အခွင့်သာခိုက်(စ/ဆုံး)
—————–
“ဟေ့လူထတော့ … မနက် ၈ နာရီထိုးနေပြီ”
ညက မိုးလင်းခါနီး ၄ နာရီမှ အိပ်ရသော ကျွန်တော့်ကို ကိုကြီးညိုက လာနှိုးနေသည်။
“ဟာဗျာ … ခင်ဗျား တော်တော်နောက်တယ် … မိုးလင်းခါနီးမှ အိပ်ရတာဗျ”
“ကျွန်တော်သိတယ် … အောက်မှာ ဧည့်သည်ရောက်နေတယ် … အဲဒါကြောင့် လာနှိုးတာ”
“သွားဗျာ … မနောက်ပါနဲ့ … အိပ်ရေးမဝသေးဘူး”
“တကယ်ပြောတာ … မခင်စီရောက်နေတာ”
“တကယ်”
“မယုံရင်ဆင်းကြည့်”
နောက်ဆုံးနှစ် မေဂျာနှုတ်ဆက်ပွဲအတွက် ရန်ပုံငွေရှာဖွေရေးတွင် ကျွန်တော်က အတွင်းရေးမှူး၊ မခင်စီက ဘဏ္ဍာရေးမှူးဖြစ်သည်။ ယနေ့မနက် ရန်ပုံငွေအတွက် မြို့ထဲတွင် ရုပ်ရှင်သွားငှားရန် မနေ့က အစည်းအဝေး ထိုင်ထားသည်။ ညက လက်ကမ်းစာစောင် ကြော်ငြာအတွက် ကျွန်တော် ဖယောင်းရေးနေရသဖြင့် အိပ်ရေး ပျက်ခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော်က အဆောင်ဒုတိယထပ်မှ အပြေးလေးဆင်းလာသည်။ မခင်စီက ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပြုံးပြုံးလေး ထိုင်နေသည်။ အဖြူရောင်ဝမ်းဆက်လေးနှင့် လှပလွန်းနေသည်။
“မခင်စီ”
“အို … ခုမှ အိပ်ရာကထတယ် … ဟုတ်စ … အိပ်ပုပ်ကြီး”
“ညက မိုးလင်းပေါက် ဖယောင်းရေးနေရလို့ပါ … ခဏလေးနော် ကျွန်တော်ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်”
“ရပါတယ် … ခင်လည်း ပျင်းတာနဲ့ စောစောထွက်လာတာ”
အလို … ခင်ဆိုပါလား။
ကျွန်တော် အဆောင်ပေါ် ပြန်ပြေးတက်၊ သွားတိုက်၊ ရေချိုးပြီး တိုက်ပုံလေးဝတ်ကာ လွယ်အိတ်ထဲ စာအုပ်တစ်အုပ်ထည့်ပြီးထွက်လာသည်။ ညကရေးထားသည့် ဖယောင်းထုပ်လည်းပါပြီ။
“ဘာကျန်သေးလဲ”
တစ်ခုခုကျန်မည်ထင်ပြီး စစ်ဆေးနေသည်။ ကိုကြီးညို ရောက်လာပြီး
“အလို … ခုတော့လည်း လူလို … သူလိုပါလား”
“ခင်ဗျားဟာက … အရင်က ကျွန်တော် ဘာဖြစ်နေလို့လဲ”
“မဟုတ်ပါဘူး … ခင်ဗျားပုံကြည့်ရတာ မြူးနေသလိုပဲ”
“ဟာဗျာ”
ကျွန်တော်က အောက်ထပ်ကို အပြေးလေး ဆင်းလာသည်
“မခင်စီ သွားရအောင် … အသင့်ပဲ”
ကျွန်တော်နှင့် မခင်စီ အဆောင်မှ ထွက်ခဲ့သည်။ ကိုကြီးညိုက ဝရန်တာမှ ထွက်ကာ
“လိုက်တယ်ဟေ့” ဟုအော်သည်။
မခင်စီမျက်နှာကို အောက်ငုံ့ထားသည်။ ကျွန်တော်က သူ့နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းလေးလိုက်လာသည်။
“မင်းသားက … တွဲလျှောက်ရမှာလေ”
ကိုကြီးညိုလှမ်းအော်ပြန်သည်။ သည်လူတော့ ပြန်ရောက်မှတွေ့မည်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အဓိပတိလမ်းပေါ်ကို ရောက်သည့်အခါ မခင်စီက ကျွန်တော့်ကို ရပ်စောင့််နေသည်။
