ငါ့လင်နှင့် ငါ့သမီး(စ/ဆုံး)
——————–
“အမေရေ မီးလာတယ်တော့”
“ဟဲ့ မီးလာတာများ နင့်လင်ပြန်လာသလို ဘာဖြစ်လို့ အော်နေရတာလဲ”
“အမေကလည်း ဒီအချိန်က မီးလာချိန်မှ မဟုတ်တာ”
“အေး ဒါဆိုရင် သေချာတယ် … ဟို လူကြီးဆိုတဲ့ဟာတွေ လာလို့ပဲဖြစ်မယ်”
“အမေရယ် ကျုပ်တို့လို ရပ်ကွက်ကို ဘယ်လူကြီးက လာမှာလဲ”
“ဟဲ့ မီးလာတယ်ဆိုတာ နင့်တစ်အိမ်တည်းကို ပေးတာမှ မဟုတ်တာ။ မီးပေးရင်း တစ်လိုင်းလုံး ပေးရတာ။ တို့လိုင်းက အဲဒီ လူကြီးဆိုတဲ့ဟာတွေလာတဲ့ လိုင်းနဲ့ ဆက်နေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ကဲ မီးလာတုန်း ထမင်းတည် လိုက်။ မီးသွေးကုန်တော့မှာနဲ့ အတော်ပဲ။ မီးသွေးတစ်အိုးစာ သက်သာလည်း နည်းသလား”
“အမေကလည်း အမေ့မီးကို အမေ့ယောက်ျားကြီးလောက်ကို ယုံနေတာကိုး … စောင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး။ မီးပေးတဲ့လူက ခလုတ်များ မှားချိန်းသလားမှ မသိတာ”
“လျှာမရှည်နဲ့ အသင့်ပြင်ထား … မီးလာတုန်းလေး ဟိုဘက်ရပ်ကွက်ကို ကူးလိုက်ဦးမယ်”
“အမေကလည်း ဘာသွားလုပ်မှာလဲလို့”
“ဟဲ့ ကိုရီးယားကားလေး လာတုန်းကြည့်ရမှာ။ ဒီအချိန်လောက်ဆိုရင် လာနေပြီ”
“အမေ့လင်ကြီးလာရင် ဘာပြောလိုက်ရမလဲ”
“ဟဲ့ အဲဒီသေနာက ဒီအချိန်ဆိုရင် အရက်ဆိုင်မှာ မလာသေးဘူး”
“အမေ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့နော် … အမေ့လင်ကြီးက မူးလာရင် ရစ်လွန်းလို့။ ကျုပ်က သိပ်ကြည့်ရတာ မဟုတ်ဘူး”
“အေးပါ ပြီးတာနဲ့ ပြန်ခဲ့မယ်။ ထမင်းအိုးသာ တည်ထားလိုက်”
“မဖြစ်သေးပါဘူး။ အမေချဲဖိုးပေးဖို့ ပေါင်ထားတဲ့ တီဗီလေး ပြန်ရွေးနိုင်အောင် လုပ်ပါဦး”
“ဟဲ့ ကောင်မ ရှည်လိုက်တာ … လွတ်ကုန်တော့မှာပဲ”
အမေဖြစ်သူက အိမ်ပေါ်မှ ပြေးဆင်းသွားသည်။
“အင်း … ထမင်းတည်ဦးမှ … မီးလာတုန်းလေး”
သူက ထမင်းအိုးတည်ရန်ပြင်သည်။ ဆန်ကို ရေဆေးသည်။ အိုးထဲထည့်ပြီး ခလုတ်နှိပ်လိုက်သည်။ ကန်စွန်းရွက်တွေကို ချွေရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင်
“ဟဲ့ မိခင်လှ” ဟု အော်သံကြားလိုက်ရသည်။
“သေနာကြီး ပြန်လာပြီ” သူက ရေရွတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုခန်းထဲက ထွက်လိုက်သည်။
“အမေမရှိဘူး … ဟိုဘက်လမ်းမှာ တီဗီသွားကြည့်တယ်”
“ဒီကောင်မ အိမ်ကို ကပ်တယ်မရှိဘူး … ထမင်းဆာတယ် … ထမင်းခူး”
“ထမင်းက ခုမှ တည်ထားတုန်း … ဟင်းကမရှိဘူး။ ကန်စွန်းရွက်ကြော်မလို့”
“မြန်မြန်လုပ် … ဆာနေပြီ”
“ထမင်းအိုးက ခုမှတည်တာ”
“သောက်ချိုးကို မပြေဘူး … ငါထကန်လိုက်ရ”
“ရှင်ကန်ချင်တိုင်း ကန်ရအောင် ရှင့်သမီးလား”
“စကားမများနဲ့ … နင့်အမေက ငါ့မယား”
“အမေက ရှင့်မယားဖြစ်တိုင်း ကျွန်မ ရှင့်သမီးမဟုတ်ဘူး။ ပထွေးက ပထွေးလိုနေ။ ရှင်ကန်ချင်တိုင်း ကန်လို့မရဘူး”
“တယ် … လျှာရှည်လိုက်တာ … နားငြီးတယ်”
“ဟာ”
ထိုစဉ် မီးပြတ်သွားသည်။
“ဟာ … ဒီမီးကလည်း … ထမင်းအိုး တန်းလန်းကြီး ဒုက္ခပဲ …”
သူက မီးဖိုခန်းထဲ ဝင်သွားသည်။ ဖယောင်းတိုင်ကို လိုက်ရှာသည်။ မီးခြစ်ကို ခြစ်လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းလိုက်သည်။ ပေါင်းအိုးထဲမှ ထမင်းအိုးကို ထုတ်လိုက်သည်။
“စိတ်ညစ်တယ် … တိုးလိုးတန်းလန်းနဲ့ ပြန်တည်ရဦးမယ်”
“ဖူး”
သူ့နောက်က ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်လိုက်သည်။
“အို ဘာလုပ်တာလဲ”
မီးမှောင်ကျသွားသည်။
“အား … အမလေး”
မီးကပြန်လာပြန်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ဓားကိုင်ထားသည်
“ခွေးသူတောင်းစား … ဒါမျိုးလာမလုပ်နဲ့ မရဘူး”
“နင် … နင် ငါ့ကို ဓားနဲ့ထိုးတယ် … ကယ်ကြပါ”
လူတွေရောက်လာသည်။
သူ့အမေ ရောက်လာသည်။
“ဟင် … နင် ငါ့လင်ကို ဓားနဲ့ထိုးတယ် … ဟုတ်လား … အမလေး … ခွေးတိရစ္ဆာန်မ။ ငါ့လင်လေးသေပါပြီ”
တင်ညွန့်
၁၈.၂.၂၀၂၄