ကြာကူလီ

 မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော ညနေခင်း၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းအောက်တွင် "ကြာကူလီ" ဟု လူသိများသော ကိုကျော်ဟိန်း တစ်ယောက် လမ်းဘေးပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ထိုင်နေမိသည်။ သူ၏ ပုဆိုးအနွမ်းလေးမှာ ရွှံ့ရေများ စိုစွတ်နေသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်နိုင်ပါ။ သူ၏ ဘဝမှာလည်း ဒီရွှံ့နွံများထဲတွင် နစ်မွန်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီမဟုတ်လား။

"ကြာကူလီ" ဆိုသည်မှာ တစ်ချိန်ကတော့ လှောင်ပြောင်သရော်သံ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုတော့ သူ့အတွက် နာကျင်စရာ နာမည်တစ်ခုထက် မပိုတော့ပေ။ လူတွေက သူ့ကို "မိန်းမပိုက်ဆံကို စားနေတဲ့ကောင်" ဟု ကွယ်ရာမှာရော ရှေ့တင်မှာပါ ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့ရဲ့မှုများ၏ နောက်ကွယ်မှာ မည်မျှနက်ရှိုင်းသော ပေးဆပ်မှုနှင့် မျက်ရည်များ ရှိနေသည်ကိုတော့ မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပါ။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်က ကိုကျော်ဟိန်းသည် အလုပ်ကြိုးစားသော လက်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ချစ်ရသော ဇနီးသည် မနှင်းနှင့် သမီးလေး "ဝတ်ရည်" တို့နှင့်အတူ သာယာသော မိသားစုဘဝလေးကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းမှာ ရက်စက်လွန်းလှသည်။ အလုပ်ခွင်တွင် ငြမ်းစင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ ကိုကျော်ဟိန်း၏ ခါးအောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံး သေသွားခဲ့သည်။

အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲနေချိန်၌ မိသားစုရှင်သန်ရေးအတွက် မနှင်းတစ်ယောက် ရုန်းကန်ရတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မနှင်းသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအတွက် ဆေးဖိုးနှင့် သမီးလေး၏ ကျောင်းစရိတ်အတွက် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ရောင်းချကာ ညဘက်အလုပ်များ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။

ကိုကျော်ဟိန်း သိနေသည်။ ညတိုင်း မနှင်း အိမ်ပြန်လာလျှင် ပါလာသော ငွေစက္ကူများတွင် သူမ၏ ရှိုက်သံများ ကပ်ပါလာတတ်သည်ကို သူသိသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သူစိမ်းနံ့များကို သူ ရွံရှာမိသော်လည်း၊ ထိုရွံရှာမှုမှာ သူမကိုမဟုတ်ဘဲ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ အိပ်ရာပေါ်လဲနေသော မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ဖြစ်သည်။

"ကျော်... ဒီနေ့ သမီးလေး ကျောင်းလခအတွက် အဆင်ပြေသွားပြီ"

မနှင်းက အားတင်းကာ ပြုံးပြရင်း ပြောတတ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေသည်။ ကိုကျော်ဟိန်းမှာမူ သူမပေးသော ထမင်းတစ်လုပ်ကို မျိုချတိုင်း လည်ချောင်းထဲတွင် ဆူးများ တစ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

လူတွေက သူ့ကို "ကြာကူလီ" ဟု ခေါ်ကြသည်။ သူကတော့ ထိုစကားလုံးကို လက်ခံထားသည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ကြာကူလီ မဟုတ်ပါ။ သူသည် ရှင်လျက်နှင့် ငရဲကျနေသော ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဘဝကို ဝါးမြိုကာ အသက်ဆက်နေရသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ခံယူထားသည်။

တစ်ညတွင် မနှင်း အိမ်ပြန်မလာတော့ပါ။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင်တော့ ရဲစခန်းမှ ဖုန်းလာသည်။ မနှင်းတစ်ယောက် လမ်းဘေးတွင် သေနတ်ဒဏ်ရာဖြင့် သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရသည်တဲ့။ ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကိုကျော်ဟိန်း မငိုနိုင်ခဲ့ပါ။ သူ့ရင်ထဲတွင် အားလုံး ဗလာကျင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုတော့ ကိုကျော်ဟိန်းသည် လမ်းဘေးတွင် တောင်းရမ်းစားသောက်ရင်း မနှင်း၏ အုတ်ဂူလေးကို ပြုပြင်ပေးရန် ပိုက်ဆံစုနေသည်။ လူတွေက သူ့ကို မြင်လျှင် "ဟိုမှာ... မိန်းမလုပ်စာစားခဲ့တဲ့ ကြာကူလီကြီး" ဟု လက်ညှိုးထိုးနေကြဆဲ။

မိုးရေများကြားတွင် ကိုကျော်ဟိန်းသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

"မနှင်း... ကိုယ့်ကို ကြာကူလီလို့ ခေါ်လည်း ခေါ်ပါစေတော့။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်နှလုံးသားက မင်းကို ဘယ်လောက်အထိ ချစ်ခဲ့တယ်၊ မင်းရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေအတွက် ကိုယ် ဘယ်လောက်အထိ နာကျင်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကိုတော့ မင်းသိမှာပါနော်..."

သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ စီးကျလာသော ရေစက်များသည် မိုးရေလား၊ မျက်ရည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ မည်သူမျှ ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လောကကြီးကတော့ သူ့ကို "ကြာကူလီ" ဆိုသော တံဆိပ်ကပ်ကာ ရာသက်ပန် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသွားပေဦးမည်။