အပိုင်း (၁)
စင်ကာပူရဲ့ မြေအောက်ရထားပေါ်မှာ အလုပ်ကအပြန် လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝှေ့ရင်း
ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထဲကို ဟင်းချက်နံ့သင်းသင်းလေး တစ်ခု တိုးဝင်လာတယ်။ အဲဒါ
အမေ့လက်ရာ "ငါးဖယ်ချဉ်ဟင်း" နံ့လေးနဲ့ သိပ်တူတာပဲ။ အိမ်မှာဆိုရင်
အခုအချိန် အမေက ထမင်းဝိုင်းကို ပြင်နေလောက်ပြီ။ "သား... ရေချိုးပြီးရင်
လာစားတော့" ဆိုတဲ့ အမေ့အသံကို ကြားယောင်နေမိတယ်။ ဒီမှာတော့ ပလတ်စတစ်ဗူးထဲက
အေးစက်စက် အသင့်စားထမင်းဗူးကို ဖောက်စားရင်း၊ ဖုန်းစခရင်ပေါ်က အမေ့မျက်နှာကို
ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ထမင်းထဲ ခိုဆင်းခဲ့ရတယ်။
အပိုင်း (၂)
မှန်ပြတင်းကို လာမှန်တဲ့ မိုးပေါက်တွေက အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက်
ကျနေမယ့် မိုးသံတွေကို သတိရစေတယ်။ အိမ်မှာဆိုရင် မိုးရွာရင် အမေက
ပုစွန်ခြောက်ထောင်းလေးနဲ့ ကန်စွန်းရွက်လေး ကြော်ပေးတတ်တာ။ အခုတော့
ဒီတိုက်ခန်းမြင့်ကြီးပေါ်မှာ မိုးရွာတာကို ကြည့်ရင်း အဖေ့ရဲ့
ဆေးလိပ်နံ့သင်းသင်းနဲ့ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်နေတတ်တဲ့ ပုံရိပ်ကို လွမ်းလွန်းလို့
ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ဆို့နေခဲ့ရတယ်။
အပိုင်း (၃)
ဒီနေ့ မြန်မာပြည်မှာ သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့။ လူတွေကတော့ ဆီမီးတွေထွန်း၊
ဘုရားဖူးသွားနဲ့ ပျော်နေကြမှာပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်ခွင်ထဲမှာ
အချိန်ပိုဆင်းရင်း "အိမ်ပြန်ချင်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုပဲ တတွတ်တွတ်
ရွတ်နေမိတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေ တင်ထားတဲ့ အိမ်က ပုံတွေကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းစိတ်က
ရုတ်တရက် အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်လာတယ်။ လူစိမ်းတွေကြားမှာ ပြုံးပြနေရပေမယ့်
နှလုံးသားကတော့ ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးက အိမ်လေးဆီကို အပြေးပြန်သွားနေပြီ။
အပိုင်း (၄)
"သား... နေကောင်းလား၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား" တဲ့။
ဖုန်းထဲကနေ ပုံမှန်မေးနေကျ ဒီစကားလေးတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ကို ငိုစေတယ်။ ကိုယ်ကတော့
အဆင်မပြေပေမယ့် "နေကောင်းတယ် အမေ၊ စားပြီးပြီ" လို့ လိမ်ပြောလိုက်ရတဲ့
ခံစားချက်က ဘယ်လောက် နာကျင်ရသလဲ။ အမေ့အသံက အိုစာသွားသလိုပဲလို့
ခံစားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်လို ခံစားရပြီး
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အသံတိတ် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့တယ်။
အပိုင်း (၅)
ညတိုင်း အိပ်မက်ထဲမှာ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးအောက်မှာ ဆော့နေတဲ့
ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို မြင်နေရတယ်။ အဲဒါ ကျွန်တော်ပါပဲ။ အမေက "ညနေစောင်းပြီ
အိမ်ထဲဝင်တော့" လို့ လှမ်းခေါ်တဲ့အချိန်မှာ အိပ်မက်က လန့်နိုးသွားတယ်။