“လေးဘီးငှားသွားမလား”
“ပိုက်ဆံတွေအများကြီး ကုန်နေပါ့မယ် … လိုင်းကားပဲစီးတာပေါ့”
“ကောင်းပြီလေ”
ကျွန်တော်တို့ နံပါတ် ၉ ကားကိုစီးရန် ကမာရွတ်ဂတ်တဲအနီးရှိ ကုက္ကိုပင်ကြီးအောက်တွင် စောင့်နေသည်။ ကားတစ်စီးဝင်လာသည်။ တက်၍မရလောက်အောင် လူတွေပြည့်လာသည်။ နောက်တစ်စီးလည်း ထိုနည်း အတိုင်းပင်။
“မခင်စီ … အင်းစိန်လိုင်းဘက်က သွားစီးရအောင် … အဲဒီဘက်က ကားပေါတော့ လူချောင်မယ်ထင်တယ်”
“နေဦး … မနက်စာ မစားရသေးဘူးနဲ့တူတယ် … ဦးချစ်ဆိုင်မှာ တစ်ခုခုစားရအောင်”
“ဟုတ်တယ် … ဒီစရိတ်ကတော့ ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ်ပေါ့နော်”
“ခင် ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်”
မခင်စီက လမ်းဖြတ်ကူးပြီး ဦးချစ်ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားသည်။ ကျွန်တော်က လက်ဖက်ရည်နှင့် ပေါက်စီတစ်လုံး စားသည်။ မခင်စီကတော့ ပေါက်စီပဲစားသည်။ စားသောက်ပြီးသည့်အခါ မခင်စီက ပိုက်ဆံရှင်းသည်။
“ကျေးဇူးပဲ … ဘိုင်ပြတ်နေလို့ ပေါက်စီမစားရတာကြာပြီ … ကောင်းလိုက်တာ”
ကျွန်တော်တို့ နံပါတ် ၈ ကားကို စောင့်စီးကြသည်။ ကားကတော့ချောင်သည်။ နေရာကတော့မရ။ မခင်စီနှင့် ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်စီးကြရသည်။ ဗိုက်ပူကားကြီးက ကျွန်တော့်အရပ် မလွတ်ချင်။ ခေါင်းကိုကိုင်းပြီး စီးနေရသည်မှာ ပင်ပန်းလှသည်။
“မခင်စီ … ဟိုမှာ တစ်ယောက်ထသွားပြီ … ထိုင်လိုက်လေ”
မခင်စီက သွားထိုင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လက်ပြခေါ်ကာ
“လာထိုင်လေ”
“နေပါစေ … ရပါတယ်”
“ဒါဖြင့်လည်း လွယ်အိတ်ပေးထား”
ကျွန်တော်က မခင်စီကို လွယ်အိတ်လေး ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ သွားမှာ ဘားလမ်းနော်”
“ဟုတ်တယ် … ဘားလမ်းက စန္ဒာတိုက်ခန်းမှာ ချိန်းထားတာ”
ရုပ်ရှင်မင်းသား ဝင်းဦးထံမှ ကျွန်တော်တို့ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကိုငှားကြရန် သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ပါမောက္ခ ဆရာမကြီးက ဖုန်းနှင့်ဆက်သွယ်ပြီးပြီ။ ယနေ့ ကျွန်တော်တို့က ရုပ်ရှင်ပြရန် ဇာတ်ကားသွားရွေးပြီး ဈေးစကား သွားပြောရန် ထွက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်ရပ်နေသည့် နေရာက နောက်နားကျကျ နောက်ဆုံး သုံးယောက်တွဲ အတန်းရှေ့တွင်ဖြစ်သည်။
