ညိုမှိုင်းနေတဲ့ ကောင်းကင်အောက်မှာ လေရူးတွေက တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေသည်။ ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးဟာ လေဒဏ်ကြောင့် တစ်ချက်တစ်ချက် တကျွီကျွီ မြည်ဟည်းနေ၏။ မိနွယ်တစ်ယောက် ရွာလမ်းမဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်မှာ တစ်နာရီမကတော့။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ဖျော့တော့နေတဲ့ အင်္ကျီအပြာနုရောင်လေး တစ်ထည်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"နွယ်... မိုးဦးကျရင် ငါပြန်လာခဲ့မယ်။ နင့်အတွက် အင်္ကျီအသစ်လေးနဲ့ ငါတို့သားလေးအတွက် ကစားစရာတွေ ဝယ်ခဲ့မယ်။ ငါတို့ မိသားစု ဒီတဲစုတ်ကြီးထဲက လွတ်အောင် ငါကြိုးစားခဲ့မယ်"
ဒါဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကိုထွန်းတင် မြို့တက်ခါနီး ပြောခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးစကား။ ထိုစဉ်က သားလေး "ဖိုးလပြည့်" က နှစ်နှစ်သားပဲ ရှိသေးသည်။ အခုတော့ သားလေးတောင် ကျောင်းတက်ရမယ့်အရွယ် ရောက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိုထွန်းတင် ပြန်မလာခဲ့။
"ဟဲ့... မိနွယ်... နင်ကတော့ မျှော်နေတုန်းပဲလား။ ထွန်းတင်ဆိုတဲ့ ကောင်က မြို့မှာ မယားအသစ်နဲ့ သားတစ်ယောက်တောင် ရနေပြီတဲ့။ ငါ့တူမ မြို့က ပြန်လာတော့ တွေ့ခဲ့တယ်ဆိုပဲ"
ဒေါ်စိန်အေးရဲ့ စကားတွေက မိနွယ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလို ခံစားရစေသည်။ ရွာက လူတွေက သူမကို သနားကြသည်ထက် ကဲ့ရဲ့ကြတာက ပိုများသည်။ "လင်တရှူး" ဆိုတဲ့ နာမည်ပြောင်ကလည်း သူမ နောက်က တကောက်ကောက် လိုက်နေသည်။ မိနွယ်ကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြော။ သူမ ယုံကြည်တာက ကိုထွန်းတင်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်။ ကိုထွန်းတင်ဟာ သူမကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူးဆိုတာ သူမ နှလုံးသားက အမြဲ သိနေသည်။
ဒါပေမဲ့ စားဝတ်နေရေးက ခက်ခဲလာသည်။ မိနွယ်တစ်ယောက် သူများခင်းမှာ အငှားလိုက်ရင်း၊ ဟင်းရွက်ခူးရောင်းရင်း သားလေးကို ကျွေးမွေးနေရသည်။ ညဘက်ရောက်ရင်တော့ ကိုထွန်းတင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အင်္ကျီဟောင်းလေးကို အနံ့ခံရင်း၊ ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ရင်း မျက်ရည်ကျရတာက သူမရဲ့ နေ့စဉ်အလုပ် ဖြစ်လာသည်။
တစ်နေ့တွင် သားလေး ဖိုးလပြည့် အပြင်းအထန် ဖျားလေသည်။ ဆေးဖိုးဝါးခ မရှိတာကြောင့် မိနွယ်တစ်ယောက် အသည်းအသန် ဖြစ်နေစဉ်မှာ ရွာက လူကြီးတစ်ယောက်က သတင်းစကား ပါးလာသည်။
"မိနွယ်... မြို့က လူတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်။ သူက ထွန်းတင်နဲ့ အလုပ်တူတူ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ နင့်ကို တွေ့ချင်လို့တဲ့"
မိနွယ်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာသည်။ သူမ သားလေးကို ပွေ့ချီပြီး ရွာလယ်က ဇရပ်ဆီကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ဖုန်မှုန့်တွေ ပေကျံနေတဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အစ်မက ကိုထွန်းတင် မိန်းမလား... ကျွန်တော်က သူ့သူငယ်ချင်းပါ။ ကိုထွန်းတင်က... သူက..."
ထိုလူက စကားကို ဆက်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ မိနွယ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းခနဲ ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ရှင်... ရှင် ဘာပြောမလို့လဲ။ ကိုထွန်းတင် ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ကိုထွန်းတင်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်မှာ အမြင့်က ပြုတ်ကျပြီး ဆုံးသွားတာပါ။ သူ မသေခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို မှာသွားတယ်။ ဒီပိုက်ဆံလေးတွေကို သူ့မိန်းမဆီ အရောက်ပို့ပေးပါတဲ့။ ကျွန်တော်လည်း အဝေးကြီးမှာ အလုပ်သွားလုပ်နေရလို့ အခုမှ ရောက်လာတာပါ"
ထိုလူက ကျပ်ထုတ်လေးတစ်ခုကို ကမ်းပေးသည်။ မိနွယ် ထိုပိုက်ဆံတွေကို မကြည့်အား။ သူမရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသည်။ သူမ မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ မိုးဦးတွေ၊ သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အင်္ကျီဟောင်းလေး... အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပြီလား။
ကိုထွန်းတင် သေဆုံးသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရပေမဲ့ မိနွယ်ရဲ့ "လင်တရှူး" ဝေဒနာက ပျောက်မသွားခဲ့ပါ။ အခုဆိုရင် သူမဟာ ရွာလမ်းမဘက်ကို ငေးမကြည့်တော့ဘဲ ရွာပြင်က သင်္ချိုင်းကုန်းဘက်ကိုသာ ငေးကြည့်နေတတ်သည်။
သူမ လက်ထဲမှာတော့ ထိုအင်္ကျီအပြာနုရောင်လေးက အဝတ်စုတ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ မိနွယ်ကတော့ အမြတ်တနိုး သိမ်းထားဆဲ။ ညတိုင်း ညတိုင်း အိမ်ရှေ့ ဝါးကပ်တံခါးကို ဖွင့်ထားပြီး "ကိုထွန်းတင်... ရှင် ပြန်လာရင် တံခါးဖွင့်ထားတယ်နော်" လို့ ခပ်တိုးတိုး ပြောနေတတ်သည်။
ရွာသူရွာသားတွေကတော့ သူမကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကြသည်။ "သနားစရာ မိနွယ်... လင်တရှူးမလေး... တကယ်ပဲ ရူးသွားရှာပြီ" လို့ ဆိုကြသည်။
မိုးတွေကတော့ သည်းထန်စွာ ရွာနေဆဲ။ မိနွယ်ကတော့ သားလေးကို ရင်ခွင်ထဲထည့်၊ ကိုထွန်းတင်ရဲ့ အင်္ကျီဟောင်းလေးကို ခြုံပေးရင်း မှောင်မိုက်တဲ့ ညဉ့်နက်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်စားနေဆဲ ဖြစ်လေတော့သည်။