အခန်း (၁)
ပြတင်းပေါက်ကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ နေရောင်ခြည်က ကုတင်ပေါ်က သူမရဲ့ မျက်နှာလေးပေါ်မှာ ဝင်းပနေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဒီမျက်နှာလေးကိုပဲ မောင် မြတ်မြတ်နိုးနိုး ငုံ့နမ်းခဲ့ဖူးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သူမ မျက်လုံးလေးတွေ ပွင့်လာတဲ့အခါ မောင့်ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်တွေက သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလို အေးစက်နေခဲ့တယ်။ "ရှင်... ဘယ်သူလဲဟင်? ကျွန်မ အခန်းထဲကို ဘာလို့ ဝင်လာတာလဲ?" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက မောင့်နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့တာ သူမ သိမလား။ သူမ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ မောင်ဆိုတဲ့ လူသားဟာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီလား။
အခန်း (၂)
ဆရာဝန်ကြီးက ပြောဖူးတယ်၊ သူမရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တဲ့ ရောဂါဆိုးကြီးက အမြစ်တွယ်နေပြီတဲ့။ အစပိုင်းကတော့ သော့အိတ်လေး ပျောက်တာ၊ ဟင်းချက်ရင် ဆားခါးတာလောက်ပဲ။ အခုတော့... သူမရဲ့ ဘဝတစ်သက်တာ လက်တွဲဖော်ကိုပါ ဖျက်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ မောင် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ မနက်စာကို သူမက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ငြင်းဆန်နေတာကို ကြည့်ပြီး မောင် မျက်ရည်မကျအောင် အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရတယ်။ "မကြောက်ပါနဲ့ မိန်းမရယ်... မောင်က မောင့်မိန်းမကို ပြုစုပေးတာပါ" လို့ ပြောမိတော့ သူမက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာနဲ့ ပြန်မေးတယ်... "မောင့်မိန်းမက... ဘယ်သူလဲ?" တဲ့။
အခန်း (၃)
မောင်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်လေးကို ထုတ်ပြမိတယ်။ ဖြူစင်တဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံလေးနဲ့ ပြုံးနေတဲ့ သူမပုံလေးကို သူမ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ အသာအယာ ထိတွေ့နေတယ်။ "ဒါ ကျွန်မလားဟင်? ဒီဘေးက လူက... ရှင်လား?" တဲ့။ မောင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တဲ့အခါ သူမမျက်ဝန်းထဲမှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ၊ အားနာမှုတွေနဲ့အတူ မျက်ရည်စတွေ ဝေ့တက်လာတယ်။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မှတ်မိဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်ရတာက မောင့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်သလိုပါပဲ။ သူမဟာ သူမကိုယ်သူမ ပြန်ရှာနေရတဲ့ ခရီးသည်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရှာပြီ။
အခန်း (၄)
"နေဝင်ချိန်အထိ မောင်က လက်တွဲထားပါ့မယ်" လို့ မင်္ဂလာဦးညက ပြောခဲ့တဲ့ ကတိကို သူမ မှတ်မိဦးမှာလား။ အခုတော့ နေဝင်ချိန်ထက် ပိုမှောင်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်မဲ့ခြင်းတွေအောက်မှာ မောင် တစ်ယောက်တည်း အဲဒီကတိကို ဆုပ်ကိုင်ထားရတယ်။ သူမကတော့ မောင့်ကို 'လူစိမ်းတစ်ယောက်' လို့ သတ်မှတ်ပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ ခပ်ခွာခွာ နေနေပြန်တယ်။ မောင် ချက်ပေးတဲ့ ဟင်းကို တစ်လုတ်စားပြီး "လက်ရာက ရင်းနှီးနေသလိုပဲ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့ ခဏလေးမှာပဲ မောင့်ရင်ထဲ မျှော်လင့်ချက် မီးစလေး တစ်ချက်တော့ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၅)
တစ်ညတော့ မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတုန်း သူမ အိပ်မက်ယောင်ပြီး လန့်နိုးလာတယ်။ "မောင်... မောင် ဘယ်မှာလဲ? ကြောက်တယ်!" လို့ အော်ဟစ်နေရှာတယ်။ မောင် ပြေးသွားပြီး ဖက်ထားပေးတဲ့အခါမှာတော့ သူမက ရုန်းကန်ပြီး "ရှင် ဘယ်သူလဲ! မောင့်ကို ခေါ်ပေးပါ၊ ကျွန်မ မောင့်ဆီ သွားချင်တယ်" လို့ ငိုယိုပြီး ပြောနေပြန်တယ်။ သူမ ရှာနေတဲ့ 'မောင်' က သူမ ရှေ့တင် ရှိနေတာပါ မိန်းမရယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ စိတ်ထဲက မောင်ကတော့ အတိတ်ရဲ့ မြူခိုးတွေကြားမှာ ပိတ်မိနေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၆)
တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ကံကြမ္မာက မောင့်ကို သနားတတ်ပါသေးတယ်။ တစ်ရက်မှာ သူမက မောင့်လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး "မောင်... ပင်ပန်းနေပြီလား? မိန်းမကြောင့် မောင် အိပ်ရေးပျက်နေပြီ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မောင့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားသလိုပဲ။ "မပင်ပန်းပါဘူး မိန်းမရယ်၊ မောင် ရှိနေပေးမှာပါ" လို့ ပြန်ပြောချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ပြန်ပြီး အရောင်မှိန်သွားကာ "ရှင်... ဘာပြောလိုက်တာလဲ? ကျွန်မကို မိန်းမလို့ ခေါ်လိုက်တာလား?" လို့ ပြန်မေးလာပြန်တယ်။ အဲဒီ စက္ကန့်ပိုင်းလေးရဲ့ သတိရခြင်းက မောင့်အတွက်တော့ တစ်သက်စာ ရှင်သန်ဖို့ ခွန်အားပါပဲ။
