ကဝေပျိုတို့ရဲ့ ကကြိုး
ညနေခင်း နေဝင်ဆည်းဆာရိပ်က “ဒေါ်မြသီ” တို့ရဲ့ ဝါးထရံကာ အိမ်ကလေးပေါ်ကို
မှိုင်းညို့စွာ ကျရောက်နေပါတယ်။ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပစ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဒေါ်မြသီရဲ့
မျက်နှာဟာ တွန့်လိပ်နေတဲ့ အရေးအကြောင်းတွေနဲ့အတူ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို
အဖော်ပြုနေရရှာတယ်။
ဒေါ်မြသီမှာ ဆိုးသွမ်းလှတဲ့ သမီးပျို လေးယောက်ရှိပါတယ်။ တစ်ရွာလုံးက သူတို့ကို “ကဝေပျိုလေးယောက်” လို့ ခေါ်ကြတာ
အဆန်းမဟုတ်တော့ဘူး။
- အကြီးဆုံး
မေရီ က အပြောအဆို ကြမ်းတမ်းပြီး အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ
သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဖဲဝိုင်း၊ အရက်ဝိုင်းမှာ အချိန်ကုန်တတ်သူ။
- ဒုတိယ
သမီး နှင်းနု ကတော့ အလှအပကိုပဲ မက်မောပြီး အိမ်မှုကိစ္စဆို
လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ချင်သူ၊ သူတစ်ပါး အိမ်ထောင်ရေး ကမောက်ကမဖြစ်အောင်
ကုန်းချောတတ်သူ။
- တတိယ သမီး
ချိုပြုံး ကတော့ ပစ္စည်းပျောက်ရင် သူခိုးရှာစရာမလိုလောက်အောင်
လက်သွက်သူ။
- အငယ်ဆုံး
နွယ်နွယ် ကတော့ လူကြီးမိဘစကားကို နားမထောင်ဘဲ တစ်ရွာလုံးက
လူမိုက်တွေနဲ့ ပွေလီနေသူ။
“အမေ... ထမင်းအိုးက ဘာလို့အခုထိ မကျက်သေးတာလဲ။ ဆာလှပြီ”
မေရီရဲ့ အော်သံကြောင့် ဒေါ်မြသီ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ထလိုက်ရပါတယ်။ သမီးတွေအတွက်
ရှာဖွေကျွေးမွေးရင်း အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေရှာတဲ့ မိခင်ကြီးရဲ့မျက်ရည်က
ပါးပြင်ပေါ်မှာ ခဏခဏ နေရာယူခဲ့ဖူးပါတယ်။ “ငါမရှိတော့ရင် ဒီကလေးမလေးတွေ ဘယ်လိုများ
နေကြမလဲ” ဆိုတဲ့ အနာဂတ် ရင်လေးစရာ အတွေးတွေက ဒေါ်မြသီကို နေ့တိုင်း
နှိပ်စက်နေခဲ့တာပါ။
တစ်နေ့မှာတော့ ကံကြမ္မာက အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒေါ်မြသီ တစ်ယောက်
အလုပ်ကအပြန် လမ်းမှာ မူးမေ့လဲကျသွားရာကနေ အိပ်ရာထဲ ဘုန်းဘုန်းလဲသွားပါတော့တယ်။
တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ် ကြာလာပေမယ့် ရောဂါက မသက်သာဘဲ ပိုဆိုးလာတယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ သမီးလေးယောက်ဟာ အမေ အိပ်ရာထဲလဲနေတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ
သူတို့စရိုက်အတိုင်း လျှောက်သွားနေကြတုန်းပါ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ
ထမင်းချက်မယ့်သူမရှိ၊ လျှော်ဖွတ်ပေးမယ့်သူမရှိ၊ အလိုလိုက်မယ့်သူမရှိတော့တဲ့အခါ
အိမ်လေးဟာ ငရဲခန်းလို ပူလောင်လာပါတယ်။
တစ်ညမှာတော့ အိပ်ရာထဲက ဒေါ်မြသီရဲ့ တိုးညှင်းတဲ့ ညည်းတွားသံကို သမီးလေးယောက်
ကြားလိုက်ရတယ်။ “သမီးတို့ရယ်... အမေ မရှိတော့ရင် အချင်းချင်း ချစ်ချစ်ခင်ခင်
နေကြပါ... အမေ မင်းတို့ကို မဆုံးမနိုင်ခဲ့တာ အမေ့အပြစ်ပါပဲ...”
အဲဒီစကားသံဟာ သမီးလေးယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလို
ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူတို့ မှီခိုနေတဲ့ သစ်ပင်ကြီး လဲတော့မယ်ဆိုတာ
သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အသိတရားတွေက ရုတ်ခြည်း ဝင်လာပါတော့တယ်။
အကြီးဆုံး မေရီက စပြီး ငိုကြွေးရင်း အမေ့ခြေဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ “အမေ... သမီး
မှားပါပြီ။ အမေ့ကို သမီး ပြုစုပါ့မယ်။ သမီး အလုပ်ရှာပါ့မယ်”
နှင်းနု၊ ချိုပြုံးနဲ့ နွယ်နွယ်တို့လည်း အမေ့ကို ဝိုင်းဖက်ပြီး
တောင်းပန်ကြပါတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး “ကဝေပျို” တွေရဲ့ ကကြိုးတွေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
- မေရီ က ရွာက ဈေးဆိုင်မှာ အကူဝင်လုပ်ပြီး မိသားစုအတွက် ရိုးသားတဲ့ လုပ်အားခကို
ရှာဖွေတယ်။
- နှင်းနု က အလှပြင်တာတွေ ရပ်နားပြီး အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ကျွမ်းကျင်စွာ
လုပ်ကိုင်လာတယ်။
- ချိုပြုံး က သူတစ်ပါးပစ္စည်းကို မက်မောခြင်းကင်းပြီး ခြံထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် လေးတွေ
စိုက်ပျိုး တက်လာတယ်။
- နွယ်နွယ် ကတော့ လူမိုက်ပေါင်းစုံနဲ့ပွေလီ တာတွေမလုပ်တော့ပဲ အမေ့ဘေးမှာ
အမြဲရှိနေတဲ့ သူနာပြုလေး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
အချိန်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ဒေါ်မြသီရဲ့ ကျန်းမာရေးဟာ သမီးတွေရဲ့
ပြုစုမှုကြောင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပါတယ်။ ရွာထဲမှာလည်း “ကဝေပျိုလေးယောက်” အစား
“ရတနာပုံ သမီးလေးဖော်” လို့ လူတွေက ချီးကျူးလာကြတယ်။
နေဝင်ဆည်းဆာအချိန် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပစ်လေးမှာ ဒေါ်မြသီဟာ သမီးလေးယောက်နဲ့အတူ
ထမင်းလက်ဆုံ စားနေရင်း ပြုံးနေမိပါတယ်။ ရင်လေးစရာ အနာဂတ်တွေဟာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး
နွေးထွေးတဲ့ မေတ္တာရိပ်မြုံလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
ဒါဟာ ကဝေပျိုတို့ရဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ ကကြိုးတွေ ရပ်တန့်ပြီး မေတ္တာတရားရဲ့
နူးညံ့တဲ့ ကကြိုးအသစ်ကို ကပြလိုက်တဲ့ အလှပဆုံး အခန်းဆက်လေးပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။