“မြေနီကုန်း … မြေနီကုန်း”
စပယ်ယာကောင်လေးက နောက်မြီးတွင် သံကိုင်းကိုကိုင်းပြီး အော်နေသည်။
မြေနီကုန်းရောက်တော့မည်။ ဟံသာဝတီအဝိုင်းကိုအကွေ့တွင် ဟန်ချက်ပျက်ပြီး မခင်စီခြေထောက်ကို သွားနင်းမိသည်။
“အို … ဆောရီး”
“ရပါတယ် … ထိုင်ဦးမလား”
“မထိုင်ပါဘူး”
မှတ်တိုင်ကိုအရောက် မိန်းမကြီးတစ်ယောက် ကားနောက်မှ သံကိုင်းကိုခိုပြီး တက်လာသည်။ အလွန်ဝသော မိန်းမကြီးဖြစ်သည်။ သူက လေးလံစွာဖြင့် ကားခြေနင်းခုံပေါ်ရပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားစဉ် ကားက ထွက်သွားသည်။
မိန်းမကြီးအား ကျွန်တော်က လက်ကိုလှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ မိန်းမကြီးကလည်း ကြောက်လန့်ပြီး ဆွဲမိဆွဲရာ ဆွဲလိုက်ရ ကျွန်တော့်ပုဆိုးကို ဆွဲချွတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
“ဟိုးထား … ဟိုး”
“ဟာ”
ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်ချိန်တွင် ကားကဘရိတ်အုပ်လိုက်သည်။ မိန်းမကြီးက ကားပေါ် မှောက်ခုံကြီး ဖြစ်နေချိန် သူ့အပေါ်ကို ကျွန်တော် ထိုင်ချမိလိုက်သည်။
မခင်စီက မျက်နှာကို လက်ဝါးနှင့် အုပ်ထားသည်။ လူတွေမျက်နှာကလည်း ပြုံးစိစိဖြစ်နေကြသည်။ မိန်းမကြီးက အတင်းထသည်။ မခင်စီက
“အဒေါ်လာ … ဒီမှာထိုင်” ဟုပြောကာ မတ်တတ်ရပ်ပေးလိုက်သည်။ ကားက ဆက်ထွက်လာသည်။ မခင်စီက ကားရှေ့ပိုင်းကို တိုးသွားသည်။
“မြေနီကုန်း … ပါလား”
“ပါတယ်”
မြေနီကုန်းမှတ်တိုင်အရောက်တွင် ကျွန်တော် ကားနောက်ပေါက်မှ ဆင်းလာသည်။ လူတွေက ရယ်နေ ကြသည်။
“ဟိုးထား … ဆင်းဦးမယ်”
မခင်စီ ရှေ့ပေါက်ကဆင်းလာသည်။ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာရပ်ပြီး
“ဘာဖြစ်လို့ ဆင်းလိုက်တာလဲ”
“ဟာဗျာ … ရှက်လိုက်တာ … မခင်စီက ဘာဖြစ်လို့ လိုက်ဆင်းလာတာလဲ”
“လွယ်အိတ်က ကျွန်မဆီမှာလေ”
“ကျွန်တော်ဗျာ … ဟိုလေ”
“ထားလိုက်ပါ … မတော်တဆဟာကို”
“ဒါပေမဲ့ မခင်စီ ရှေ့တည့်တည့်ဆိုတော့ ရှက်လိုက်တာဗျာ … ဒီမနက်မှ ကမန်းကတန်းဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း အတွင်းခံ ဘောင်းဘီဝတ်ဖို့ မေ့လာတာ”
“ကျွန်မကို ရှက်နေတာလား”
“အင်း”
“ကျွန်မ ဘာမှမမြင်လိုက်ပါဘူး”
“ဟာဗျာ”
မခင်စီတစ်ဖက်လှည့်ကာ ပြုံးနေသည်။
“ဒီအကြောင်း အဆောင်မှာ ပြန်မပြောနဲ့ဗျာ”
“မပြောစေချင်ရင် လဟာပြင်ဈေးမှာ ဖာလူဒါဝယ်တိုက်”
“ပိုက်ဆံမရှိဘူး … မခင်စီ ချေးလေ”
“ဘယ်လောက်ချေးရမလဲပြော”
“၁၅၀၀”
“အို”
တင်ညွန့်
၂၂.၂.၂၀၂၀