ညနေခင်း နေဝင်ရီတရောအချိန်သည် ရန်ကုန်မြို့စွန်က ကျူးကျော်ရပ်ကွက်လေးထဲသို့ မှောင်ရိပ်နှင့်အတူ အပူဒဏ်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သွပ်မိုးအဟောင်းလေးအောက်တွင် ဒေါ်အေးမြတစ်ယောက် မီးဖိုထဲ၌ ပြာပူဖောင်းနေသော မီးခဲလေးများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အိုးထဲတွင် ဆန်လက်တစ်ဆုပ်စာက ရေများများနှင့်အတူ ပွက်ပွက်ဆူနေသော်လည်း ထမင်းနံ့က မွှေးမလာဘဲ ရေနံ့သာ ရနေသည်။
"အမေ... သား ဗိုက်ဆာပြီ"
အသက် ၇ နှစ်အရွယ် သားငယ်လေး မောင်မောင်က ဗိုက်ကိုပွတ်ရင်း အနားသို့ ရောက်လာသည်။ ဒေါ်အေးမြ၏ ရင်ထဲ၌ ဆူးနှင့်ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ယနေ့သည် သူမ၏ အမျိုးသားဖြစ်သူ ဆိုက်ကားနင်း၍ တစ်ကျပ်မှ မရလာသော ဒုတိယမြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။ ကုန်ဈေးနှုန်းများက တစ်နေ့တစ်မျိုး မရိုးရအောင် တက်နေချိန်တွင် ဆိုက်ကားခကတော့ နဂိုအတိုင်းပင်။
"ခဏလေးနော် သား... ဟောဒီမှာ ဆန်ပြုတ်လေး ရတော့မယ်။ သကြားလေး နည်းနည်းခတ်ပေးမယ်လေ"
ဒေါ်အေးမြ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြောလိုက်သော်လည်း မျက်ဝန်းထဲက မျက်ရည်ကိုမူ မထိန်းနိုင်တော့ပါ။ အိမ်ရှေ့တွင် ဆိုက်ကားကို ရပ်ရင်း ဖုန်တောထဲ ထိုင်ချလိုက်သော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားနေရသည်။ သူလည်း တစ်နေကုန် လမ်းမပေါ်မှာ နေပူဒဏ်နှင့် လူတွေ၏ ငြိုငြင်မှုကို ခံခဲ့ရရှာပြီ။
"ရှင်... ဒီနေ့လည်း မရခဲ့ဘူးလား" ဒေါ်အေးမြ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ခရီးသည်က နည်းတယ်။ ရတဲ့လူကလည်း ဈေးဆစ်လွန်းလို့ကွာ။ ဓာတ်ဆီဈေးတွေတက်တော့ ဘတ်စ်ကားခတွေတက်၊ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေတက်နဲ့... ငါတို့လို ခြေကျင်သမားကို ဘယ်သူမှ မငဲ့ကြတော့ဘူး"
ဦးဘရှိန်က ပြောရင်း ရေအိုးစင်ပေါ်က ရေကို ခပ်သောက်လိုက်သည်။ ရေကလည်း နွေအပူကြောင့် နွေးတေးတေးဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ လျှပ်စစ်မီးက မှောင်အတိ ကျသွားပြန်သည်။ ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျသွားသော်လည်း အိမ်တိုင်း၏ မီးဖိုချောင်ထဲမှ သက်ပြင်းချသံများကတော့ လင်းလင်းထင်ထင် ကြားနေရသည်။
ထိုညက မိသားစုသုံးယောက် ဆန်ပြုတ်တစ်အိုးကို ဝိုင်းဖွဲ့သောက်ကြသည်။ ဟင်းဆိုသည်မှာ ဝေးစွ၊ ငပိရည်ဖျော်လေးပင် မပါနိုင်။ မောင်မောင်ကတော့ ဆန်ပြုတ်ပူပူကို မှုတ်သောက်ရင်း အိပ်ပျော်သွားရှာသည်။ ဒေါ်အေးမြနှင့် ဦးဘရှိန်ကတော့ အမှောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်မကြည့်ရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
"မနက်ဖြန် သားကို ကျောင်းထားဖို့ ကျောင်းလခ ပေးရတော့မယ်။ ပြီးတော့ ဆန်အိုးထဲမှာ ဆန်က တစ်နပ်စာပဲ ကျန်တော့တယ်"
ဒေါ်အေးမြ၏ စကားက အမှောင်ထုထဲတွင် လေးလံစွာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ဦးဘရှိန် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပါ။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ အားမရှိတော့သော ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို နှိပ်ရင်း မနက်ဖြန်အတွက် ဘုရားတနေရုံသာ။
စားဝတ်နေရေးဆိုသည့် ဝေါဟာရသည် သူတို့အတွက်တော့ စာအုပ်ထဲက စကားလုံးမဟုတ်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရင်ဆိုင်နေရသော၊ ရှင်ရက်နှင့် သေနေရသော ငရဲခန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် လေရူးတိုးသံက ဆူညံနေသော်လည်း ဆင်းရဲသားတို့၏ အိမ်လေးထဲတွင်တော့ ဆာလောင်မှုနှင့်အတူ ကြေကွဲရိပ်များက ကြီးစိုးလျက် ရှိနေပါတော့သည်။