အခန်း (၇)
သူမ အကြိုက်ဆုံး 'ပန်းချစ်သူ' သီချင်းလေးကို မောင် ဖွင့်ပြမိတယ်။ သီချင်းသံလေးကြားတော့ သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ညည်းနေရှာတယ်။ မျက်လုံးလေးတွေကို မှိတ်ပြီး ခေါင်းလေး ငြိမ့်နေတာကို ကြည့်ပြီး မောင် ပြုံးမိတယ်။ ဂီတက မှတ်ဉာဏ်တွေထက် ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာကို ရောက်နိုင်တယ် ထင်ပါရဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမဟာ မောင့်မိန်းမအစစ်အမှန်လေး ပြန်ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သီချင်းလေး ဆုံးသွားတာနဲ့ သူမက မောင့်ကို မေးပြန်တယ်... "ဒီသီချင်းကို ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ?" တဲ့။
အခန်း (၈)
ညနေခင်း ပန်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ထွက်တဲ့အခါ သူမက မောင့်လက်ကို ချိတ်ပြီး လျှောက်တယ်။ "ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲနော်၊ ကျွန်မကို အခုလို ပြုစုပေးတာ... ရှင့်မိန်းမက ကံကောင်းလိုက်တာ" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားရတဲ့အခါ မောင် ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမလဲ။ "မောင့်မိန်းမက မင်းပါပဲ" လို့ ပြောလိုက်ရင် သူမ ထပ်ပြီး စိတ်ရှုပ်သွားမှာ စိုးလို့... "ဟုတ်ပါတယ်၊ မောင့်မိန်းမက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးနဲ့ အချစ်ရဆုံး မိန်းကလေးပါ" လို့ပဲ ခပ်ဖွဖွလေး ပြန်ပြောလိုက်မိတယ်။
အခန်း (၉)
သူမ မှတ်မိနိုင်မယ့် အရာမှန်သမျှကို မောင် ကြိုးစားပြီး စီစဉ်ပေးတယ်။ သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံခဲ့တဲ့ ကဖေးဆိုင်လေးကို ခေါ်သွားတယ်၊ သူတို့ စားခဲ့တဲ့ ဟင်းလျာတွေကို မှာပေးတယ်။ သူမကတော့ အရာအားလုံးကို အထူးအဆန်းလို ကြည့်နေတုန်းပဲ။ "ဒီနေရာက လှလိုက်တာနော်၊ ကျွန်မတို့ အရင်က လာဖူးသလား?" လို့ မေးတဲ့အခါ မောင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ သူမက ပြုံးပြီး "ဒါဆို... ကျွန်မတို့က သူငယ်ချင်းတွေပေါ့နော်" တဲ့။ 'လင်မယား' ဆိုတဲ့ စကားလုံးထက် 'သူငယ်ချင်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သူမအတွက် ပိုပြီး လုံခြုံမှု ရှိနေပုံရတယ်။
အခန်း (၁၀)
ရောဂါက ပိုဆိုးလာပြီး သူမ စကားတွေ သိပ်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ မောင့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာလည်း မေးခွန်းတွေ မရှိတော့ဘဲ ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်လာတယ်။ သူမရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ မောင်ဟာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီလား။ မောင့်နာမည်ကို ခေါ်ဖို့ မပြောနဲ့၊ 'မောင်' ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကိုတောင် သူမ မေ့သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ မောင်ကတော့ သူမရဲ့ နံဘေးမှာ အမြဲရှိနေတုန်းပဲ။ သူမ မမှတ်မိပေမဲ့ မောင်ကတော့ အားလုံးကို မှတ်မိနေပေးဖို့ တာဝန်ရှိတယ်လေ။
အခန်း (၁၁)
ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ သူမ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲနေတဲ့အချိန်။ မောင် သူမရဲ့ လက်ကလေးကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။ သူမ မျက်လုံးလေးတွေ ပွင့်လာပြီး မောင့်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေတယ်။ အဲဒီအကြည့်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသလိုပဲ။ "မောင်..." တဲ့။ တိုးညှင်းလွန်းတဲ့ အသံလေးနဲ့ သူမ ခေါ်လိုက်တာ မောင် အသေအချာ ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ မောင့်ရဲ့ နာကျင်မှုတွေ အားလုံး အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ရတယ်။ သူမ မေ့မသွားသေးဘူး... သူမ မောင့်ကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ မှတ်မိသွားခဲ့တာပဲ။
အခန်း (၁၂)
အခုတော့ သူမ မရှိတော့ဘူး။ မောင့်အနားမှာ သူမရဲ့ ကိုယ်နံ့လေးတွေ၊ ရယ်သံလေးတွေနဲ့ အမှတ်တရတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဘေးလူတွေက မေးကြတယ်... "မောင့်မိန်းမက ဘယ်သူလဲ?" တဲ့။ မောင်ကတော့ ပြုံးပြီး ဖြေလိုက်ပါတယ်... "မောင့်မိန်းမက... မောင့်ကို မေ့သွားခဲ့ပေမဲ့ မောင်ကတော့ ဘယ်တော့မှ မေ့လို့မရမယ့်၊ မောင့်နှလုံးသားရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ပိုင်ရှင်လေးပါ" လို့။ သူမဟာ မောင့်ဘဝရဲ့ အလှပဆုံး အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သလို၊ ထာဝရ လက်တွဲချင်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော 'ဇနီး' လည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။