လေထဲကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ ထမင်းစားပြီးချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး လန်းဆန်းလို့ နေပါတော့တယ်။
အခန်း (၁၀)
ထမင်းစားပြီးနောက် ရေနွေးကြမ်းလေး သောက်ရင်း အိမ်ရှေ့ကွက်ပျစ်မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ နေရောင်ခြည်နွေးနွေးလေးက သူ့အပေါ်ကို ကျရောက်လာတယ်။ အထီးကျန်မှုဟာ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေမယ့်၊ အဲဒီအထီးကျန်မှုကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ ခွန်အားတော့ ရသွားပြီလို့ သူ ယုံကြည်တယ်။
"နက်ဖြန်လည်း ဒီ 'ခံတွင်းနှိုးစက်' နဲ့ပဲ ငါ့ဘဝကို ရှေ့ဆက်ရဦးမှာပေါ့" လို့ ပြုံးရင်း တွေးလိုက်တယ်။ ဦးလေးဟန်ဟာ စာအုပ်လေးတစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကျောင်းသားတွေအတွက် သင်ခန်းစာတွေ ပြန်ဖတ်နေပါတော့တယ်။ ဘဝရဲ့ အစပ်အဟပ်တွေကို အရသာတွေ့အောင် စားတတ်သွားပြီ မဟုတ်လား။