သွေးထက် ပိုပျစ်တဲ့ မေတ္တာ ရင်ခွင်
ညနေခင်း နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် ဝါးပင်တန်းများကြားမှ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာသော
လေရူးသုန်သုန်က ဒေါ်မြသောင်း၏ ဆံပင်ဖြူအချို့ကို ဝဲခါသွားစေသည်။ သူမသည်
အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ထက်တွင် ထိုင်ရင်း လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ
စောင့်နေသည်မှာ တစ်ယောက်တည်းသော သားအရင်း ထွန်းညိုကို မဟုတ်ဘဲ၊ လင်ပါသား
ကျော်စွာကိုသာ ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က သူမ၏ ဒုတိယအိမ်ထောင်ဖက် ကိုသောင်းတင်
ဆုံးပါးသွားချိန်တွင် ခြောက်နှစ်သားအရွယ် ကျော်စွာလေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က
ဆွေမျိုးများက "သူစိမ်းကလေးကို ဘာလို့ ဒုက္ခခံမွေးနေမှာလဲ" ဟု
ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသော်လည်း ဒေါ်မြသောင်းကတော့ ကျော်စွာကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့
ဆွဲသွင်းခဲ့သည်။
"သား... အမေ့ကို 'အမေ' လို့ ခေါ်မလား"
ဟု သူမက မေးခဲ့စဉ်က ကျော်စွာလေး၏ မျက်ဝန်းဝိုင်းဝိုင်းလေးများထဲတွင် မျက်ရည်များ
ဝဲတက်လာပြီး သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားခဲ့ပုံကို ယနေ့တိုင် မြင်ယောင်နေဆဲ။
--------------------------------------------
နှစ်တွေ ကုန်ဆုံးလာခဲ့သည်။ သားအရင်းဖြစ်သူ ထွန်းညိုက ရန်ကုန်တွင်
တက္ကသိုလ်တက်ရင်း မြို့ပြအငွေ့အသက်နှင့် ပျော်ပါးနေချိန်တွင်၊ ကျော်စွာကမူ
တောမြို့လေးမှာပင် အမေဖြစ်သူကို လုပ်ကျွေးရန် ရုန်းကန်ခဲ့သည်။
"အမေ... ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းလခအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊
ကျွန်တော် ညဘက် ကားဂိတ်မှာ ကုန်ထမ်းမယ်၊ ပိတ်ရက်ဆိုရင်လည်း ပန်းရံလိုက်မယ်။ အမေ
ဆေးဖိုးအတွက်လည်း ကျွန်တော် ရှာပါ့မယ်"
ကျော်စွာ၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ဒေါ်မြသောင်းအတွက် အားဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် သွေးသားရင်းချာဖြစ်သော ထွန်းညို ရွာကို ပြန်ရောက်လာသည့်နေ့တွင်
အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
"အမေ... ကျွန်တော် အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေပြီ၊ အိမ်ကို
အခုပဲ ရောင်းပေးရမယ်" ဟု ထွန်းညိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။
"ငါ့သားရယ်... ဒါ မင်းအဖေ ချွေးနည်းစာနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့အိမ်လေ၊
ပြီးတော့ ကျော်စွာကရော ဘယ်မှာ သွားနေမလဲ" ဟု ဒေါ်မြသောင်းက တားဆီးသော်လည်း
ထွန်းညိုက ခါးခါးသီးသီး တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
"ဒီမှာအမေ... ဒါ ကျွန်တော့်အဖေ ပိုင်ခဲ့တဲ့အိမ်၊ အမေ့ရဲ့
လင်ပါသားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဒီကောင် ဒီအိမ်မှာ ဆက်နေတာကို ကျွန်တော် လုံးဝ
ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ သူက သူစိမ်းပဲလေ"
ထိုစကားလုံးများသည် အိမ်အောက်တွင် ရပ်နေသော ကျော်စွာ၏ ရင်ဘတ်ကို
ဓားနှင့်မွှန်းသလို ခံစားရစေခဲ့သည်။
------------------------------
ထိုညက မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ ကျော်စွာသည် အမေဖြစ်သူ
ဒေါ်မြသောင်းကို အခက်မတွေ့စေချင်၍ ညတွင်းချင်းပင် အဝတ်တစ်ထုပ်နှင့် အိမ်ပေါ်မှ
ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
"အမေ... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်၊ အမေ့ကို ကျွန်တော်
တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးဆပ်မှာပါ၊ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့" ဟု ဆိုကာ ဒေါ်မြသောင်း၏
ခြေရင်း၌ ဝပ်စင်းကန်တော့လေသည်။
ဒေါ်မြသောင်းမှာ သားအရင်းကိုလည်း မလွန်ဆန်နိုင်၊ ရင်ခွင်ထဲက သားကိုလည်း
မတားဆီးနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ ကျော်စွာသည်
မိုးထဲရေထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်တိုင်ခဲ့ပြီ။ ထွန်းညိုကတော့
အိမ်ကိုရောင်း၊ ရသမျှငွေကို ဖြုန်းတီးပြီး သူမကို ပစ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
-------------------------------
ဒေါ်မြသောင်းသည် ဆွေမျိုးနီးစပ်အိမ်၏ နောင်ခန်းလေးတွင် ကပ်ရပ်နေထိုင်ရင်း
ကျော်စွာ့ကိုသာ နေ့စဉ်မျှော်နေမိသည်။ ရုတ်တရက် လမ်းထိပ်မှ ကားတစ်စီး ဆိုက်လာသည်။
ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော တည်ကြည်ခန့်ညားတဲ့ရုပ်ရည်နဲ့
အဝတ်အစားအကောင်းများကိုဝတ်ဆင်ထားသောလူငယ်လေးမှာ သူမ သိသော ကျော်စွာပင် ဖြစ်သည်။
"အမေ..."
ထိုခေါ်သံနောက်မှာ ကျော်စွာသည် ဒေါ်မြသောင်း၏ ခြေရင်း၌ ဝပ်စင်းကန်တော့ပြန်သည်။
"သား... သား ပြန်လာပြီလား" ဒေါ်မြသောင်း၏ လက်အစုံက
တုန်ရီနေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့အမေ၊ သား အမေ့ကို လာခေါ်တာ၊ အမေ့အတွက်
အိမ်လေးတစ်လုံး သားဆောက်ထားပြီးပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ နေကြမယ်နော် အမေ။ သား
အမေ့ကို တစ်သက်လုံး လုပ်ကျွေးပါ့မယ်"
မျက်ရည်များကြားမှ ဒေါ်မြသောင်း ပြုံးမိသည်။ သွေးသားရင်းချာက
ပစ်ပယ်သွားချိန်တွင်၊ မိမိဝမ်းနှင့်မလွယ်ခဲ့သော 'လင်ပါသား' ကသာ သူမ၏အိုဇာတာကို
စောင့်ရှောက်သူ စစ်စစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။