မိုက်ရိုင်း
ဖုန်တထောင်းထောင်း ထနေတဲ့ လမ်းမဟောင်းလေးအတိုင်း ကိုလတ် တစ်ယောက်
အိမ်အပြန်လမ်းကို ယိုင်ထိုးနေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့လက်ထဲမှာတော့
အရက်ပုလင်းတစ်ဝက်က ပါလာမြဲ။ လမ်းမှာတွေ့တဲ့ ရွာသားတွေကိုလည်း ရန်ရှာရုံတင်မက၊
လမ်းဘေးက ခွေးတွေကိုပါ ခဲနဲ့ထုရင်း ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆဲဆိုလာခဲ့တယ်။
"ဟေ့ကောင် ကိုလတ်... မင်း လူကြီးသူမတွေကိုလည်း
အားနာဦးမှပေါ့"
လမ်းဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ရွာလူကြီးတစ်ယောက်က လှမ်းပြောလိုက်တော့ ကိုလတ်က
မျက်လုံးပြူးကြည့်ပြီး...
"ခင်ဗျားတို့က ဘာမို့လို့လဲ... ရွာသူကြီးဖြစ်ဖြစ်၊
ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ကို လာမဆရာ မလုပ်နဲ့။
ကျွန်တော့်အကြောင်း ခင်ဗျားတို့ ကောင်းကောင်းသိတယ်မဟုတ်လား"
သူ့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းစော်ကားတဲ့ စကားကြောင့် လူတိုင်းက ငြိမ်သက်သွားရတယ်။
ဘယ်သူမှလည်း သူ့ကို မထိန်းနိုင်၊ မပြောရဲတော့ဘဲ ရွံရှာစက်ဆုပ်စွာနဲ့ပဲ ဝေးဝေးက
ရှောင်ကြရတယ်။ ကိုလတ်အတွက်တော့ သူ့ကိုယ်သူ အရှင်သခင်လို့ ထင်မှတ်နေခဲ့တာပါ။
အိမ်ထဲရောက်တာနဲ့ ကိုလတ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။
"အမေ... ဟေ့ အမေ! ပိုက်ဆံပေးစမ်းဗျာ...
အရက်ဖိုးကုန်ပြီ"
မီးဖိုချောင်ထဲက အသက် ၇၀ ကျော် အဖွားအိုခမျာ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ထွက်လာရတယ်။
မျက်စိကလည်း သိပ်မမြင်တော့တဲ့ကြားက သားဖြစ်သူရဲ့ ဒေါသကို ကြောက်နေရှာတယ်။
"သားရယ်... အမေ့မှာ တစ်ပြားမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒီနေ့
ဆန်ဖိုးတောင် ဘေးအိမ်က ချေးထားရတာ။ ထမင်းလေး အရင်စားပါဦးလား"
"တော်စမ်းပါ! ထမင်းထက် အရက်က ပိုအရေးကြီးတယ်။ ပိုက်ဆံမပေးရင်
ဒီအိမ်ကို မီးရှို့ပစ်မယ်"
အမေဖြစ်သူက "မရှိဘူး" လို့ ထပ်ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကိုလတ်ရဲ့
ဒေါသက အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားတယ်။ ဘေးနားက ဓားမကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး...
"မပေးရင် သေပေတော့ အဖွားကြီး!"
သူ့ကို ကိုးလလွယ် ဆယ်လဖွားခဲ့တဲ့ အမေအရင်းကို ဓားနဲ့ လိုက်ခုတ်တော့တာပါပဲ။
အမေအိုခမျာ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အိမ်ပေါ်က ဆင်းပြေးရတယ်။ "ကယ်ကြပါဦး... သားလေး
ရူးနေပြီ" လို့ အော်ဟစ်ရင်း လမ်းမထက်မှာ အသက်လု ပြေးလွှားနေရရှာတယ်။
အမေအိုဟာ ခြေကုန်လက်ပန်းကျပြီး လမ်းဘေးက ဇရပ်အိုလေးနားမှာ လဲကျသွားတယ်။
ကိုလတ်ကတော့ ဓားကို တဝင့်ဝင့်နဲ့ နောက်ကနေ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်လာတုန်း။ ဒါပေမဲ့
အနားရောက်ခါနီးမှာပဲ ကိုလတ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက တစ်စုံတစ်ခု ဆွဲညှစ်ခံလိုက်ရသလို
ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဒနာကို စတင်ခံစားလိုက်ရတယ်။
"အား... ရင်ဘတ်ထဲက... အင့်..."
သူ့ရဲ့ အကုသိုလ်ကံတွေက အချိန်မဆိုင်းဘဲ ချက်ချင်း လက်ငင်း အကျိုးပေးလိုက်တာပါ။
ဓားကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေ တုန်ရီလာပြီး ဒူးထောက်လဲကျသွားတယ်။ အသက်ရှူရတာ
ခက်ခဲလာပြီး အမောဖောက်လာတာဟာ သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသလိုပဲ။
သူ့ရှေ့မှာတော့ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရင်နေတဲ့ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာ။
သူစော်ကားခဲ့ဖူးတဲ့ ရွာသူကြီးနဲ့ ရွာသားတွေရဲ့ ရွံရှာစက်ဆုပ်တဲ့ အကြည့်တွေ။
အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ သူလုပ်ခဲ့သမျှ "မိုက်ရိုင်း" တဲ့ အပြုအမူတွေ၊ အမေ့အပေါ်
ယုတ်မာခဲ့တာတွေဟာ ရုပ်ရှင်ကား တစ်ချပ်လို
သူ့မျက်စိထဲ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့တယ်။
ငါ့အမေကို ငါသတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့မိပါလား... ငါဟာ လူမဟုတ်တဲ့ တိရစ္ဆာန်ထက်တောင်
ယုတ်မာခဲ့တာပဲ...
နောင်တတွေက တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေပေမဲ့ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ပါဘူး။
ကိုလတ်ဟာ ပြင်းထန်တဲ့ ရင်ဘတ်အောင့်ဝေဒနာနဲ့အတူ မြေပြင်ပေါ်မှာ လူးလှိမ့်ရင်း၊
မျက်ဝန်းထဲမှာ နောင်တမျက်ရည်တွေ စီးကျလျက် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရပါတယ်။
သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ "မိုက်ရိုင်း" သူတို့ရဲ့ နိဂုံးဟာ
ဘယ်လောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်းနဲ့ အကုသိုလ်ကံဟာ ရှောင်လွှဲလို့မရကြောင်း
သက်သေပြချက်တစ်ခုပါပဲ။
စာရေးသူ- လူချော ⁽ᴴᵃⁿᵈˢᵒᵐᵉ⁾