သုညရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်း
ညက တိတ်ဆိတ်လွန်းတော့ နံရံပေါ်က နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေတဲ့အသံက နှလုံးခုန်သံထက် ပိုကျယ်နေတယ်။ ဧည့်ခန်းအလယ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ 'ဦးမင်းမောင်' ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ စာအုပ်အဟောင်းတစ်အုပ်နဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပဲ ရှိတယ်။
သူ့ဘဝက အခုတော့ သုည ဖြစ်သွားပြီ။ မဟုတ်ဘူး... သုညရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာရှိတဲ့ အမှောင်ထုထဲ ရောက်နေတာ။ စီးပွားရေး ပျက်သုဉ်းသွားတာကို သူ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပေမယ့်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ကားအက်စီးဒင့်ကြောင့် ဇနီးနဲ့ သမီးလေး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာက သူ့ကို သက်ရှိလူသေတစ်ယောက် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
"ဖေဖေ... သမီးက ဖေဖေ့ဘဝရဲ့ 'အလင်းစက်' လေးပဲနော်"
သမီးလေးရဲ့ ချွဲနွဲ့သံလေးက နားထဲမှာ ဝဲနေတုန်း။ အရင်က သူဟာ ငွေနောက်ကိုပဲ တစ်ကောက်ကောက် လိုက်ခဲ့တယ်။ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း၊ ကားကောင်း၊ ဂုဏ်ဒြပ်။ ဒါတွေရှိရင် ဘဝက ပြီးပြည့်စုံပြီလို့ သူထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီအတုအယောင် အလင်းတွေ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရတဲ့အခါ သူဟာ အမှောင်အတိကျတဲ့ သုညဗဟိုချက်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
သူ့လက်ထဲက ဓာတ်ပုံလေးကို ပွတ်သပ်ကြည့်မိတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ သမီးလေးက ပန်းခြံထဲမှာ ရယ်နေတယ်။ ဇနီးဖြစ်သူက ဘေးကနေ ပြုံးကြည့်နေတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူတို့မှာ ငွေကြေးတွေ အများကြီး မရှိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်က သူတို့ဘဝဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပေးဆပ်ရတဲ့ "နွေးထွေးမှု" တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ။
"ငါ မှားခဲ့တာလား..."
သူ ရေရွတ်မိတယ်။ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ စုဆောင်းရင်းနဲ့ သူတို့နဲ့အတူရှိရမယ့် အချိန်တွေကို ငါ ချွေတာခဲ့မိတယ်။ အလုပ်ကိစ္စကြောင့် သမီးလေးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲတွေကို ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်။ ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ နေမကောင်းတဲ့ညတွေကို အိပ်ရေးပျက်မခံနိုင်လို့ လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ သူက ပြင်ပကမ္ဘာမှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရှာဖွေနေချိန်မှာ သူ့ဘဝရဲ့ "တကယ့်အသက်ရှူသံ" တွေက တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာနေခဲ့တာ သူ မသိခဲ့ဘူး။
အခုတော့ သူ့တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း။ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ သူတို့ဝယ်ထားခဲ့တဲ့ စားသောက်ကုန်တွေက သက်တမ်းကုန်လို့ ပုပ်သိုးနေပြီ။ ဘဝကလည်း အဲဒီလိုပဲ... ပြန်ပြင်လို့မရတော့တဲ့ အပုပ်အစပ်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။
သုညရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ သူ အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒါကတော့ "အဖော်မဲ့ခြင်း" တဲ့။
ဘယ်လောက်ပဲ အော်ဟစ်ငိုယိုပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ပါရစေလို့ ဆုတောင်းပါစေ၊ သုညရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ရောက်သွားတဲ့ အချစ်တွေက ပြန်လှည့်လာလေ့မရှိဘူး။ သူဟာ အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်သူတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အနုတ်လက္ခဏာပြနေတဲ့ အထီးကျန်ခြင်းတွေနဲ့အတူ အသက်ရှူရုံသက်သက် ရှူနေရတဲ့ လူပိုတစ်ယောက်ပဲ။
ပြတင်းပေါက်အပြင်က လရောင်က ဖျော့တော့တော့။ ဦးမင်းမောင်ဟာ ဓာတ်ပုံလေးကို ရင်ဘတ်မှာ ကပ်ထားရင်း မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တယ်။ ပါးပြင်ပေါ်မှာတော့ အေးစက်နေတဲ့ မျက်ရည်တစ်စက်က သုညပုံစံအတိုင်း ဝိုင်းစက်စွာ ကျဆင်းလို့နေတော့တယ်။