နိုးလာတော့ မြင်ရတာက စိမ်းသက်တဲ့ နံရံတွေနဲ့ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပက မီးရောင်စုံ
မြို့ပြကြီး။ အိမ်မက်ထဲက အိမ်လေးက တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားသလို ခံစားရတာက
အိမ်လွမ်းသူတွေအတွက်တော့ အဆိုးဝါးဆုံး ညှဉ်းပန်းမှုပဲ။
အပိုင်း (၆)
မြန်မာပြည်ကနေ လှမ်းပို့လိုက်တဲ့ ပါဆယ်ထုတ်လေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အမေ
ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ ငါးပိကြော်နဲ့ လက်ဖက်ထုတ်လေးကို တွေ့ရတယ်။ အဲဒီအနံ့က
ကျွန်တော့်ကို အတိတ်ဆီ ဆွဲခေါ်သွားသလိုပဲ။ အမေ ဒီငါးပိကို ဘယ်လောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း
ကြော်ထားမလဲဆိုတာ တွေးမိတော့ မျက်ရည်က အထုတ်ပေါ်ကို တပေါက်ပေါက် ကျလာတယ်။ ဒါဟာ
အစားအစာတစ်ခုတင် မဟုတ်ဘဲ ဝေးကွာနေတဲ့ သားအတွက် အမေ့ရဲ့ နှလုံးသားကို
ထုပ်ပိုးပေးလိုက်တာပဲ။
အပိုင်း (၇)
ကျွန်တော့်ဗီရိုထဲမှာ အဖေပေးလိုက်တဲ့ အင်္ကျီဟောင်းလေး တစ်ထည်ရှိတယ်။
လွမ်းလွန်းလို့ ရင်ဘတ်ထဲ မခံစားနိုင်တဲ့အခါ အဲဒီအင်္ကျီလေးကို ထုတ်ပြီး
နမ်းကြည့်မိတယ်။ အဖေ့ဆီကရတဲ့ ချွေးနံ့သင်းသင်းလေးက ကျန်နေသေးသလိုပဲ။
"ငါ့သား... ယောကျ်ားပဲ၊ ကြံ့ကြံ့ခံပါ" လို့ အဖေပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို
ပြန်ကြားယောင်ရင်း၊ အဲဒီအင်္ကျီလေးကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ပြီး အိမ်ကိုလွမ်းတဲ့စိတ်ကို
ဖြေသိမ့်နေရတယ်။
အပိုင်း (၈)
လမ်းမပေါ်မှာ လူတွေထောင်နဲ့ချီ သွားလာနေကြပေမယ့် တစ်ယောက်မှ ကိုယ့်ကို
မသိကြဘူး။ ကိုယ့်နာမည်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်မယ့်သူ မရှိဘူး။ အိမ်မှာဆိုရင်တော့
လမ်းထိပ်က ဒေါ်ဒေါ်ကအစ "ဟေ့... ဘယ်သွားမလို့လဲ" လို့ နှုတ်ဆက်ကြမှာ။
ဒီမှာတော့ လူအုပ်ကြားထဲမှာ ကိုယ်ဟာ ဝိညာဉ်တစ်ခုလို အထီးကျန်နေရတယ်။ အိမ်ဆိုတဲ့
နေရာလေးဟာ နွေးထွေးမှုတွေရဲ့ အရင်းအမြစ်ဆိုတာ ဒီရောက်မှ ပိုသိလာရတယ်။
အပိုင်း (၉)
ကိုယ်အပူချိန်တွေ တက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲမှာ ဖျားနေတဲ့အခါ
အိမ်လွမ်းစိတ်က အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်လာတယ်။ ဘယ်သူကမှ ရေပတ်တိုက်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊
ဘယ်သူကမှ ဆန်ပြုတ် လာတိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေတဲ့အခါ အမေ့ကို သိပ်တမ်းတမိတယ်။
"အမေ... သား သိပ်နေမကောင်းဘူး" လို့ အပြင်မှာ အော်ပြောလိုက်ချင်ပေမယ့်
လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေခဲ့တယ်။
အပိုင်း (၁၀)
တိုက်ခန်းခေါင်မိုးပေါ်ကနေ နေဝင်တာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်
ကတိတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ "တစ်နေ့တော့ ငါ အိမ်ပြန်ရမယ်" လို့။ အခု
ကိုယ်ဒီမှာ ခက်ခဲနေတာတွေဟာ အိမ်ကလူတွေ သက်သာဖို့အတွက်ပဲလို့ တွေးပြီး မျက်ရည်ကို
သုတ်လိုက်တယ်။ အိမ်လွမ်းစိတ်က နာကျင်ပေမယ့် တစ်ဖက်မှာလည်း ဒါဟာ ကိုယ့်ကို
ရှေ့ဆက်ဖို့ ခွန်အားပေးတဲ့အရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။